Nofi' mavlo Abdulloh ibn Umar

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَنْهَى عَنِ الْقُبْلَةِ، وَالْمُبَاشَرَةِ، لِلصَّائِمِ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) roʻzador uchun oʻpish va (badanni badanga) tekkizishdan qaytarar edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) рўзадор учун ўпиш ва (баданни баданга) теккизишдан қайтарар эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ لاَ يَصُومُ فِي السَّفَرِ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) safarda roʻza tutmas edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) сафарда рўза тутмас эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ يَصُومُ قَضَاءَ رَمَضَانَ مُتَتَابِعًا مَنْ أَفْطَرَهُ مِنْ مَرَضٍ أَوْ فِي سَفَرٍ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Kim kasallik yoki safar sababli (roʻzasini) ochgan boʻlsa, Ramazon qazosini ketma-ket tutsin», der edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Ким касаллик ёки сафар сабабли (рўзасини) очган бўлса, Рамазон қазосини кетма-кет тутсин», дер эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ مَنِ اسْتَقَاءَ وَهُوَ صَائِمٌ فَعَلَيْهِ الْقَضَاءُ وَمَنْ ذَرَعَهُ الْقَىْءُ فَلَيْسَ عَلَيْهِ الْقَضَاءُ ‏.‏

Nofeʼ — Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilishicha, u: «Kim roʻzador holida (atayin) qusib yuborsa, uning zimmasida qazo bor; kimni qusish oʻzi bosib kelsa (beixtiyor qussa), uning zimmasida qazo yoʻq», der edi.Нофеъ — Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилишича, у: «Ким рўзадор ҳолида (атайин) қусиб юборса, унинг зиммасида қазо бор; кимни қусиш ўзи босиб келса (беихтиёр қусса), унинг зиммасида қазо йўқ», дер эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ إِنْ كَانَ الرِّجَالُ وَالنِّسَاءُ فِي زَمَانِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيَتَوَضَّئُونَ جَمِيعًا ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) shunday derdi: «Rasululloh ﷺ zamonida erkaklar va ayollar birgalikda (bir idishdan) tahorat olardilar».Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) шундай дерди: «Расулуллоҳ ﷺ замонида эркаклар ва аёллар биргаликда (бир идишдан) таҳорат олардилар».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، حَنَّطَ ابْنًا لِسَعِيدِ بْنِ زَيْدٍ وَحَمَلَهُ ثُمَّ دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَصَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْ ‏.‏ قَالَ يَحْيَى وَسُئِلَ مَالِكٌ هَلْ فِي الْقَىْءِ وُضُوءٌ قَالَ لاَ وَلَكِنْ لِيَتَمَضْمَضْ مِنْ ذَلِكَ وَلْيَغْسِلْ فَاهُ وَلَيْسَ عَلَيْهِ وُضُوءٌ ‏.‏

Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Said ibn Zaydning bir oʻgʻlini hanut (xushbuʼy modda) bilan tayyorlab, uni koʻtardi, soʻng masjidga kirib, tahorat olmay namoz oʻqidi. Yahyo aytdi: Molikdan qusuqda tahorat (vojib) boʻladimi, deb soʻralganda, u: «Yoʻq, lekin shundan (soʻng) ogʻzini chayqasin va ogʻzini yuvsin, unga tahorat (vojib) boʻlmaydi», dedi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Саид ибн Зайднинг бир ўғлини ҳанут (хушбуъй модда) билан тайёрлаб, уни кўтарди, сўнг масжидга кириб, таҳорат олмай намоз ўқиди. Яҳё айтди: Моликдан қусуқда таҳорат (вожиб) бўладими, деб сўралганда, у: «Йўқ, лекин шундан (сўнг) оғзини чайқасин ва оғзини ювсин, унга таҳорат (вожиб) бўлмайди», деди.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَأْخُذُ الْمَاءَ بِأَصْبُعَيْهِ لأُذُنَيْهِ ‏.‏

Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) ikki barmogʻi bilan quloqlariga suv olardi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) икки бармоғи билан қулоқларига сув оларди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّهُ رَأَى صَفِيَّةَ بِنْتَ أَبِي عُبَيْدٍ امْرَأَةَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ تَنْزِعُ خِمَارَهَا وَتَمْسَحُ عَلَى رَأْسِهَا بِالْمَاءِ وَنَافِعٌ يَوْمَئِذٍ صَغِيرٌ ‏.‏ وَسُئِلَ مَالِكٌ عَنِ الْمَسْحِ عَلَى الْعِمَامَةِ وَالْخِمَارِ فَقَالَ لاَ يَنْبَغِي أَنْ يَمْسَحَ الرَّجُلُ وَلاَ الْمَرْأَةُ عَلَى عِمَامَةٍ وَلاَ خِمَارٍ وَلْيَمْسَحَا عَلَى رُءُوسِهِمَا ‏.‏ وَسُئِلَ مَالِكٌ عَنْ رَجُلٍ تَوَضَّأَ فَنَسِيَ أَنْ يَمْسَحَ عَلَى رَأْسِهِ حَتَّى جَفَّ وَضُوءُهُ قَالَ أَرَى أَنْ يَمْسَحَ بِرَأْسِهِ وَإِنْ كَانَ قَدْ صَلَّى أَنْ يُعِيدَ الصَّلاَةَ ‏.‏

Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, u Abdulloh ibn Umarning xotini Safiyya bint Abu Ubaydning roʻmolini yechib, boshini suv bilan mash qilganini koʻrdi — Nofeʼ oʻsha kunlari kichkina (bola) edi. Molikdan salla va roʻmol ustidan mash tortish haqida soʻralganda, u: «Erkak ham, ayol ham salla yoki roʻmol ustidan mash tortmasligi, balki boshlariga (bevosita) mash tortishi lozim», dedi. Molikdan tahorat olib, boshiga mash tortishni unutgan va tahorat suvi qurigan kishi haqida soʻralganda, u: «Menimcha, u boshiga mash tortsin; agar (bu holda) namoz oʻqigan boʻlsa, namozni qayta oʻqisin», dedi.Нофеъдан ривоят қилинадики, у Абдуллоҳ ибн Умарнинг хотини Сафийя бинт Абу Убайднинг рўмолини ечиб, бошини сув билан маш қилганини кўрди — Нофеъ ўша кунлари кичкина (бола) эди. Моликдан салла ва рўмол устидан маш тортиш ҳақида сўралганда, у: «Эркак ҳам, аёл ҳам салла ёки рўмол устидан маш тортмаслиги, балки бошларига (бевосита) маш тортиши лозим», деди. Моликдан таҳорат олиб, бошига маш тортишни унутган ва таҳорат суви қуриган киши ҳақида сўралганда, у: «Менимча, у бошига маш тортсин; агар (бу ҳолда) намоз ўқиган бўлса, намозни қайта ўқисин», деди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، بَالَ فِي السُّوقِ ثُمَّ تَوَضَّأَ فَغَسَلَ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ وَمَسَحَ رَأْسَهُ ثُمَّ دُعِيَ لِجَنَازَةٍ لِيُصَلِّيَ عَلَيْهَا حِينَ دَخَلَ الْمَسْجِدَ فَمَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ ثُمَّ صَلَّى عَلَيْهَا ‏.‏

Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) bozorda bavl qildi, soʻng tahorat olib, yuzini va qoʻllarini yuvdi, boshiga mash tortdi. Keyin masjidga kirganida, bir janoza (namozi)ga chaqirildi. Shunda u maxsilari ustidan mash tortib, uning (janozasi) ustiga namoz oʻqidi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) бозорда бавл қилди, сўнг таҳорат олиб, юзини ва қўлларини ювди, бошига маш тортди. Кейин масжидга кирганида, бир жаноза (намози)га чақирилди. Шунда у махсилари устидан маш тортиб, унинг (жанозаси) устига намоз ўқиди.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ إِذَا رَعَفَ انْصَرَفَ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ رَجَعَ فَبَنَى وَلَمْ يَتَكَلَّمْ ‏.‏

Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) burni qonaganda (namozdan) chiqib, tahorat olar, soʻng qaytib, gapirmagan holda (namozini) davom ettirar edi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) бурни қонаганда (намоздан) чиқиб, таҳорат олар, сўнг қайтиб, гапирмаган ҳолда (намозини) давом эттирар эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ، كَانَ يَرْعُفُ فَيَخْرُجُ فَيَغْسِلُ الدَّمَ عَنْهُ ثُمَّ يَرْجِعُ فَيَبْنِي عَلَى مَا قَدْ صَلَّى ‏.‏

Molikka yetib kelishicha, Abdulloh ibn Abbos (roziyallohu anhumo)ning burni qonar, u (namozdan) chiqib, qonini yuvar, soʻng qaytib, oʻqigan (namozi) ustiga (davom ettirib) qurar edi.Моликка етиб келишича, Абдуллоҳ ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)нинг бурни қонар, у (намоздан) чиқиб, қонини ювар, сўнг қайтиб, ўқиган (намози) устига (давом эттириб) қурар эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ إِذَا مَسَّ أَحَدُكُمْ ذَكَرَهُ فَقَدْ وَجَبَ عَلَيْهِ الْوُضُوءُ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) shunday derdi: «Biringiz zakarini (jinsiy aʼzosini) ushlasa, unga tahorat vojib boʻladi».Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) шундай дерди: «Бирингиз закарини (жинсий аъзосини) ушласа, унга таҳорат вожиб бўлади».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ مَعَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فِي سَفَرٍ فَرَأَيْتُهُ بَعْدَ أَنْ طَلَعَتِ الشَّمْسُ تَوَضَّأَ ثُمَّ صَلَّى قَالَ فَقُلْتُ لَهُ إِنَّ هَذِهِ لَصَلاَةٌ مَا كُنْتَ تُصَلِّيهَا ‏.‏ قَالَ إِنِّي بَعْدَ أَنْ تَوَضَّأْتُ لِصَلاَةِ الصُّبْحِ مَسِسْتُ فَرْجِي ثُمَّ نَسِيتُ أَنْ أَتَوَضَّأَ فَتَوَضَّأْتُ وَعُدْتُ لِصَلاَتِي ‏.‏

