حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مُحَمَّدٍ النَّاقِدُ، وَابْنُ أَبِي عُمَرَ، جَمِيعًا عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، - قَالَ عَمْرٌو حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، - عَنْ مَنْصُورٍ ابْنِ صَفِيَّةَ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ سَأَلَتِ امْرَأَةٌ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَيْفَ تَغْتَسِلُ مِنْ حَيْضَتِهَا قَالَ فَذَكَرَتْ أَنَّهُ عَلَّمَهَا كَيْفَ تَغْتَسِلُ ثُمَّ تَأْخُذُ فِرْصَةً مِنْ مِسْكٍ فَتَطَهَّرُ بِهَا . قَالَتْ كَيْفَ أَتَطَهَّرُ بِهَا قَالَ " تَطَهَّرِي بِهَا . سُبْحَانَ اللَّهِ " . وَاسْتَتَرَ - وَأَشَارَ لَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ بِيَدِهِ عَلَى وَجْهِهِ - قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ وَاجْتَذَبْتُهَا إِلَىَّ وَعَرَفْتُ مَا أَرَادَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ تَتَبَّعِي بِهَا أَثَرَ الدَّمِ . وَقَالَ ابْنُ أَبِي عُمَرَ فِي رِوَايَتِهِ فَقُلْتُ تَتَبَّعِي بِهَا آثَارَ الدَّمِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir ayol Paygʻambar ﷺ dan — hayzidan qanday gʻusl qilishini — soʻradi. U Zot unga qanday gʻusl qilishni oʻrgatdi: «Soʻng misk (surtilgan) bir parcha mato (firsa) olib, u bilan poklanasan». U: «Qanday u bilan poklanaman?» dedi. (Paygʻambar): «U bilan poklan. Subhanalloh!» dedilar-da, (uyalib yuzlarini) toʻsdilar. Oisha dedi: Men uni oʻzimga tortdim (chaqirdim) va Paygʻambar ﷺ nima istaganlarini tushundim-da: «U bilan qon izini quvib (artib) chiq» dedim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Бир аёл Пайғамбар ﷺ дан — ҳайзидан қандай ғусл қилишини — сўради. У Зот унга қандай ғусл қилишни ўргатди: «Сўнг миск (суртилган) бир парча мато (фирса) олиб, у билан покланасан». У: «Қандай у билан покланаман?» деди. (Пайғамбар): «У билан поклан. Субҳаналлоҳ!» дедилар-да, (уялиб юзларини) тўсдилар. Оиша деди: Мен уни ўзимга тортдим (чақирдим) ва Пайғамбар ﷺ нима истаганларини тушундим-да: «У билан қон изини қувиб (артиб) чиқ» дедим.
وَحَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدٍ الدَّارِمِيُّ، حَدَّثَنَا حَبَّانُ، حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ، حَدَّثَنَا مَنْصُورٌ، عَنْ أُمِّهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ امْرَأَةً، سَأَلَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَيْفَ أَغْتَسِلُ عِنْدَ الطُّهْرِ فَقَالَ " خُذِي فِرْصَةً مُمَسَّكَةً فَتَوَضَّئِي بِهَا " . ثُمَّ ذَكَرَ نَحْوَ حَدِيثِ سُفْيَانَ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir ayol Paygʻambar ﷺ dan: «Pok boʻlgan paytimda qanday gʻusl qilaman?» deb soʻradi. (Paygʻambar): «Misk (surtilgan) bir parcha mato (firsa) olib, u bilan tahorat qil», dedilar. Soʻng (roviy) Sufyonning hadisi kabi zikr qildi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Бир аёл Пайғамбар ﷺ дан: «Пок бўлган пайтимда қандай ғусл қиламан?» деб сўради. (Пайғамбар): «Миск (суртилган) бир парча мато (фирса) олиб, у билан таҳорат қил», дедилар. Сўнг (ровий) Суфённинг ҳадиси каби зикр қилди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْمُهَاجِرِ، قَالَ سَمِعْتُ صَفِيَّةَ، تُحَدِّثُ عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ أَسْمَاءَ، سَأَلَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنْ غُسْلِ الْمَحِيضِ فَقَالَ " تَأْخُذُ إِحْدَاكُنَّ مَاءَهَا وَسِدْرَتَهَا فَتَطَهَّرُ فَتُحْسِنُ الطُّهُورَ ثُمَّ تَصُبُّ عَلَى رَأْسِهَا فَتَدْلُكُهُ دَلْكًا شَدِيدًا حَتَّى تَبْلُغَ شُئُونَ رَأْسِهَا ثُمَّ تَصُبُّ عَلَيْهَا الْمَاءَ . ثُمَّ تَأْخُذُ فِرْصَةً مُمَسَّكَةً فَتَطَهَّرُ بِهَا " . فَقَالَتْ أَسْمَاءُ وَكَيْفَ تَطَهَّرُ بِهَا فَقَالَ " سُبْحَانَ اللَّهِ تَطَهَّرِينَ بِهَا " . فَقَالَتْ عَائِشَةُ كَأَنَّهَا تُخْفِي ذَلِكَ تَتَبَّعِينَ أَثَرَ الدَّمِ . وَسَأَلَتْهُ عَنْ غُسْلِ الْجَنَابَةِ فَقَالَ " تَأْخُذُ مَاءً فَتَطَهَّرُ فَتُحْسِنُ الطُّهُورَ - أَوْ تُبْلِغُ الطُّهُورَ - ثُمَّ تَصُبُّ عَلَى رَأْسِهَا فَتَدْلُكُهُ حَتَّى تَبْلُغَ شُئُونَ رَأْسِهَا ثُمَّ تُفِيضُ عَلَيْهَا الْمَاءَ " . فَقَالَتْ عَائِشَةُ نِعْمَ النِّسَاءُ نِسَاءُ الأَنْصَارِ لَمْ يَكُنْ يَمْنَعُهُنَّ الْحَيَاءُ أَنْ يَتَفَقَّهْنَ فِي الدِّينِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Asmoʼ Paygʻambar ﷺ dan hayz gʻusli haqida soʻradi. Shunda U Zot: «Biringiz oʻz suvi va sidri (sidr bargi)ni olsin-da, poklansin va poklanishni goʻzal qilsin; soʻng boshiga (suv) quysin va uni qattiq ishqalab — toki boshining (soch) tublariga yetguncha — (yuvsin); soʻng ustiga suv quysin. Soʻng misk (surtilgan) bir parcha mato (firsa) olib, u bilan poklansin», dedilar. Shunda Asmoʼ: «Qanday u bilan poklanadi?» dedi. (Paygʻambar): «Subhanalloh! U bilan poklanasan», dedilar. Oisha — goʻyo uni (maʼnosini) yashirayotgandek — : «U bilan qon izini quvib (artib) chiq (degani)» dedi. Va u (Asmoʼ) Undan janobat gʻusli haqida (ham) soʻradi. (Paygʻambar): «Suv olib, poklansin-da, poklanishni goʻzal qilsin — yoki: poklanishni (toʻla) yetkazsin —; soʻng boshiga (suv) quysin va uni — toki boshining (soch) tublariga yetguncha — ishqalasin; soʻng ustiga suv quysin», dedilar. Oisha: «Ansor ayollari naqadar yaxshi ayollardir! Ularni hayo (uyat) dinda (masala) chuqur oʻrganishdan toʻsmas edi», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Асмў Пайғамбар ﷺ дан ҳайз ғусли ҳақида сўради. Шунда У Зот: «Бирингиз ўз суви ва сидри (сидр барги)ни олсин-да, поклансин ва покланишни гўзал қилсин; сўнг бошига (сув) қуйсин ва уни қаттиқ ишқалаб — токи бошининг (соч) тубларига етгунча — (ювсин); сўнг устига сув қуйсин. Сўнг миск (суртилган) бир парча мато (фирса) олиб, у билан поклансин», дедилар. Шунда Асмў: «Қандай у билан покланади?» деди. (Пайғамбар): «Субҳаналлоҳ! У билан покланасан», дедилар. Оиша — гўё уни (маъносини) яшираётгандек — : «У билан қон изини қувиб (артиб) чиқ (дегани)» деди. Ва у (Асмў) Ундан жанобат ғусли ҳақида (ҳам) сўради. (Пайғамбар): «Сув олиб, поклансин-да, покланишни гўзал қилсин — ёки: покланишни (тўла) етказсин —; сўнг бошига (сув) қуйсин ва уни — токи бошининг (соч) тубларига етгунча — ишқаласин; сўнг устига сув қуйсин», дедилар. Оиша: «Ансор аёллари нақадар яхши аёллардир! Уларни ҳаё (уят) динда (масала) чуқур ўрганишдан тўсмас эди», деди.
وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ كِلاَهُمَا عَنْ أَبِي الأَحْوَصِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُهَاجِرٍ، عَنْ صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ دَخَلَتْ أَسْمَاءُ بِنْتُ شَكَلٍ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ تَغْتَسِلُ إِحْدَانَا إِذَا طَهُرَتْ مِنَ الْحَيْضِ وَسَاقَ الْحَدِيثَ وَلَمْ يَذْكُرْ فِيهِ غُسْلَ الْجَنَابَةِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Asmoʼ binti Shakal Rasululloh ﷺ ning oldiga kirib: «Ey Allohning Rasuli, birimiz hayzdan pok boʻlganda qanday gʻusl qiladi?» dedi. Va (roviy) hadisni (toʻla) keltirdi; ammo unda janobat gʻuslini zikr qilmadi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Асмў бинти Шакал Расулуллоҳ ﷺ нинг олдига кириб: «Эй Аллоҳнинг Расули, биримиз ҳайздан пок бўлганда қандай ғусл қилади?» деди. Ва (ровий) ҳадисни (тўла) келтирди; аммо унда жанобат ғуслини зикр қилмади.
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالاَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ جَاءَتْ فَاطِمَةُ بِنْتُ أَبِي حُبَيْشٍ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي امْرَأَةٌ أُسْتَحَاضُ فَلاَ أَطْهُرُ أَفَأَدَعُ الصَّلاَةَ فَقَالَ " لاَ إِنَّمَا ذَلِكِ عِرْقٌ وَلَيْسَ بِالْحَيْضَةِ فَإِذَا أَقْبَلَتِ الْحَيْضَةُ فَدَعِي الصَّلاَةَ وَإِذَا أَدْبَرَتْ فَاغْسِلِي عَنْكِ الدَّمَ وَصَلِّي " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Fotima bint Abu Hubaysh Nabiy ﷺ huzuriga kelib: «Yo Rasululloh! Men istihoza boʻladigan (qoni toʻxtamaydigan) ayolman, (shu sababli) poklanmayman; namozni tark etaymi?» dedi. Shunda (Nabiy ﷺ): «Yoʻq, albatta bu (bir) tomir (qoni)dir, hayz emas. Bas, hayz kelganda namozni tark et, u ketganda esa oʻzingdan qonni yuvib, namoz oʻqi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Фотима бинт Абу Ҳубайш Набий ﷺ ҳузурига келиб: «Ё Расулуллоҳ! Мен истиҳоза бўладиган (қони тўхтамайдиган) аёлман, (шу сабабли) покланмайман; намозни тарк этайми?» деди. Шунда (Набий ﷺ): «Йўқ, албатта бу (бир) томир (қони)дир, ҳайз эмас. Бас, ҳайз келганда намозни тарк эт, у кетганда эса ўзингдан қонни ювиб, намоз ўқи», дедилар.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحٍ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتِ اسْتَفْتَتْ أُمُّ حَبِيبَةَ بِنْتُ جَحْشٍ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ إِنِّي أُسْتَحَاضُ . فَقَالَ " إِنَّمَا ذَلِكِ عِرْقٌ فَاغْتَسِلِي ثُمَّ صَلِّي " . فَكَانَتْ تَغْتَسِلُ عِنْدَ كُلِّ صَلاَةٍ . قَالَ اللَّيْثُ بْنُ سَعْدٍ لَمْ يَذْكُرِ ابْنُ شِهَابٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَمَرَ أُمَّ حَبِيبَةَ بِنْتَ جَحْشٍ أَنْ تَغْتَسِلَ عِنْدَ كُلِّ صَلاَةٍ وَلَكِنَّهُ شَىْءٌ فَعَلَتْهُ هِيَ . وَقَالَ ابْنُ رُمْحٍ فِي رِوَايَتِهِ ابْنَةُ جَحْشٍ وَلَمْ يَذْكُرْ أُمَّ حَبِيبَةَ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Ummu Habiba bint Jahsh Rasululloh ﷺ dan fatvo soʻrab: «Men istihoza boʻlaman», dedi. Shunda (U Zot): «Albatta bu (bir) tomir (qoni)dir; bas, gʻusl qil-da, soʻng namoz oʻqi», dedilar. (Shundan keyin) u har namoz vaqtida gʻusl qilardi. Lays ibn Saʼd dedi: Ibn Shihob Rasululloh ﷺ Ummu Habiba bint Jahshni har namozda gʻusl qilishga buyurganini zikr qilmadi; balki bu uning oʻzi qilgan ish edi. Ibn Rumh esa oʻz rivoyatida «Jahshning qizi» dedi va «Ummu Habiba»ni zikr qilmadi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Умму Ҳабиба бинт Жаҳш Расулуллоҳ ﷺ дан фатво сўраб: «Мен истиҳоза бўламан», деди. Шунда (У Зот): «Албатта бу (бир) томир (қони)дир; бас, ғусл қил-да, сўнг намоз ўқи», дедилар. (Шундан кейин) у ҳар намоз вақтида ғусл қиларди. Лайс ибн Саъд деди: Ибн Шиҳоб Расулуллоҳ ﷺ Умму Ҳабиба бинт Жаҳшни ҳар намозда ғусл қилишга буюрганини зикр қилмади; балки бу унинг ўзи қилган иш эди. Ибн Румҳ эса ўз ривоятида «Жаҳшнинг қизи» деди ва «Умму Ҳабиба»ни зикр қилмади.
وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحٍ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ، ح وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا لَيْثٌ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيِبٍ، عَنْ جَعْفَرٍ، عَنْ عِرَاكٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ إِنَّ أُمَّ حَبِيبَةَ سَأَلَتْ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الدَّمِ فَقَالَتْ عَائِشَةُ رَأَيْتُ مِرْكَنَهَا مَلآنَ دَمًا فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " امْكُثِي قَدْرَ مَا كَانَتْ تَحْبِسُكِ حَيْضَتُكِ ثُمَّ اغْتَسِلِي وَصَلِّي " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Ummu Habiba Rasululloh ﷺ dan (istihoza) qon(i) haqida soʻradi. Oisha dedi: Men uning togʻorasini qonga toʻla koʻrdim. Rasululloh ﷺ unga: «Hayzing seni (namozdan) toʻsib turadigan muddat qadar (namozni tark etib) tur; soʻng gʻusl qil va namoz oʻqi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Умму Ҳабиба Расулуллоҳ ﷺ дан (истиҳоза) қон(и) ҳақида сўради. Оиша деди: Мен унинг тоғорасини қонга тўла кўрдим. Расулуллоҳ ﷺ унга: «Ҳайзинг сени (намоздан) тўсиб турадиган муддат қадар (намозни тарк этиб) тур; сўнг ғусл қил ва намоз ўқи», дедилар.
حَدَّثَنِي مُوسَى بْنُ قُرَيْشٍ التَّمِيمِيُّ، حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ بَكْرِ بْنِ مُضَرَ، حَدَّثَنِي أَبِي، حَدَّثَنِي جَعْفَرُ بْنُ رَبِيعَةَ، عَنْ عِرَاكِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ إِنَّ أُمَّ حَبِيبَةَ بِنْتَ جَحْشٍ الَّتِي كَانَتْ تَحْتَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ شَكَتْ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الدَّمَ فَقَالَ لَهَا " امْكُثِي قَدْرَ مَا كَانَتْ تَحْبِسُكِ حَيْضَتُكِ ثُمَّ اغْتَسِلِي " . فَكَانَتْ تَغْتَسِلُ عِنْدَ كُلِّ صَلاَةٍ .