Solim ibn Abdulloh (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u shunday dedi: «Men Abdulloh ibn Umar bilan bir safarda edim. Quyosh chiqqanidan keyin uning tahorat olib, soʻng namoz oʻqiganini koʻrdim. Men unga: ‹Bu — siz odatda oʻqimaydigan namoz-ku?› dedim. U: ‹Men bomdod namozi uchun tahorat olganimdan keyin avratimni ushlabman, soʻng tahorat olishni unutibman. Shuning uchun (yangidan) tahorat olib, namozimni qaytadan oʻqidim›, dedi».Солим ибн Абдуллоҳ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у шундай деди: «Мен Абдуллоҳ ибн Умар билан бир сафарда эдим. Қуёш чиққанидан кейин унинг таҳорат олиб, сўнг намоз ўқиганини кўрдим. Мен унга: ‹Бу — сиз одатда ўқимайдиган намоз-ку?› дедим. У: ‹Мен бомдод намози учун таҳорат олганимдан кейин авратимни ушлабман, сўнг таҳорат олишни унутибман. Шунинг учун (янгидан) таҳорат олиб, намозимни қайтадан ўқидим›, деди».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ إِذَا اغْتَسَلَ مِنَ الْجَنَابَةِ بَدَأَ فَأَفْرَغَ عَلَى يَدِهِ الْيُمْنَى فَغَسَلَهَا ثُمَّ غَسَلَ فَرْجَهُ ثُمَّ مَضْمَضَ وَاسْتَنْثَرَ ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ وَنَضَحَ فِي عَيْنَيْهِ ثُمَّ غَسَلَ يَدَهُ الْيُمْنَى ثُمَّ الْيُسْرَى ثُمَّ غَسَلَ رَأْسَهُ ثُمَّ اغْتَسَلَ وَأَفَاضَ عَلَيْهِ الْمَاءَ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) janobatdan gʻusl qilganda avval oʻng qoʻliga suv quyib, uni yuvar, soʻng avratini yuvar, keyin ogʻzini chayqab, burnini qoqar, soʻng yuzini yuvib, koʻzlariga suv purkar, keyin oʻng qoʻlini, soʻng chap qoʻlini yuvar, keyin boshini yuvar, soʻng gʻusl qilib, ustidan suv oqizar edi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) жанобатдан ғусл қилганда аввал ўнг қўлига сув қуйиб, уни ювар, сўнг авратини ювар, кейин оғзини чайқаб, бурнини қоқар, сўнг юзини ювиб, кўзларига сув пуркар, кейин ўнг қўлини, сўнг чап қўлини ювар, кейин бошини ювар, сўнг ғусл қилиб, устидан сув оқизар эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ إِذَا جَاوَزَ الْخِتَانُ الْخِتَانَ فَقَدْ وَجَبَ الْغُسْلُ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) shunday derdi: «Xatna joyi xatna joyidan oʻtsa, gʻusl vojib boʻladi».Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) шундай дерди: «Хатна жойи хатна жойидан ўтса, ғусл вожиб бўлади».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَنَامَ، أَوْ يَطْعَمَ وَهُوَ جُنُبٌ غَسَلَ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ وَمَسَحَ بِرَأْسِهِ ثُمَّ طَعِمَ أَوْ نَامَ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) janobatli holida uxlamoqchi yoki taom yemoqchi boʻlsa, yuzini va qoʻllarini tirsagigacha yuvib, boshiga mash tortar, soʻng taom yer yoki uxlar edi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) жанобатли ҳолида ухламоқчи ёки таом емоқчи бўлса, юзини ва қўлларини тирсагигача ювиб, бошига маш тортар, сўнг таом ер ёки ухлар эди.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ لاَ بَأْسَ أَنْ يُغْتَسَلَ بِفَضْلِ الْمَرْأَةِ مَا لَمْ تَكُنْ حَائِضًا أَوْ جُنُبًا ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) shunday derdi: «Ayolning ortgan suvi bilan gʻusl qilishda — u hayzli yoki janobatli boʻlmagan ekan — hech qanday zarar yoʻq».Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) шундай дерди: «Аёлнинг ортган суви билан ғусл қилишда — у ҳайзли ёки жанобатли бўлмаган экан — ҳеч қандай зарар йўқ».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَعْرَقُ فِي الثَّوْبِ وَهُوَ جُنُبٌ ثُمَّ يُصَلِّي فِيهِ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) janobatli holida kiyimida terlar, soʻng oʻsha kiyimda namoz oʻqir edi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) жанобатли ҳолида кийимида терлар, сўнг ўша кийимда намоз ўқир эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَغْسِلُ جَوَارِيهِ رِجْلَيْهِ وَيُعْطِينَهُ الْخُمْرَةَ وَهُنَّ حُيَّضٌ ‏.‏ وَسُئِلَ مَالِكٌ عَنْ رَجُلٍ لَهُ نِسْوَةٌ وَجَوَارِي هَلْ يَطَؤُهُنَّ جَمِيعًا قَبْلَ أَنْ يَغْتَسِلَ فَقَالَ لاَ بَأْسَ بِأَنْ يُصِيبَ الرَّجُلُ جَارِيَتَيْهِ قَبْلَ أَنْ يَغْتَسِلَ فَأَمَّا النِّسَاءُ الْحَرَائِرُ فَيُكْرَهُ أَنْ يُصِيبَ الرَّجُلُ الْمَرْأَةَ الْحُرَّةَ فِي يَوْمِ الأُخْرَى فَأَمَّا أَنَّ يُصِيبَ الْجَارِيَةَ ثُمَّ يُصِيبَ الأُخْرَى وَهُوَ جُنُبٌ فَلاَ بَأْسَ بِذَلِكَ ‏.‏ وَسُئِلَ مَالِكٌ عَنْ رَجُلٍ جُنُبٍ وُضِعَ لَهُ مَاءٌ يَغْتَسِلُ بِهِ فَسَهَا فَأَدْخَلَ أَصْبُعَهُ فِيهِ لِيَعْرِفَ حَرَّ الْمَاءِ مِنْ بَرْدِهِ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ إِنْ لَمْ يَكُنْ أَصَابَ أَصْبُعَهُ أَذًى فَلاَ أَرَى ذَلِكَ يُنَجِّسُ عَلَيْهِ الْمَاءَ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)ning choʻrilari hayzli boʻlishlariga qaramay uning oyoqlarini yuvar va unga (namoz oʻqiydigan) xurma bargidan toʻqilgan joynamozni berar edilar. Molikdan xotinlari va choʻrilari bor kishi haqida — u gʻusl qilishdan avval ularning hammasiga yaqinlik qilsa boʻladimi, deb soʻralganda, u shunday dedi: «Kishi gʻusl qilishdan avval ikki choʻrisiga yaqinlik qilsa, hech zarari yoʻq. Ammo hur ayollarga kelsak — kishining bir (xotini)ning navbatidagi kunda boshqa hur xotiniga yaqinlashishi makruhdir. Choʻriga yaqinlik qilib, soʻng janobatli holida boshqasiga yaqinlik qilishga esa hech zarar yoʻq». Molikdan janobatli kishi haqida — unga gʻusl qilish uchun suv qoʻyilib, u gʻaflatda barmogʻini suvning issiq-sovuqligini bilish uchun unga tiqib yuborsa (nima boʻladi), deb soʻraldi. Molik: «Agar barmogʻiga nopoklik tegmagan boʻlsa, bu suvni unga nopok qiladi deb bilmayman», dedi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)нинг чўрилари ҳайзли бўлишларига қарамай унинг оёқларини ювар ва унга (намоз ўқийдиган) хурма баргидан тўқилган жойнамозни берар эдилар. Моликдан хотинлари ва чўрилари бор киши ҳақида — у ғусл қилишдан аввал уларнинг ҳаммасига яқинлик қилса бўладими, деб сўралганда, у шундай деди: «Киши ғусл қилишдан аввал икки чўрисига яқинлик қилса, ҳеч зарари йўқ. Аммо ҳур аёлларга келсак — кишининг бир (хотини)нинг навбатидаги кунда бошқа ҳур хотинига яқинлашиши макруҳдир. Чўрига яқинлик қилиб, сўнг жанобатли ҳолида бошқасига яқинлик қилишга эса ҳеч зарар йўқ». Моликдан жанобатли киши ҳақида — унга ғусл қилиш учун сув қўйилиб, у ғафлатда бармоғини сувнинг иссиқ-совуқлигини билиш учун унга тиқиб юборса (нима бўлади), деб сўралди. Молик: «Агар бармоғига нопоклик тегмаган бўлса, бу сувни унга нопок қилади деб билмайман», деди.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّهُ أَقْبَلَ هُوَ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ مِنَ الْجُرُفِ حَتَّى إِذَا كَانَا بِالْمِرْبَدِ نَزَلَ عَبْدُ اللَّهِ فَتَيَمَّمَ صَعِيدًا طَيِّبًا فَمَسَحَ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ ثُمَّ صَلَّى ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u va Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Jurfdan kelayotgan edilar. Mirbadga yetganlarida Abdulloh (tuyadan) tushib, pok tuproq bilan tayammum qildi: yuzi va qoʻllarini tirsagigacha mash qildi, soʻng namoz oʻqidi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у ва Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Журфдан келаётган эдилар. Мирбадга етганларида Абдуллоҳ (туядан) тушиб, пок тупроқ билан таяммум қилди: юзи ва қўлларини тирсагигача маш қилди, сўнг намоз ўқиди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَتَيَمَّمُ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ ‏.‏ وَسُئِلَ مَالِكٌ كَيْفَ التَّيَمُّمُ وَأَيْنَ يَبْلُغُ بِهِ فَقَالَ يَضْرِبُ ضَرْبَةً لِلْوَجْهِ وَضَرْبَةً لِلْيَدَيْنِ وَيَمْسَحُهُمَا إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ ‏.‏

Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) tirsaklarigacha tayammum qilar edi. Molikdan tayammum qanday qilinishi va qayergacha yetkazilishi soʻralganda, u: «Yuz uchun bir marta, qoʻllar uchun bir marta (yerga) uradi va ularni tirsaklargacha mash qiladi», dedi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) тирсакларигача таяммум қилар эди. Моликдан таяммум қандай қилиниши ва қаергача етказилиши сўралганда, у: «Юз учун бир марта, қўллар учун бир марта (ерга) уради ва уларни тирсакларгача маш қилади», деди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عُبَيْدَ اللَّهِ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَرْسَلَ إِلَى عَائِشَةَ يَسْأَلُهَا هَلْ يُبَاشِرُ الرَّجُلُ امْرَأَتَهُ وَهِيَ حَائِضٌ فَقَالَتْ لِتَشُدَّ إِزَارَهَا عَلَى أَسْفَلِهَا ثُمَّ يُبَاشِرُهَا إِنْ شَاءَ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Ubaydulloh ibn Abdulloh ibn Umar Oisha (roziyallohu anho)ga: ‹Erkak hayzli xotiniga muboshara qilsa (badaniga tegsa) boʻladimi?› deb soʻrab (odam) yubordi. U: «Izorini pastki (qismi)ga mahkam bogʻlab olsin, soʻng xohlasa unga muboshara qilaversin», dedi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Убайдуллоҳ ибн Абдуллоҳ ибн Умар Оиша (розияллоҳу анҳо)га: ‹Эркак ҳайзли хотинига мубошара қилса (баданига тегса) бўладими?› деб сўраб (одам) юборди. У: «Изорини пастки (қисми)га маҳкам боғлаб олсин, сўнг хоҳласа унга мубошара қилаверсин», деди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَغْتَسِلُ لإِحْرَامِهِ قَبْلَ أَنْ يُحْرِمَ وَلِدُخُولِهِ مَكَّةَ وَلِوُقُوفِهِ عَشِيَّةَ عَرَفَةَ ‏.‏

Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) ehromga kirishidan avval ehromi uchun, Makkaga kirishi uchun va Arafa kechqurunida (Arafada) turishi uchun gʻusl qilar edi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) эҳромга киришидан аввал эҳроми учун, Маккага кириши учун ва Арафа кечқурунида (Арафада) туриши учун ғусл қилар эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ لاَ يَغْسِلُ رَأْسَهُ وَهُوَ مُحْرِمٌ إِلاَّ مِنَ الاِحْتِلاَمِ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ سَمِعْتُ أَهْلَ الْعِلْمِ يَقُولُونَ لاَ بَأْسَ أَنْ يَغْسِلَ الرَّجُلُ الْمُحْرِمُ رَأْسَهُ بِالْغَسُولِ بَعْدَ أَنْ يَرْمِيَ جَمْرَةَ الْعَقَبَةِ وَقَبْلَ أَنْ يَحْلِقَ رَأْسَهُ وَذَلِكَ أَنَّهُ إِذَا رَمَى جَمْرَةَ الْعَقَبَةِ فَقَدْ حَلَّ لَهُ قَتْلُ الْقَمْلِ وَحَلْقُ الشَّعْرِ وَإِلْقَاءُ التَّفَثِ وَلُبْسُ الثِّيَابِ ‏.‏

Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) ehromda boʻlganida, faqat ehtilomdan (boʻlgan janobat) uchungina boshini yuvar edi. Molik aytdi: «Men ilm ahlining shunday deganini eshitdim: ‹Ehromdagi kishi Jamratul-Aqabaga tosh otganidan soʻng, boshini olishidan (soch oldirishidan) oldin boshini gʻasul (yuvish vositasi) bilan yuvishida zarar yoʻq›. Chunki u Jamratul-Aqabaga tosh otsa, unga bit oʻldirish, sochni olish, kirlarni (tana tuklarini) tozalash va (odatdagi) kiyimlarni kiyish halol boʻladi».Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) эҳромда бўлганида, фақат эҳтиломдан (бўлган жанобат) учунгина бошини ювар эди. Молик айтди: «Мен илм аҳлининг шундай деганини эшитдим: ‹Эҳромдаги киши Жамратул-Ақабага тош отганидан сўнг, бошини олишидан (соч олдиришидан) олдин бошини ғасул (ювиш воситаси) билан ювишида зарар йўқ›. Чунки у Жамратул-Ақабага тош отса, унга бит ўлдириш, сочни олиш, кирларни (тана тукларини) тозалаш ва (одатдаги) кийимларни кийиш ҳалол бўлади».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّهُ سَمِعَ أَسْلَمَ، مَوْلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ يُحَدِّثُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ، رَأَى عَلَى طَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ ثَوْبًا مَصْبُوغًا وَهُوَ مُحْرِمٌ فَقَالَ عُمَرُ مَا هَذَا الثَّوْبُ الْمَصْبُوغُ يَا طَلْحَةُ فَقَالَ طَلْحَةُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ إِنَّمَا هُوَ مَدَرٌ ‏.‏ فَقَالَ عُمَرُ إِنَّكُمْ أَيُّهَا الرَّهْطُ أَئِمَّةٌ يَقْتَدِي بِكُمُ النَّاسُ فَلَوْ أَنَّ رَجُلاً جَاهِلاً رَأَى هَذَا الثَّوْبَ لَقَالَ إِنَّ طَلْحَةَ بْنَ عُبَيْدِ اللَّهِ كَانَ يَلْبَسُ الثِّيَابَ الْمُصَبَّغَةَ فِي الإِحْرَامِ فَلاَ تَلْبَسُوا أَيُّهَا الرَّهْطُ شَيْئًا مِنْ هَذِهِ الثِّيَابِ الْمُصَبَّغَةِ ‏.‏

Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, u Umar ibn al-Xattobning mavlosi Aslamning Abdulloh ibn Umarga shunday soʻzlab berayotganini eshitdi: Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu) Talha ibn Ubaydulloh (roziyallohu anhu)ning ustida, u ehromdaligida, boʻyalgan bir kiyimni koʻrdi va: «Bu boʻyalgan kiyim nima, ey Talha?» dedi. Talha: «Ey amir al-mumin (moʻminlar amiri), bu faqat (qizil) tuproqdir (madar)», dedi. Umar: «Sizlar, ey (bir guruh) kishilar, imomlarsizlar, odamlar sizlarga ergashadi. Agar bir nodon kishi bu kiyimni koʻrsa, ‹Talha ibn Ubaydulloh ehromda boʻyalgan kiyimlarni kiyar ekan›, der edi. Shunday ekan, ey (bir guruh) kishilar, bu boʻyalgan kiyimlardan hech narsani kiymanglar», dedi.Нофеъдан ривоят қилинадики, у Умар ибн ал-Хаттобнинг мавлоси Асламнинг Абдуллоҳ ибн Умарга шундай сўзлаб бераётганини эшитди: Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу) Талҳа ибн Убайдуллоҳ (розияллоҳу анҳу)нинг устида, у эҳромдалигида, бўялган бир кийимни кўрди ва: «Бу бўялган кийим нима, эй Талҳа?» деди. Талҳа: «Эй амир ал-мумин (мўминлар амири), бу фақат (қизил) тупроқдир (мадар)», деди. Умар: «Сизлар, эй (бир гуруҳ) кишилар, имомларсизлар, одамлар сизларга эргашади. Агар бир нодон киши бу кийимни кўрса, ‹Талҳа ибн Убайдуллоҳ эҳромда бўялган кийимларни кияр экан›, дер эди. Шундай экан, эй (бир гуруҳ) кишилар, бу бўялган кийимлардан ҳеч нарсани кийманглар», деди.

حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَكْرَهُ لُبْسَ الْمِنْطَقَةِ لِلْمُحْرِمِ ‏.‏

Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) ehromdagi kishining kamar (mintaqa) taqishini makruh sanardi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) эҳромдаги кишининг камар (минтақа) тақишини макруҳ санарди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ مَا فَوْقَ الذَّقَنِ مِنَ الرَّأْسِ فَلاَ يُخَمِّرْهُ الْمُحْرِمُ ‏.‏

Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Iyakdan yuqoridagi bosh (qismi)ni ehromdagi kishi yopmasin», derdi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Иякдан юқоридаги бош (қисми)ни эҳромдаги киши ёпмасин», дерди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَفَّنَ ابْنَهُ وَاقِدَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ وَمَاتَ بِالْجُحْفَةِ مُحْرِمًا وَخَمَّرَ رَأْسَهُ وَوَجْهَهُ وَقَالَ لَوْلاَ أَنَّا حُرُمٌ لَطَيَّبْنَاهُ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَإِنَّمَا يَعْمَلُ الرَّجُلُ مَا دَامَ حَيًّا فَإِذَا مَاتَ فَقَدِ انْقَضَى الْعَمَلُ ‏.‏

Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) al-Juhfada ehromdaligida vafot etgan oʻgʻli Voqid ibn Abdullohni kafanladi, boshi va yuzini yopdi va: «Agar biz ehromda boʻlmaganimizda, uni xushboʻylar edik», dedi. Molik aytdi: «Kishi tirik ekan, (shariat) amalini bajaradi; vafot etsa, amal tugagan (boʻladi)».Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ал-Жуҳфада эҳромдалигида вафот этган ўғли Воқид ибн Абдуллоҳни кафанлади, боши ва юзини ёпди ва: «Агар биз эҳромда бўлмаганимизда, уни хушбўйлар эдик», деди. Молик айтди: «Киши тирик экан, (шариат) амалини бажаради; вафот этса, амал тугаган (бўлади)».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ لاَ تَنْتَقِبُ الْمَرْأَةُ الْمُحْرِمَةُ وَلاَ تَلْبَسُ الْقُفَّازَيْنِ ‏.‏

Nofeʼdan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Ehromdagi ayol niqob (yuz pardasi) taqmaydi va qoʻlqop kiymaydi», derdi.Нофеъдан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Эҳромдаги аёл ниқоб (юз пардаси) тақмайди ва қўлқоп киймайди», дерди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، أَهَلَّ مِنَ الْفُرْعِ ‏.‏