Oisha (roziyallohu anho) — Nabiy ﷺ ning zavjasi — dan rivoyat qilinadi: Abdurrahmon ibn Avfning nikohidagi Ummu Habiba bint Jahsh Rasululloh ﷺ ga (istihoza) qon(i)dan shikoyat qildi. Shunda (U Zot) unga: «Hayzing seni (namozdan) toʻsib turadigan muddat qadar (namozni tark etib) tur; soʻng gʻusl qil», dedilar. (Shundan keyin) u har namoz vaqtida gʻusl qilardi.Оиша (розияллоҳу анҳо) — Набий ﷺ нинг завжаси — дан ривоят қилинади: Абдурраҳмон ибн Авфнинг никоҳидаги Умму Ҳабиба бинт Жаҳш Расулуллоҳ ﷺ га (истиҳоза) қон(и)дан шикоят қилди. Шунда (У Зот) унга: «Ҳайзинг сени (намоздан) тўсиб турадиган муддат қадар (намозни тарк этиб) тур; сўнг ғусл қил», дедилар. (Шундан кейин) у ҳар намоз вақтида ғусл қиларди.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ خَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالْبَيْدَاءِ - أَوْ بِذَاتِ الْجَيْشِ - انْقَطَعَ عِقْدٌ لِي فَأَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الْتِمَاسِهِ وَأَقَامَ النَّاسُ مَعَهُ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ فَأَتَى النَّاسُ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقَالُوا أَلاَ تَرَى إِلَى مَا صَنَعَتْ عَائِشَةُ أَقَامَتْ بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَبِالنَّاسِ مَعَهُ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ . فَجَاءَ أَبُو بَكْرٍ وَرَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاضِعٌ رَأْسَهُ عَلَى فَخِذِي قَدْ نَامَ فَقَالَ حَبَسْتِ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَالنَّاسَ وَلَيْسُوا عَلَى مَاءٍ وَلَيْسَ مَعَهُمْ مَاءٌ . قَالَتْ فَعَاتَبَنِي أَبُو بَكْرٍ وَقَالَ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ وَجَعَلَ يَطْعُنُ بِيَدِهِ فِي خَاصِرَتِي فَلاَ يَمْنَعُنِي مِنَ التَّحَرُّكِ إِلاَّ مَكَانُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى فَخِذِي فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى أَصْبَحَ عَلَى غَيْرِ مَاءٍ فَأَنْزَلَ اللَّهُ آيَةَ التَّيَمُّمِ فَتَيَمَّمُوا . فَقَالَ أُسَيْدُ بْنُ الْحُضَيْرِ - وَهُوَ أَحَدُ النُّقَبَاءِ - مَا هِيَ بِأَوَّلِ بَرَكَتِكُمْ يَا آلَ أَبِي بَكْرٍ . فَقَالَتْ عَائِشَةُ فَبَعَثْنَا الْبَعِيرَ الَّذِي كُنْتُ عَلَيْهِ فَوَجَدْنَا الْعِقْدَ تَحْتَهُ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: biz Rasululloh ﷺ bilan u zotning safarlaridan birida chiqdik. Bir vaqt Baydoda — yoki Zotul-Jayshda — boʻlganimizda mening marjonim uzilib (tushib) qoldi. Shunda Rasululloh ﷺ uni qidirish uchun toʻxtadilar, odamlar ham u zot bilan toʻxtadi, ular suv (bor joy)da emas va ularning yonida ham suv yoʻq edi. Odamlar Abu Bakrning oldiga kelib, dedi: «Oisha nima qilganini koʻrmayapsanmi? U Rasululloh ﷺ ni va u zot bilan birga odamlarni (yoʻldan) toʻxtatib qoʻydi, holbuki ular suv (bor joy)da emas va yonlarida ham suv yoʻq». Shunda Abu Bakr keldi, Rasululloh ﷺ esa boshlarini mening sonimga qoʻyib uxlab qolgan edilar. U: «Sen Rasululloh ﷺ ni va odamlarni toʻxtatib qoʻyibsan, ular suv (bor joy)da emas va yonlarida ham suv yoʻq», — dedi. (Oisha) dedi: Abu Bakr meni koyidi va Alloh xohlagan (gap)larni aytdi, qoʻli bilan biqinimga turta boshladi. Rasululloh ﷺ ning sonimda (boshlarini qoʻyib turgani) joyigina meni qimirlashdan tutib turardi. Rasululloh ﷺ suvsiz (joyda) tongga qadar uxladilar. Shunda Alloh tayammum oyatini nozil qildi, ular tayammum qilishdi. Naqiblardan biri boʻlmish Usayd ibn al-Huzayr: «Bu sizlarning birinchi barakangiz emas, ey Abu Bakr xonadoni!» — dedi. Oisha dedi: soʻng men minib olgan tuyani turgʻazsak, marjonni uning ostidan topdik.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: биз Расулуллоҳ ﷺ билан у зотнинг сафарларидан бирида чиқдик. Бир вақт Байдода — ёки Зотул-Жайшда — бўлганимизда менинг маржоним узилиб (тушиб) қолди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ уни қидириш учун тўхтадилар, одамлар ҳам у зот билан тўхтади, улар сув (бор жой)да эмас ва уларнинг ёнида ҳам сув йўқ эди. Одамлар Абу Бакрнинг олдига келиб, деди: «Оиша нима қилганини кўрмаяпсанми? У Расулуллоҳ ﷺ ни ва у зот билан бирга одамларни (йўлдан) тўхтатиб қўйди, ҳолбуки улар сув (бор жой)да эмас ва ёнларида ҳам сув йўқ». Шунда Абу Бакр келди, Расулуллоҳ ﷺ эса бошларини менинг сонимга қўйиб ухлаб қолган эдилар. У: «Сен Расулуллоҳ ﷺ ни ва одамларни тўхтатиб қўйибсан, улар сув (бор жой)да эмас ва ёнларида ҳам сув йўқ», — деди. (Оиша) деди: Абу Бакр мени койиди ва Аллоҳ хоҳлаган (гап)ларни айтди, қўли билан биқинимга турта бошлади. Расулуллоҳ ﷺ нинг сонимда (бошларини қўйиб тургани) жойигина мени қимирлашдан тутиб турарди. Расулуллоҳ ﷺ сувсиз (жойда) тонгга қадар ухладилар. Шунда Аллоҳ таяммум оятини нозил қилди, улар таяммум қилишди. Нақиблардан бири бўлмиш Усайд ибн ал-Ҳузайр: «Бу сизларнинг биринчи баракангиз эмас, эй Абу Бакр хонадони!» — деди. Оиша деди: сўнг мен миниб олган туяни турғазсак, маржонни унинг остидан топдик.
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، ح وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، وَابْنُ، بِشْرٍ عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا اسْتَعَارَتْ مِنْ أَسْمَاءَ قِلاَدَةً فَهَلَكَتْ فَأَرْسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَاسًا مِنْ أَصْحَابِهِ فِي طَلَبِهَا فَأَدْرَكَتْهُمُ الصَّلاَةُ فَصَلَّوْا بِغَيْرِ وُضُوءٍ فَلَمَّا أَتَوُا النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم شَكَوْا ذَلِكَ إِلَيْهِ فَنَزَلَتْ آيَةُ التَّيَمُّمِ . فَقَالَ أُسَيْدُ بْنُ حُضَيْرٍ جَزَاكِ اللَّهُ خَيْرًا فَوَاللَّهِ مَا نَزَلَ بِكِ أَمْرٌ قَطُّ إِلاَّ جَعَلَ اللَّهُ لَكِ مِنْهُ مَخْرَجًا وَجَعَلَ لِلْمُسْلِمِينَ فِيهِ بَرَكَةً .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: u (Oisha) Asmodan bir marjon ariyat (qarz) olgan edi, soʻng u yoʻqolib qoldi. Shunda Rasululloh ﷺ uni qidirish uchun ashoblaridan baʼzi odamlarni yubordilar. Ularga namoz vaqti yetib qolib, tahoratsiz namoz oʻqishdi. Nabiy ﷺ ning huzurlariga kelganlarida buni u zotga shikoyat qilishdi. Shunda tayammum oyati nozil boʻldi. Usayd ibn Huzayr: «Alloh senga yaxshi (mukofot) ato etsin! Vallohi, senga qachon biror (ogʻir) ish tushgan boʻlsa, albatta Alloh sen uchun undan bir chiqish yoʻli qildi va musulmonlarga unda baraka qildi», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: у (Оиша) Асмодан бир маржон арият (қарз) олган эди, сўнг у йўқолиб қолди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ уни қидириш учун ашобларидан баъзи одамларни юбордилар. Уларга намоз вақти етиб қолиб, таҳоратсиз намоз ўқишди. Набий ﷺ нинг ҳузурларига келганларида буни у зотга шикоят қилишди. Шунда таяммум ояти нозил бўлди. Усайд ибн Ҳузайр: «Аллоҳ сенга яхши (мукофот) ато этсин! Валлоҳи, сенга қачон бирор (оғир) иш тушган бўлса, албатта Аллоҳ сен учун ундан бир чиқиш йўли қилди ва мусулмонларга унда барака қилди», — деди.
حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ وَإِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ خَالِدِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنِ الْبَهِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُ اللَّهَ عَلَى كُلِّ أَحْيَانِهِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Nabiy ﷺ barcha holatlarida Allohni zikr qilar edilar».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Набий ﷺ барча ҳолатларида Аллоҳни зикр қилар эдилар».
حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ السَّعْدِيُّ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ دَخَلَتْ هِنْدٌ بِنْتُ عُتْبَةَ امْرَأَةُ أَبِي سُفْيَانَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبَا سُفْيَانَ رَجُلٌ شَحِيحٌ لاَ يُعْطِينِي مِنَ النَّفَقَةِ مَا يَكْفِينِي وَيَكْفِي بَنِيَّ إِلاَّ مَا أَخَذْتُ مِنْ مَالِهِ بِغَيْرِ عِلْمِهِ . فَهَلْ عَلَىَّ فِي ذَلِكَ مِنْ جُنَاحٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " خُذِي مِنْ مَالِهِ بِالْمَعْرُوفِ مَا يَكْفِيكِ وَيَكْفِي بَنِيكِ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Abu Sufyonning xotini Hind binti Utba Rasululloh ﷺ ning oldilariga kirib: «Yo Rasululloh! Abu Sufyon ziqna kishi. U menga oʻzimga va bolalarimga yetadigan nafaqani bermaydi, faqat men uning bilmagan holida molidan olganim (yetadi). Bunda menga (gunoh) bormi?» — dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Uning molidan oʻzingga va bolalaringga yetadigan miqdorni maʼruf (odat boʻlgan, oʻrinli) yoʻsinda olgin», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Абу Суфённинг хотини Ҳинд бинти Утба Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига кириб: «Ё Расулуллоҳ! Абу Суфён зиқна киши. У менга ўзимга ва болаларимга етадиган нафақани бермайди, фақат мен унинг билмаган ҳолида молидан олганим (етади). Бунда менга (гуноҳ) борми?» — деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Унинг молидан ўзингга ва болаларингга етадиган миқдорни маъруф (одат бўлган, ўринли) йўсинда олгин», — дедилар.
وَحَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ جَاءَتْ هِنْدٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَانَ عَلَى ظَهْرِ الأَرْضِ أَهْلُ خِبَاءٍ أَحَبَّ إِلَىَّ مِنْ أَنْ يُذِلَّهُمُ اللَّهُ مِنْ أَهْلِ خِبَائِكَ وَمَا عَلَى ظَهْرِ الأَرْضِ أَهْلُ خِبَاءٍ أَحَبَّ إِلَىَّ مِنْ أَنْ يُعِزَّهُمُ اللَّهُ مِنْ أَهْلِ خِبَائِكَ . فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " وَأَيْضًا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ " . ثُمَّ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبَا سُفْيَانَ رَجُلٌ مُمْسِكٌ فَهَلْ عَلَىَّ حَرَجٌ أَنْ أُنْفِقَ عَلَى عِيَالِهِ مِنْ مَالِهِ بِغَيْرِ إِذْنِهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " لاَ حَرَجَ عَلَيْكِ أَنْ تُنْفِقِي عَلَيْهِمْ بِالْمَعْرُوفِ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Hind Nabiy ﷺ ning oldilariga kelib: «Yo Rasululloh! Alloh haqqi, yer yuzida sizning ahli xonadoningizdek xor boʻlishini istagan birorta xonadon ahli men uchun mahbubroq emas edi. (Endi esa) yer yuzida sizning ahli xonadoningizdek aziz boʻlishini Alloh nasib etishini istagan birorta xonadon ahli men uchun mahbubroq emas», — dedi. Shunda Nabiy ﷺ: «Jonim Qoʻlida boʻlgan Zot bilan qasamki, (bu muhabbating) yana ham (ortadi)», — dedilar. Soʻng (Hind): «Yo Rasululloh! Abu Sufyon mol-dunyoni ushlab qoladigan kishi. Uning oilasiga moli hisobidan, uning ruxsatisiz nafaqa qilsam, menga gunoh boʻladimi?» — dedi. Shunda Nabiy ﷺ: «Ularga maʼruf (oʻrinli) yoʻsinda nafaqa qilsang, senga gunoh yoʻq», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Ҳинд Набий ﷺ нинг олдиларига келиб: «Ё Расулуллоҳ! Аллоҳ ҳаққи, ер юзида сизнинг аҳли хонадонингиздек хор бўлишини истаган бирорта хонадон аҳли мен учун маҳбуброқ эмас эди. (Энди эса) ер юзида сизнинг аҳли хонадонингиздек азиз бўлишини Аллоҳ насиб этишини истаган бирорта хонадон аҳли мен учун маҳбуброқ эмас», — деди. Шунда Набий ﷺ: «Жоним Қўлида бўлган Зот билан қасамки, (бу муҳаббатинг) яна ҳам (ортади)», — дедилар. Сўнг (Ҳинд): «Ё Расулуллоҳ! Абу Суфён мол-дунёни ушлаб қоладиган киши. Унинг оиласига моли ҳисобидан, унинг рухсатисиз нафақа қилсам, менга гуноҳ бўладими?» — деди. Шунда Набий ﷺ: «Уларга маъруф (ўринли) йўсинда нафақа қилсанг, сенга гуноҳ йўқ», — дедилар.
حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَخِي الزُّهْرِيِّ، عَنْ عَمِّهِ، أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ، قَالَتْ جَاءَتْ هِنْدٌ بِنْتُ عُتْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَاللَّهِ مَا كَانَ عَلَى ظَهْرِ الأَرْضِ خِبَاءٌ أَحَبَّ إِلَىَّ مِنْ أَنْ يَذِلُّوا مِنْ أَهْلِ خِبَائِكَ وَمَا أَصْبَحَ الْيَوْمَ عَلَى ظَهْرِ الأَرْضِ خِبَاءٌ أَحَبَّ إِلَىَّ مِنْ أَنْ يَعِزُّوا مِنْ أَهْلِ خِبَائِكَ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَأَيْضًا وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ " . ثُمَّ قَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَبَا سُفْيَانَ رَجُلٌ مِسِّيكٌ فَهَلْ عَلَىَّ حَرَجٌ مِنْ أَنْ أُطْعِمَ مِنَ الَّذِي لَهُ عِيَالَنَا فَقَالَ لَهَا " لاَ إِلاَّ بِالْمَعْرُوفِ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Hind binti Utba ibn Robiʼa kelib: «Yo Rasululloh! Alloh haqqi, yer yuzida sizning ahli xonadoningizdek xor boʻlishini istagan birorta xonadon men uchun mahbubroq emas edi. Bugun esa yer yuzida sizning ahli xonadoningizdek aziz boʻlishini istagan birorta xonadon men uchun mahbubroq emas», — dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Jonim Qoʻlida boʻlgan Zot bilan qasamki, (bu muhabbating) yana ham (ortadi)», — dedilar. Soʻng (Hind): «Yo Rasululloh! Abu Sufyon ziqna kishi. Uning molidan oilamizni boqsam, menga gunoh boʻladimi?» — dedi. Shunda (Rasululloh) unga: «Yoʻq, faqat maʼruf (oʻrinli) yoʻsinda boʻlsa (gunoh emas)», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Ҳинд бинти Утба ибн Робиъа келиб: «Ё Расулуллоҳ! Аллоҳ ҳаққи, ер юзида сизнинг аҳли хонадонингиздек хор бўлишини истаган бирорта хонадон мен учун маҳбуброқ эмас эди. Бугун эса ер юзида сизнинг аҳли хонадонингиздек азиз бўлишини истаган бирорта хонадон мен учун маҳбуброқ эмас», — деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Жоним Қўлида бўлган Зот билан қасамки, (бу муҳаббатинг) яна ҳам (ортади)», — дедилар. Сўнг (Ҳинд): «Ё Расулуллоҳ! Абу Суфён зиқна киши. Унинг молидан оиламизни боқсам, менга гуноҳ бўладими?» — деди. Шунда (Расулуллоҳ) унга: «Йўқ, фақат маъруф (ўринли) йўсинда бўлса (гуноҳ эмас)», — дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَوْنٍ الْهِلاَلِيُّ جَمِيعًا عَنْ إِبْرَاهِيمَ، بْنِ سَعْدٍ قَالَ ابْنُ الصَّبَّاحِ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ أَحْدَثَ فِي أَمْرِنَا هَذَا مَا لَيْسَ مِنْهُ فَهُوَ رَدٌّ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim bizning bu ishimizda (dinimizda) undan boʻlmagan bir narsani paydo qilsa (yangilik kiritsa), u (narsa) rad etilgandir», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким бизнинг бу ишимизда (динимизда) ундан бўлмаган бир нарсани пайдо қилса (янгилик киритса), у (нарса) рад этилгандир», — дедилар.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ إِنَّ أَزْوَاجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم حِينَ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَرَدْنَ أَنْ يَبْعَثْنَ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَيَسْأَلْنَهُ مِيرَاثَهُنَّ مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ عَائِشَةُ لَهُنَّ أَلَيْسَ قَدْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ نُورَثُ مَا تَرَكْنَا فَهُوَ صَدَقَةٌ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ vafot etganlarida Nabiy ﷺ ning ayollari Usmon ibn Affonni Abu Bakrning oldiga yuborib, undan Nabiy ﷺ dan (qoladigan) meroslarini soʻramoqchi boʻlishdi. Shunda Oisha ularga: «Rasululloh ﷺ: ‹Bizga meros boʻlmaydi, biz qoldirgan narsa sadaqadir› demaganmidilar?» dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ вафот этганларида Набий ﷺ нинг аёллари Усмон ибн Аффонни Абу Бакрнинг олдига юбориб, ундан Набий ﷺ дан (қоладиган) меросларини сўрамоқчи бўлишди. Шунда Оиша уларга: «Расулуллоҳ ﷺ: ‹Бизга мерос бўлмайди, биз қолдирган нарса садақадир› демаганмидилар?» деди.
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَ مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَ ابْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا وَقَالَ الآخَرَانِ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّصلى الله عليه وسلم وَهُمَا حِينَئِذٍ يَطْلُبَانِ أَرْضَهُ مِنْ فَدَكٍ وَسَهْمَهُ مِنْ خَيْبَرَ . فَقَالَ لَهُمَا أَبُو بَكْرٍ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِمِثْلِ مَعْنَى حَدِيثِ عُقَيْلٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ ثُمَّ قَامَ عَلِيٌّ فَعَظَّمَ مِنْ حَقِّ أَبِي بَكْرٍ وَذَكَرَ فَضِيلَتَهُ وَسَابِقَتَهُ ثُمَّ مَضَى إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَبَايَعَهُ فَأَقْبَلَ النَّاسُ إِلَى عَلِيٍّ فَقَالُوا أَصَبْتَ وَأَحْسَنْتَ . فَكَانَ النَّاسُ قَرِيبًا إِلَى عَلِيٍّ حِينَ قَارَبَ الأَمْرَ الْمَعْرُوفَ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: (Fotima va Abbos Abu Bakrning oldiga kelib, undan Rasululloh ﷺ ning merosini oʻzlariga oʻtkazishni soʻrashdi), ular oʻsha paytda uning (Nabiy ﷺ ning) Fadakdagi yerini va Xaybardagi ulushini talab qilishar edi. Abu Bakr ularga: «Men Rasululloh ﷺ dan eshitdimki...», dedi — va hadisni Uqayl Zuhriydan (rivoyat qilgan) hadis maʼnosiga oʻxshash keltirdi. Faqat u (rivoyatda) shunday dedi: soʻng Ali turib, Abu Bakrning haqqini ulugʻladi, uning fazilatini va (Islomni qabul qilishda) oldin boʻlganini zikr qildi, soʻng Abu Bakrning oldiga borib, unga bayʼat qildi. Shunda odamlar Aliga yuzlanib: «Toʻgʻri va yaxshi qilding», deyishdi. Ali maʼruf ishga yaqinlashgani sababli odamlar unga yaqin boʻlishdi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: (Фотима ва Аббос Абу Бакрнинг олдига келиб, ундан Расулуллоҳ ﷺ нинг меросини ўзларига ўтказишни сўрашди), улар ўша пайтда унинг (Набий ﷺ нинг) Фадакдаги ерини ва Хайбардаги улушини талаб қилишар эди. Абу Бакр уларга: «Мен Расулуллоҳ ﷺ дан эшитдимки...», деди — ва ҳадисни Уқайл Зуҳрийдан (ривоят қилган) ҳадис маъносига ўхшаш келтирди. Фақат у (ривоятда) шундай деди: сўнг Али туриб, Абу Бакрнинг ҳаққини улуғлади, унинг фазилатини ва (Исломни қабул қилишда) олдин бўлганини зикр қилди, сўнг Абу Бакрнинг олдига бориб, унга байъат қилди. Шунда одамлар Алига юзланиб: «Тўғри ва яхши қилдинг», дейишди. Али маъруф ишга яқинлашгани сабабли одамлар унга яқин бўлишди.
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ الْهَمْدَانِيُّ، كِلاَهُمَا عَنِ ابْنِ نُمَيْرٍ، قَالَ ابْنُ الْعَلاَءِ حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ أُصِيبَ سَعْدٌ يَوْمَ الْخَنْدَقِ رَمَاهُ رَجُلٌ مِنْ قُرَيْشٍ يُقَالُ لَهُ ابْنُ الْعَرِقَةِ . رَمَاهُ فِي الأَكْحَلِ فَضَرَبَ عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَيْمَةً فِي الْمَسْجِدِ يَعُودُهُ مِنْ قَرِيبٍ فَلَمَّا رَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْخَنْدَقِ وَضَعَ السِّلاَحَ فَاغْتَسَلَ فَأَتَاهُ جِبْرِيلُ وَهُوَ يَنْفُضُ رَأْسَهُ مِنَ الْغُبَارِ فَقَالَ وَضَعْتَ السِّلاَحَ وَاللَّهِ مَا وَضَعْنَاهُ اخْرُجْ إِلَيْهِمْ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَأَيْنَ " . فَأَشَارَ إِلَى بَنِي قُرَيْظَةَ فَقَاتَلَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَنَزَلُوا عَلَى حُكْمِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرَدَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْحُكْمَ فِيهِمْ إِلَى سَعْدٍ قَالَ فَإِنِّي أَحْكُمُ فِيهِمْ أَنْ تُقْتَلَ الْمُقَاتِلَةُ وَأَنْ تُسْبَى الذُّرِّيَّةُ وَالنِّسَاءُ وَتُقْسَمَ أَمْوَالُهُمْ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Saʼd Xandaq kuni yaralandi. Quraysh ichidan Ibn al-Ariqa deb ataladigan bir kishi unga (oʻq) otdi. U uning bilak tomiriga otdi. Rasululloh ﷺ uni yaqindan koʻrib turish uchun unga masjidda chodir tikdilar. Rasululloh ﷺ Xandaqdan qaytib, qurol-yarogʻni qoʻyib, gʻusl qilganlarida, Jibril boshidan changini qoqib turgan holda u zotning huzuriga keldi va: «Sen qurolni qoʻyding?! Alloh haqqi, biz uni qoʻymadik. Ularning (ustiga) chiq», dedi. Rasululloh ﷺ: «Qaerga?» dedilar. U Banu Qurayza tomonga ishora qildi. Shunda Rasululloh ﷺ ularga qarshi jang qildilar. Ular Rasululloh ﷺ ning hukmiga (boʻysunib) taslim boʻldilar. Rasululloh ﷺ ular haqidagi hukmni Saʼdga qaytardilar (havola qildilar). U (Saʼd): «Men ular haqida jangchilari oʻldirilishini, bola-chaqalari va xotinlari asir olinishini, mol-mulklari taqsimlanishini hukm qilaman», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Саъд Хандақ куни яраланди. Қурайш ичидан Ибн ал-Ариқа деб аталадиган бир киши унга (ўқ) отди. У унинг билак томирига отди. Расулуллоҳ ﷺ уни яқиндан кўриб туриш учун унга масжидда чодир тикдилар. Расулуллоҳ ﷺ Хандақдан қайтиб, қурол-яроғни қўйиб, ғусл қилганларида, Жибрил бошидан чангини қоқиб турган ҳолда у зотнинг ҳузурига келди ва: «Сен қуролни қўйдинг?! Аллоҳ ҳаққи, биз уни қўймадик. Уларнинг (устига) чиқ», деди. Расулуллоҳ ﷺ: «Қаэрга?» дедилар. У Бану Қурайза томонга ишора қилди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ уларга қарши жанг қилдилар. Улар Расулуллоҳ ﷺ нинг ҳукмига (бўйсуниб) таслим бўлдилар. Расулуллоҳ ﷺ улар ҳақидаги ҳукмни Саъдга қайтардилар (ҳавола қилдилар). У (Саъд): «Мен улар ҳақида жангчилари ўлдирилишини, бола-чақалари ва хотинлари асир олинишини, мол-мулклари тақсимланишини ҳукм қиламан», деди.
حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، عَنْ هِشَامٍ، أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ سَعْدًا، قَالَ وَتَحَجَّرَ كَلْمُهُ لِلْبُرْءِ فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنَّكَ تَعْلَمُ أَنْ لَيْسَ أَحَدٌ أَحَبَّ إِلَىَّ أَنْ أُجَاهِدَ فِيكَ مِنْ قَوْمٍ كَذَّبُوا رَسُولَكَ صلى الله عليه وسلم وَأَخْرَجُوهُ اللَّهُمَّ فَإِنْ كَانَ بَقِيَ مِنْ حَرْبِ قُرَيْشٍ شَىْءٌ فَأَبْقِنِي أُجَاهِدْهُمْ فِيكَ اللَّهُمَّ فَإِنِّي أَظُنُّ أَنَّكَ قَدْ وَضَعْتَ الْحَرْبَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ فَإِنْ كُنْتَ وَضَعْتَ الْحَرْبَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُمْ فَافْجُرْهَا وَاجْعَلْ مَوْتِي فِيهَا . فَانْفَجَرَتْ مِنْ لَبَّتِهِ فَلَمْ يَرُعْهُمْ - وَفِي الْمَسْجِدِ مَعَهُ خَيْمَةٌ مِنْ بَنِي غِفَارٍ - إِلاَّ وَالدَّمُ يَسِيلُ إِلَيْهِمْ فَقَالُوا يَا أَهْلَ الْخَيْمَةِ مَا هَذَا الَّذِي يَأْتِينَا مِنْ قِبَلِكُمْ فَإِذَا سَعْدٌ جُرْحُهُ يَغِذُّ دَمًا فَمَاتَ مِنْهَا .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Saʼd dedi (Oisha aytadi): Uning yarasi tuzalishga yuz tutib, qotib qolgan edi. Shunda u: «Ey Alloh! Sen bilasanki, men uchun Rasulingni ﷺ yolgʻonchiga chiqargan va uni (yurtidan) chiqarib yuborgan qavmga qarshi Sening yoʻlingda jihod qilishimdan koʻra suyukliroq hech narsa yoʻq. Ey Alloh! Agar Quraysh bilan (qiladigan) urushdan biror narsa qolgan boʻlsa, meni tirik qoldirgin, men ularga qarshi Sening yoʻlingda jihod qilay. Ey Alloh! Men gumon qilamanki, Sen biz bilan ularning oʻrtasidagi urushni tugatding. Agar biz bilan ularning oʻrtasidagi urushni tugatgan boʻlsang, uni (yaramni) yorgin va mening oʻlimimni shunda (oʻsha yara sababli) qilgin», dedi. Shunda (yara) uning boʻyni (kekirdagi)dan yorilib ketdi. Masjidda u bilan birga Banu Gʻifordan boʻlgan bir chodir (ahli) bor edi. Qonning oʻzlari tomon oqib kelganidan boshqa narsa ularni qoʻrqitmadi (sergaklantirmadi). Ular: «Ey chodir ahli, bizning tomonimizga sizlar tarafdan kelayotgan bu nima?» dedilar. Qarasalar, Saʼdning yarasi qon oqizayotgan ekan. U shu (yara) sababli vafot etdi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Саъд деди (Оиша айтади): Унинг яраси тузалишга юз тутиб, қотиб қолган эди. Шунда у: «Эй Аллоҳ! Сен биласанки, мен учун Расулингни ﷺ ёлғончига чиқарган ва уни (юртидан) чиқариб юборган қавмга қарши Сенинг йўлингда жиҳод қилишимдан кўра суюклироқ ҳеч нарса йўқ. Эй Аллоҳ! Агар Қурайш билан (қиладиган) урушдан бирор нарса қолган бўлса, мени тирик қолдиргин, мен уларга қарши Сенинг йўлингда жиҳод қилай. Эй Аллоҳ! Мен гумон қиламанки, Сен биз билан уларнинг ўртасидаги урушни тугатдинг. Агар биз билан уларнинг ўртасидаги урушни тугатган бўлсанг, уни (ярамни) ёргин ва менинг ўлимимни шунда (ўша яра сабабли) қилгин», деди. Шунда (яра) унинг бўйни (кекирдаги)дан ёрилиб кетди. Масжидда у билан бирга Бану Ғифордан бўлган бир чодир (аҳли) бор эди. Қоннинг ўзлари томон оқиб келганидан бошқа нарса уларни қўрқитмади (сергаклантирмади). Улар: «Эй чодир аҳли, бизнинг томонимизга сизлар тарафдан келаётган бу нима?» дедилар. Қарасалар, Саъднинг яраси қон оқизаётган экан. У шу (яра) сабабли вафот этди.