Nofeʼdan rivoyat qilinishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Furʼ (degan joy)dan ihromga kirdi.Нофеъдан ривоят қилинишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Фуръ (деган жой)дан иҳромга кирди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يُصَلِّي فِي مَسْجِدِ ذِي الْحُلَيْفَةِ

Nofeʼdan rivoyat qilinishicha, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Zul-Hulayfa masjidida namoz oʻqir, soʻng tashqariga chiqib uloviga minar, ulovi koʻtarilib rostlanganida talbiyaga kirishar edi.Нофеъдан ривоят қилинишича, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Зул-Ҳулайфа масжидида намоз ўқир, сўнг ташқарига чиқиб уловига минар, улови кўтарилиб ростланганида талбияга киришар эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَكْرَهُ أَنْ يَنْزِعَ الْمُحْرِمُ، حَلَمَةً أَوْ قُرَادًا عَنْ بَعِيرِهِ ‏.‏ قَالَ مَالِكٌ وَذَلِكَ أَحَبُّ مَا سَمِعْتُ إِلَىَّ فِي ذَلِكَ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) ehromdagi kishi tuyasidan yirik kana yoki kanani olib tashlashini yoqtirmas edi. Molik aytdi: «Bu — men shu haqda eshitgan narsalarim ichida menga eng maʼquli».Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) эҳромдаги киши туясидан йирик кана ёки канани олиб ташлашини ёқтирмас эди. Молик айтди: «Бу — мен шу ҳақда эшитган нарсаларим ичида менга энг маъқули».