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ، عَنْ مَالِكٍ، ح وَحَدَّثَنِيهِ أَبُو الطَّاهِرِ - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، عَنْ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ، عَنِ الْفُضَيْلِ بْنِ أَبِي، عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نِيَارٍ الأَسْلَمِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهَا قَالَتْ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قِبَلَ بَدْرٍ فَلَمَّا كَانَ بِحَرَّةِ الْوَبَرَةِ أَدْرَكَهُ رَجُلٌ قَدْ كَانَ يُذْكَرُ مِنْهُ جُرْأَةٌ وَنَجْدَةٌ فَفَرِحَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ رَأَوْهُ فَلَمَّا أَدْرَكَهُ قَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جِئْتُ لأَتَّبِعَكَ وَأُصِيبَ مَعَكَ قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ " . قَالَ لاَ قَالَ " فَارْجِعْ فَلَنْ أَسْتَعِينَ بِمُشْرِكٍ " . قَالَتْ ثُمَّ مَضَى حَتَّى إِذَا كُنَّا بِالشَّجَرَةِ أَدْرَكَهُ الرَّجُلُ فَقَالَ لَهُ كَمَا قَالَ أَوَّلَ مَرَّةٍ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم كَمَا قَالَ أَوَّلَ مَرَّةٍ قَالَ " فَارْجِعْ فَلَنْ أَسْتَعِينَ بِمُشْرِكٍ " . قَالَ ثُمَّ رَجَعَ فَأَدْرَكَهُ بِالْبَيْدَاءِ فَقَالَ لَهُ كَمَا قَالَ أَوَّلَ مَرَّةٍ " تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ " . قَالَ نَعَمْ . فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَانْطَلِقْ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Badr tomon (joʻnab) chiqdilar. Harratul-Vabaraga yetganlarida u zotga botirligi va jasurligi tilga olinadigan bir kishi yetib keldi. Rasululloh ﷺ ning sahobalari uni koʻrganlarida xursand boʻlishdi. U (kishi) yetib kelgach, Rasululloh ﷺ ga: «Senga ergashish va sen bilan birga (oʻljadan) erishish uchun keldim», dedi. Rasululloh ﷺ unga: «Alloh va Uning Rasuliga iymon keltirasanmi?» dedilar. U: «Yoʻq», dedi. (U zot): «Unday boʻlsa qayt, men mushrikdan yordam soʻramayman», dedilar. (Oisha) dedi: Soʻng (u zot) yurib ketdilar, biz Shajara (degan joy)ga yetganimizda haligi kishi u zotga yana yetib keldi va u zotga avval aytganidek (soʻzni) aytdi. Paygʻambar ﷺ ham unga avval aytganidek aytdilar: «Unday boʻlsa qayt, men mushrikdan yordam soʻramayman», dedilar. (Rovi) dedi: Soʻng u qaytdi-yu, Baydoʼ (degan joy)da u zotga yana yetib keldi va u zotga avval aytganidek aytdi. (U zot): «Alloh va Uning Rasuliga iymon keltirasanmi?» dedilar. U: «Ha», dedi. Shunda Rasululloh ﷺ unga: «Unday boʻlsa yur», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Бадр томон (жўнаб) чиқдилар. Ҳарратул-Вабарага етганларида у зотга ботирлиги ва жасурлиги тилга олинадиган бир киши етиб келди. Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобалари уни кўрганларида хурсанд бўлишди. У (киши) етиб келгач, Расулуллоҳ ﷺ га: «Сенга эргашиш ва сен билан бирга (ўлжадан) эришиш учун келдим», деди. Расулуллоҳ ﷺ унга: «Аллоҳ ва Унинг Расулига иймон келтирасанми?» дедилар. У: «Йўқ», деди. (У зот): «Ундай бўлса қайт, мен мушрикдан ёрдам сўрамайман», дедилар. (Оиша) деди: Сўнг (у зот) юриб кетдилар, биз Шажара (деган жой)га етганимизда ҳалиги киши у зотга яна етиб келди ва у зотга аввал айтганидек (сўзни) айтди. Пайғамбар ﷺ ҳам унга аввал айтганидек айтдилар: «Ундай бўлса қайт, мен мушрикдан ёрдам сўрамайман», дедилар. (Рови) деди: Сўнг у қайтди-ю, Байдў (деган жой)да у зотга яна етиб келди ва у зотга аввал айтганидек айтди. (У зот): «Аллоҳ ва Унинг Расулига иймон келтирасанми?» дедилар. У: «Ҳа», деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ унга: «Ундай бўлса юр», дедилар.
وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ حَبِيبِ بْنِ أَبِي، ثَابِتٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي حُسَيْنٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْهِجْرَةِ فَقَالَ " لاَ هِجْرَةَ بَعْدَ الْفَتْحِ وَلَكِنْ جِهَادٌ وَنِيَّةٌ وَإِذَا اسْتُنْفِرْتُمْ فَانْفِرُوا " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ dan hijrat haqida soʻraldi. Shunda u zot: «Fath (Makka fathi)dan keyin hijrat yoʻq, lekin jihod va niyat bor. Qachon (jihodga) chaqirilsangiz, otlaning», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ дан ҳижрат ҳақида сўралди. Шунда у зот: «Фатҳ (Макка фатҳи)дан кейин ҳижрат йўқ, лекин жиҳод ва ният бор. Қачон (жиҳодга) чақирилсангиз, отланинг», — дедилар.
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مَعْرُوفٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، قَالَ قَالَ حَيْوَةُ أَخْبَرَنِي
أَبُو صَخْرٍ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ قُسَيْطٍ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله
عليه وسلم أَمَرَ بِكَبْشٍ أَقْرَنَ يَطَأُ فِي سَوَادٍ وَيَبْرُكُ فِي سَوَادٍ وَيَنْظُرُ فِي سَوَادٍ فَأُتِيَ بِهِ
لِيُضَحِّيَ بِهِ فَقَالَ لَهَا " يَا عَائِشَةُ هَلُمِّي الْمُدْيَةَ " . ثُمَّ قَالَ " اشْحَذِيهَا بِحَجَرٍ " . فَفَعَلَتْ
ثُمَّ أَخَذَهَا وَأَخَذَ الْكَبْشَ فَأَضْجَعَهُ ثُمَّ ذَبَحَهُ ثُمَّ قَالَ " بِاسْمِ اللَّهِ اللَّهُمَّ تَقَبَّلْ مِنْ مُحَمَّدٍ وَآلِ
مُحَمَّدٍ وَمِنْ أُمَّةِ مُحَمَّدٍ " . ثُمَّ ضَحَّى بِهِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ qoradan (qora rang ichida) yuradigan, qorada yotadigan va qoradan (qora rang orqali) qaraydigan shoxli bir qoʻchqorni (keltirishni) buyurdilar. Bas, uni qurbonlik qilish uchun olib kelindi. U zot (Oishaga): «Yo Oisha! Pichoqni keltir», — dedilar. Soʻngra: «Uni tosh bilan oʻtkirla», — dedilar. (Oisha) shunday qildi. Soʻngra u zot uni (pichoqni) olib, qoʻchqorni ham olib, uni yonboshlatib yotqizdilar, soʻngra soʻydilar va: «Bismillohi, allohumma taqabbal min Muhammadin va oli Muhammadin va min ummati Muhammadin (Alloh nomi bilan; ey Alloh, buni Muhammaddan, Muhammadning oilasidan va Muhammadning ummatidan qabul ayla)», — dedilar. Soʻngra uni qurbonlik qildilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ қорадан (қора ранг ичида) юрадиган, қорада ётадиган ва қорадан (қора ранг орқали) қарайдиган шохли бир қўчқорни (келтиришни) буюрдилар. Бас, уни қурбонлик қилиш учун олиб келинди. У зот (Оишага): «Ё Оиша! Пичоқни келтир», — дедилар. Сўнгра: «Уни тош билан ўткирла», — дедилар. (Оиша) шундай қилди. Сўнгра у зот уни (пичоқни) олиб, қўчқорни ҳам олиб, уни ёнбошлатиб ётқиздилар, сўнгра сўйдилар ва: «Бисмиллоҳи, аллоҳумма тақаббал мин Муҳаммадин ва оли Муҳаммадин ва мин уммати Муҳаммадин (Аллоҳ номи билан; эй Аллоҳ, буни Муҳаммаддан, Муҳаммаднинг оиласидан ва Муҳаммаднинг умматидан қабул айла)», — дедилар. Сўнгра уни қурбонлик қилдилар.
وَحَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عَمْرٍو الأَشْعَثِيُّ، أَخْبَرَنَا عَبْثَرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ
الأَسْوَدِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنِ الدُّبَّاءِ وَالْمُزَفَّتِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ dubbo (qovoq idish) va muzaffatdan qaytardilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ дуббо (қовоқ идиш) ва музаффатдан қайтардилар.
وَحَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا ابْنُ عُلَيَّةَ، حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ سُوَيْدٍ، عَنْ مُعَاذَةَ،
عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الدُّبَّاءِ وَالْحَنْتَمِ وَالنَّقِيرِ وَالْمُزَفَّتِ
.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ dubbo (qovoq idish), hantam, naqir va muzaffatdan qaytardilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ дуббо (қовоқ идиш), ҳантам, нақир ва музаффатдан қайтардилар.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ،
عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْبِتْعِ فَقَالَ "
كُلُّ شَرَابٍ أَسْكَرَ فَهُوَ حَرَامٌ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ dan «bitʼ» (asaldan tayyorlanadigan ichimlik) haqida soʻralganda, u zot: «Har qanday mast qiluvchi ichimlik haromdir», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ дан «битъ» (асалдан тайёрланадиган ичимлик) ҳақида сўралганда, у зот: «Ҳар қандай маст қилувчи ичимлик ҳаромдир», — дедилар.
وَحَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى التُّجِيبِيُّ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ،
شِهَابٍ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهُ سَمِعَ عَائِشَةَ، تَقُولُ سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله
عليه وسلم عَنِ الْبِتْعِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كُلُّ شَرَابٍ أَسْكَرَ فَهُوَ حَرَامٌ
" .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ dan «bitʼ» haqida soʻralganda, Rasululloh ﷺ: «Har qanday mast qiluvchi ichimlik haromdir», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ дан «битъ» ҳақида сўралганда, Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳар қандай маст қилувчи ичимлик ҳаромдир», — дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى الْعَنَزِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ، عَنْ يُونُسَ، عَنِ الْحَسَنِ،
عَنْ أُمِّهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كُنَّا نَنْبِذُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سِقَاءٍ يُوكَى أَعْلاَهُ
وَلَهُ عَزْلاَءُ نَنْبِذُهُ غُدْوَةً فَيَشْرَبُهُ عِشَاءً وَنَنْبِذُهُ عِشَاءً فَيَشْرَبُهُ غُدْوَةً .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Biz Rasululloh ﷺ ga ogʻzi bogʻlanadigan va pastida teshigi (joʻmragi) boʻlgan mesh (tulumcha)da nabiz tayyorlar edik. Biz uni ertalab tayyorlar edik, u zot uni kechqurun ichar edilar; kechqurun tayyorlar edik, u zot uni ertalab ichar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Биз Расулуллоҳ ﷺ га оғзи боғланадиган ва пастида тешиги (жўмраги) бўлган меш (тулумча)да набиз тайёрлар эдик. Биз уни эрталаб тайёрлар эдик, у зот уни кечқурун ичар эдилар; кечқурун тайёрлар эдик, у зот уни эрталаб ичар эдилар.
حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ، أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ حَسَّانَ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ،
بْنُ بِلاَلٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ
" لاَ يَجُوعُ أَهْلُ بَيْتٍ عِنْدَهُمُ التَّمْرُ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Xurmosi bor uy ahli och qolmaydi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Хурмоси бор уй аҳли оч қолмайди», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ بْنِ قَعْنَبٍ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ طَحْلاَءَ، عَنْ أَبِي،
الرِّجَالِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أُمِّهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه
وسلم " يَا عَائِشَةُ بَيْتٌ لاَ تَمْرَ فِيهِ جِيَاعٌ أَهْلُهُ يَا عَائِشَةُ بَيْتٌ لاَ تَمْرَ فِيهِ جِيَاعٌ أَهْلُهُ
أَوْ جَاعَ أَهْلُهُ " . قَالَهَا مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلاَثًا .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Yo Oisha! Ichida xurmo boʻlmagan uy aholisi ochdir. Yo Oisha! Ichida xurmo boʻlmagan uy aholisi ochdir», — dedilar. Buni ikki yoki uch marta aytdilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ё Оиша! Ичида хурмо бўлмаган уй аҳолиси очдир. Ё Оиша! Ичида хурмо бўлмаган уй аҳолиси очдир», — дедилар. Буни икки ёки уч марта айтдилар.
وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، وَيَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ، وَابْنُ، حُجْرٍ قَالَ يَحْيَى بْنُ يَحْيَى أَخْبَرَنَا
وَقَالَ الآخَرَانِ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - وَهُوَ ابْنُ جَعْفَرٍ - عَنْ شَرِيكٍ، - وَهُوَ ابْنُ أَبِي نَمِرٍ -
عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي عَتِيقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ
فِي عَجْوَةِ الْعَالِيَةِ شِفَاءً أَوْ إِنَّهَا تِرْيَاقٌ أَوَّلَ الْبُكْرَةِ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, Oliyaning ajva xurmosida shifo bordir», yoki: «Albatta, u tong saharda (yeyilsa) tiryoqdir (zaharga davodir)», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, Олиянинг ажва хурмосида шифо бордир», ёки: «Албатта, у тонг саҳарда (ейилса) тирёқдир (заҳарга даводир)», — дедилар.
حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ، أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ حَسَّانَ، أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ،
بْنُ بِلاَلٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ
" نِعْمَ الأُدُمُ - أَوِ الإِدَامُ - الْخَلُّ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Sirka qanday yaxshi noni-qatiq (yaʼni qatiq oʻrniga yeyiladigan narsa)dir!» — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Сирка қандай яхши нони-қатиқ (яъни қатиқ ўрнига ейиладиган нарса)дир!» — дедилар.
وَحَدَّثَنِي سُرَيْجُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ زَكَرِيَّاءَ بْنِ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، ح
وَحَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي زَائِدَةَ، ح وَحَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى،
بْنُ زَكَرِيَّاءَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ شَيْبَةَ، عَنْ صَفِيَّةَ بِنْتِ شَيْبَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ خَرَجَ
النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ذَاتَ غَدَاةٍ وَعَلَيْهِ مِرْطٌ مُرَحَّلٌ مِنْ شَعَرٍ أَسْوَدَ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ bir kuni ertalab egnilarida qora yungdan toʻqilgan, tuya egarlari naqshi tushgan bir choyshab (chopon) bilan chiqdilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ бир куни эрталаб эгниларида қора юнгдан тўқилган, туя эгарлари нақши тушган бир чойшаб (чопон) билан чиқдилар.
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ
أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ وِسَادَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الَّتِي يَتَّكِئُ عَلَيْهَا مِنْ
أَدَمٍ حَشْوُهَا لِيفٌ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ suyanib oʻtiradigan yostiqlari xurmo tolasi bilan toʻldirilgan teridan (qilingan) edi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ суяниб ўтирадиган ёстиқлари хурмо толаси билан тўлдирилган теридан (қилинган) эди.
وَحَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ السَّعْدِيُّ، أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ،
عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ إِنَّمَا كَانَ فِرَاشُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الَّذِي يَنَامُ
عَلَيْهِ أَدَمًا حَشْوُهُ لِيفٌ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ uxlaydigan toʻshaklari xurmo tolasi bilan toʻldirilgan teridan (qilingan) edi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ухлайдиган тўшаклари хурмо толаси билан тўлдирилган теридан (қилинган) эди.