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ حِينَ خَرَجَ إِلَى مَكَّةَ مُعْتِمَرًا فِي الْفِتْنَةِ إِنْ صُدِدْتُ عَنِ الْبَيْتِ صَنَعْنَا كَمَا صَنَعْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَهَلَّ بِعُمْرَةٍ مِنْ أَجْلِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَهَلَّ بِعُمْرَةٍ عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ ثُمَّ إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ نَظَرَ فِي أَمْرِهِ فَقَالَ مَا أَمْرُهُمَا إِلاَّ وَاحِدٌ ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَى أَصْحَابِهِ فَقَالَ مَا أَمْرُهُمَا إِلاَّ وَاحِدٌ أُشْهِدُكُمْ أَنِّي قَدْ أَوْجَبْتُ الْحَجَّ مَعَ الْعُمْرَةِ ‏.‏ ثُمَّ نَفَذَ حَتَّى جَاءَ الْبَيْتَ فَطَافَ طَوَافًا وَاحِدًا وَرَأَى ذَلِكَ مُجْزِيًا عَنْهُ وَأَهْدَى ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) fitna paytida Makkaga umra qilish uchun chiqarkan: «Agar Baytdan toʻsilsam, Rasululloh ﷺ bilan birga qilganimizdek qilamiz», dedi va umraga niyat qilib ehromga kirdi — chunki Rasululloh ﷺ Hudaybiya yili umraga niyat qilib ehromga kirgan edilar. Soʻng Abdulloh oʻz ishini oʻylab koʻrib: «Bularning (haj bilan umraning) ishi bittadan boshqa emas», dedi. Keyin sheriklariga oʻgirilib: «Bularning ishi bittadan boshqa emas. Sizlarni guvoh qilamanki, men umra bilan birga hajni ham oʻzimga vojib qildim», dedi. Soʻng yoʻlida davom etib, Baytga keldi va bir marta tavof qildi, buni oʻziga kifoya deb bildi va hadya (qurbonlik) qildi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) фитна пайтида Маккага умра қилиш учун чиқаркан: «Агар Байтдан тўсилсам, Расулуллоҳ ﷺ билан бирга қилганимиздек қиламиз», деди ва умрага ният қилиб эҳромга кирди — чунки Расулуллоҳ ﷺ Ҳудайбия йили умрага ният қилиб эҳромга кирган эдилар. Сўнг Абдуллоҳ ўз ишини ўйлаб кўриб: «Буларнинг (ҳаж билан умранинг) иши биттадан бошқа эмас», деди. Кейин шерикларига ўгирилиб: «Буларнинг иши биттадан бошқа эмас. Сизларни гувоҳ қиламанки, мен умра билан бирга ҳажни ҳам ўзимга вожиб қилдим», деди. Сўнг йўлида давом этиб, Байтга келди ва бир марта тавоф қилди, буни ўзига кифоя деб билди ва ҳадя (қурбонлик) қилди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَرْمُلُ مِنَ الْحَجَرِ الأَسْوَدِ إِلَى الْحَجَرِ الأَسْوَدِ ثَلاَثَةَ أَطْوَافٍ وَيَمْشِي أَرْبَعَةَ أَطْوَافٍ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Hajarul-Asvaddan Hajarul-Asvadgacha uch tavofni raml (tez yurish) bilan, toʻrt tavofni esa oddiy yurib qilar edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Ҳажарул-Асваддан Ҳажарул-Асвадгача уч тавофни рамл (тез юриш) билан, тўрт тавофни эса оддий юриб қилар эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ إِذَا أَحْرَمَ مِنْ مَكَّةَ لَمْ يَطُفْ بِالْبَيْتِ وَلاَ بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ حَتَّى يَرْجِعَ مِنْ مِنًى وَكَانَ لاَ يَرْمُلُ إِذَا طَافَ حَوْلَ الْبَيْتِ إِذَا أَحْرَمَ مِنْ مَكَّةَ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) Makkadan ehrom bogʻlaganida, Minodan qaytmaguncha na Baytni tavof qilar, na Safo bilan Marva orasida saʼy qilar edi; Makkadan ehrom bogʻlagan boʻlsa, Baytni tavof qilganida raml ham qilmas edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) Маккадан эҳром боғлаганида, Минодан қайтмагунча на Байтни тавоф қилар, на Сафо билан Марва орасида саъй қилар эди; Маккадан эҳром боғлаган бўлса, Байтни тавоф қилганида рамл ҳам қилмас эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، وَهُوَ عَلَى الصَّفَا يَدْعُو يَقُولُ اللَّهُمَّ إِنَّكَ قُلْتَ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ وَإِنَّكَ لاَ تُخْلِفُ الْمِيعَادَ وَإِنِّي أَسْأَلُكَ كَمَا هَدَيْتَنِي لِلإِسْلاَمِ أَنْ لاَ تَنْزِعَهُ مِنِّي حَتَّى تَتَوَفَّانِي وَأَنَا مُسْلِمٌ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)ning Safoda turib duo qilib: «Allohim, Sen: ‹Menga duo qilinglar, Men ijobat qilaman› deding va Sen vaʼdangga xilof qilmaysan. Men Sendan meni Islomga hidoyat qilganingdek, uni mendan tortib olmasligingni va meni musulmon holimda vafot ettirishingni soʻrayman», deb aytganini eshitdi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)нинг Сафода туриб дуо қилиб: «Аллоҳим, Сен: ‹Менга дуо қилинглар, Мен ижобат қиламан› дединг ва Сен ваъдангга хилоф қилмайсан. Мен Сендан мени Исломга ҳидоят қилганингдек, уни мендан тортиб олмаслигингни ва мени мусулмон ҳолимда вафот эттиришингни сўрайман», деб айтганини эшитди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ إِذَا نُتِجَتِ النَّاقَةُ فَلْيُحْمَلْ وَلَدُهَا حَتَّى يُنْحَرَ مَعَهَا فَإِنْ لَمْ يُوجَدْ لَهُ مَحْمَلٌ حُمِلَ عَلَى أُمِّهِ حَتَّى يُنْحَرَ مَعَهَا ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Agar (hadyga haydalayotgan) urgʻochi tuya bolalasa, uning bolasi ham u bilan birga soʻyilguncha (koʻtarib) olib borilsin. Agar uni koʻtarishga imkon topilmasa, u onasi bilan birga soʻyilguncha onasining ustiga ortib olib borilsin», derdi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Агар (ҳадйга ҳайдалаётган) урғочи туя болаласа, унинг боласи ҳам у билан бирга сўйилгунча (кўтариб) олиб борилсин. Агар уни кўтаришга имкон топилмаса, у онаси билан бирга сўйилгунча онасининг устига ортиб олиб борилсин», дерди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ إِذَا طَعَنَ فِي سَنَامِ هَدْيِهِ وَهُوَ يُشْعِرُهُ قَالَ بِسْمِ اللَّهِ وَاللَّهُ أَكْبَرُ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) hadysining oʻrkachiga (belgi qoʻyish uchun) sanchayotib, ishʼor qilayotganda: «Bismillahi vallohu akbar» (Alloh nomi bilan, Alloh buyukdir) der edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ҳадйсининг ўркачига (белги қўйиш учун) санчаётиб, ишъор қилаётганда: «Бисмиллаҳи валлоҳу акбар» (Аллоҳ номи билан, Аллоҳ буюкдир) дер эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ الْهَدْىُ مَا قُلِّدَ وَأُشْعِرَ وَوُقِفَ بِهِ بِعَرَفَةَ ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo): «Hady — qallada qilingan, ishʼor qilingan va u bilan Arafada (vuquf uchun) turilgan (hayvon)dir», der edi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо): «Ҳадй — қаллада қилинган, ишъор қилинган ва у билан Арафада (вуқуф учун) турилган (ҳайвон)дир», дер эди.

وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يُجَلِّلُ بُدْنَهُ الْقُبَاطِيَّ وَالأَنْمَاطَ وَالْحُلَلَ ثُمَّ يَبْعَثُ بِهَا إِلَى الْكَعْبَةِ فَيَكْسُوهَا إِيَّاهَا ‏.‏

Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) oʻz badanalariga (qurbonlik tuyalariga) qubtiy (Misr matolari), anmot (naqshli gilamlar) va hullalar (kiyimlar) yopar, soʻng ularni Kaʼbaga yuborib, u (Kaʼba)ni oʻsha (matolar) bilan yopardi.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ўз баданаларига (қурбонлик туяларига) қубтий (Миср матолари), анмот (нақшли гиламлар) ва ҳуллалар (кийимлар) ёпар, сўнг уларни Каъбага юбориб, у (Каъба)ни ўша (матолар) билан ёпарди.