حَدَّثَنِي سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ،
الرَّحْمَنِ عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتْ وَاعَدَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ
فِي سَاعَةٍ يَأْتِيهِ فِيهَا فَجَاءَتْ تِلْكَ السَّاعَةُ وَلَمْ يَأْتِهِ وَفِي يَدِهِ عَصًا فَأَلْقَاهَا مِنْ يَدِهِ وَقَالَ
" مَا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَلاَ رُسُلُهُ " . ثُمَّ الْتَفَتَ فَإِذَا جِرْوُ كَلْبٍ تَحْتَ سَرِيرِهِ فَقَالَ " يَا
عَائِشَةُ مَتَى دَخَلَ هَذَا الْكَلْبُ هَا هُنَا " . فَقَالَتْ وَاللَّهِ مَا دَرَيْتُ . فَأَمَرَ بِهِ فَأُخْرِجَ فَجَاءَ
جِبْرِيلُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَاعَدْتَنِي فَجَلَسْتُ لَكَ فَلَمْ تَأْتِ " . فَقَالَ
مَنَعَنِي الْكَلْبُ الَّذِي كَانَ فِي بَيْتِكَ إِنَّا لاَ نَدْخُلُ بَيْتًا فِيهِ كَلْبٌ وَلاَ صُورَةٌ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Jibril alayhissalom Rasululloh ﷺ ga muayyan bir soatda kelishni vaʼda qildi. Oʻsha soat keldi, lekin u kelmadi. (Rasululloh ﷺ ning) qoʻllarida bir hassa bor edi. Uni qoʻllaridan tashlab: «Alloh ham, Uning elchilari (farishtalari) ham vaʼdasiga xilof qilmaydi», — dedilar. Soʻng oʻgirilib qarasalar, karavotlari ostida bir kuchukcha (turibdi). Shunda: «Ey Oisha, bu it qachon bu yerga kirdi?» — dedilar. (Oisha): «Vallohi, bilmadim», — dedi. Soʻng (Rasululloh ﷺ) buyurdilar va u (it) chiqarib yuborildi. Keyin Jibril keldi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Sen menga vaʼda berding, men sen uchun (kutib) oʻtirdim, lekin sen kelmading», — dedilar. (Jibril): «Meni uyingda boʻlgan it toʻsdi. Albatta, biz ichida it yoki surat boʻlgan uyga kirmaymiz», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Жибрил алайҳиссалом Расулуллоҳ ﷺ га муайян бир соатда келишни ваъда қилди. Ўша соат келди, лекин у келмади. (Расулуллоҳ ﷺ нинг) қўлларида бир ҳасса бор эди. Уни қўлларидан ташлаб: «Аллоҳ ҳам, Унинг элчилари (фаришталари) ҳам ваъдасига хилоф қилмайди», — дедилар. Сўнг ўгирилиб қарасалар, каравотлари остида бир кучукча (турибди). Шунда: «Эй Оиша, бу ит қачон бу ерга кирди?» — дедилар. (Оиша): «Валлоҳи, билмадим», — деди. Сўнг (Расулуллоҳ ﷺ) буюрдилар ва у (ит) чиқариб юборилди. Кейин Жибрил келди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Сен менга ваъда бердинг, мен сен учун (кутиб) ўтирдим, лекин сен келмадинг», — дедилар. (Жибрил): «Мени уйингда бўлган ит тўсди. Албатта, биз ичида ит ёки сурат бўлган уйга кирмаймиз», — деди.
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ دَاوُدَ، عَنْ عَزْرَةَ، عَنْ
حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ سَعْدِ بْنِ هِشَامٍ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ لَنَا سِتْرٌ فِيهِ تِمْثَالُ طَائِرٍ
وَكَانَ الدَّاخِلُ إِذَا دَخَلَ اسْتَقْبَلَهُ فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " حَوِّلِي هَذَا
فَإِنِّي كُلَّمَا دَخَلْتُ فَرَأَيْتُهُ ذَكَرْتُ الدُّنْيَا " . قَالَتْ وَكَانَتْ لَنَا قَطِيفَةٌ كُنَّا نَقُولُ عَلَمُهَا حَرِيرٌ
فَكُنَّا نَلْبَسُهَا .
حَدَّثَنِيهِ مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، وَعَبْدُ الأَعْلَى، بِهَذَا الإِسْنَادِ قَالَ
ابْنُ الْمُثَنَّى وَزَادَ فِيهِ - يُرِيدُ عَبْدَ الأَعْلَى - فَلَمْ يَأْمُرْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم
بِقَطْعِهِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: bizda ichida qush surati boʻlgan bir parda bor edi, kiruvchi kishi kirsa, oʻsha (surat) unga roʻbaroʻ kelar edi. Shunda Rasululloh ﷺ menga: «Buni boshqa joyga koʻchir, chunki men har gal kirib, uni koʻrganimda dunyoni eslab qolaman», dedilar. (Oisha) dedi: bizda bir baxmal (chopon) ham bor ediki, biz uning hoshiyasi ipakdan deb aytar edik va uni kiyar edik. (Boshqa bir rivoyatda Abdulaʼlo quyidagini ziyoda qildi: Rasululloh ﷺ bizga uni kesishni buyurmadilar.)Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: бизда ичида қуш сурати бўлган бир парда бор эди, кирувчи киши кирса, ўша (сурат) унга рўбарў келар эди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ менга: «Буни бошқа жойга кўчир, чунки мен ҳар гал кириб, уни кўрганимда дунёни эслаб қоламан», дедилар. (Оиша) деди: бизда бир бахмал (чопон) ҳам бор эдики, биз унинг ҳошияси ипакдан деб айтар эдик ва уни кияр эдик. (Бошқа бир ривоятда Абдулаъло қуйидагини зиёда қилди: Расулуллоҳ ﷺ бизга уни кесишни буюрмадилар.)
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ
أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ سَفَرٍ وَقَدْ سَتَّرْتُ عَلَى
بَابِي دُرْنُوكًا فِيهِ الْخَيْلُ ذَوَاتُ الأَجْنِحَةِ فَأَمَرَنِي فَنَزَعْتُهُ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ safardan qaytib keldilar, men esa eshigimga ichida qanotli otlar (surati) boʻlgan bir pardani tutib qoʻygan edim. Shunda u zot menga buyurdilar, men ham uni yulib tashladim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ сафардан қайтиб келдилар, мен эса эшигимга ичида қанотли отлар (сурати) бўлган бир пардани тутиб қўйган эдим. Шунда у зот менга буюрдилар, мен ҳам уни юлиб ташладим.
حَدَّثَنَا مَنْصُورُ بْنُ أَبِي مُزَاحِمٍ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنِ الْقَاسِمِ،
بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَنَا مُتَسَتِّرَةٌ بِقِرَامٍ
فِيهِ صُورَةٌ فَتَلَوَّنَ وَجْهُهُ ثُمَّ تَنَاوَلَ السِّتْرَ فَهَتَكَهُ ثُمَّ قَالَ " إِنَّ مِنْ أَشَدِّ النَّاسِ عَذَابًا يَوْمَ
الْقِيَامَةِ الَّذِينَ يُشَبِّهُونَ بِخَلْقِ اللَّهِ " .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ mening oldimga kirdilar, men esa ichida surat boʻlgan bir parda bilan oʻralib turgan edim. Shunda u zotning yuzlari oʻzgardi, soʻng pardani olib, uni yirtib tashladilar va: «Albatta, qiyomat kuni odamlarning eng qattiq azobga uchraydiganlari Allohning yaratishiga oʻxshatadiganlardir», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ менинг олдимга кирдилар, мен эса ичида сурат бўлган бир парда билан ўралиб турган эдим. Шунда у зотнинг юзлари ўзгарди, сўнг пардани олиб, уни йиртиб ташладилар ва: «Албатта, қиёмат куни одамларнинг энг қаттиқ азобга учрайдиганлари Аллоҳнинг яратишига ўхшатадиганлардир», дедилар.
وَحَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنِ
الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، أَنَّ عَائِشَةَ، حَدَّثَتْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم دَخَلَ عَلَيْهَا . بِمِثْلِ
حَدِيثِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ ثُمَّ أَهْوَى إِلَى الْقِرَامِ فَهَتَكَهُ بِيَدِهِ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ uning oldiga kirdilar — Ibrohim ibn Saʼdning hadisi misli (kabi), faqat (rovi): «soʻng pardaga engashib, uni qoʻllari bilan yirtib tashladilar», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ унинг олдига кирдилар — Иброҳим ибн Саъднинг ҳадиси мисли (каби), фақат (рови): «сўнг пардага энгашиб, уни қўллари билан йиртиб ташладилар», деди.
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، جَمِيعًا عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، - وَاللَّفْظُ
لِزُهَيْرٍ - حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ سَمِعَ عَائِشَةَ،
تَقُولُ دَخَلَ عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَدْ سَتَرْتُ سَهْوَةً لِي بِقِرَامٍ فِيهِ تَمَاثِيلُ
فَلَمَّا رَآهُ هَتَكَهُ وَتَلَوَّنَ وَجْهُهُ وَقَالَ " يَا عَائِشَةُ أَشَدُّ النَّاسِ عَذَابًا عِنْدَ اللَّهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ
الَّذِينَ يُضَاهُونَ بِخَلْقِ اللَّهِ " . قَالَتْ عَائِشَةُ فَقَطَعْنَاهُ فَجَعَلْنَا مِنْهُ وِسَادَةً أَوْ وِسَادَتَيْنِ
.
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ huzurimga kirib keldilar, men devordagi tokchamni suratlar tushirilgan matoyi parda bilan toʻsib qoʻygan edim. Bu zot uni koʻrishlari bilan, uni yulqib tashladilar, yuzlari oʻzgarib: «Yo Oisha! Qiyomat kuni Alloh huzurida odamlarning eng qattiq azoblanadigani — Allohning yaratganiga oʻxshatib (surat) yasaydiganlardir», — dedilar. Oisha aytadi: Biz uni kesib, undan bir yoki ikkita yostiq qildik.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ҳузуримга кириб келдилар, мен девордаги токчамни суратлар туширилган матойи парда билан тўсиб қўйган эдим. Бу зот уни кўришлари билан, уни юлқиб ташладилар, юзлари ўзгариб: «Ё Оиша! Қиёмат куни Аллоҳ ҳузурида одамларнинг энг қаттиқ азобланадигани — Аллоҳнинг яратганига ўхшатиб (сурат) ясайдиганлардир», — дедилар. Оиша айтади: Биз уни кесиб, ундан бир ёки иккита ёстиқ қилдик.