حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ حَدَّثَنَا الزُّهْرِيُّ، عَنْ مَحْمُودِ بْنِ الرَّبِيعِ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " لاَ صَلاَةَ لِمَنْ لَمْ يَقْرَأْ بِفَاتِحَةِ الْكِتَابِ ".
Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim namozida Fotiha oʻqimasa, uning namozi (sahih) emas», — dedilar.Убода ибн Сомит (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким намозида Фотиҳа ўқимаса, унинг намози (саҳиҳ) эмас», — дедилар.
حَدَّثَنَا صَدَقَةُ بْنُ الْفَضْلِ، أَخْبَرَنَا الْوَلِيدُ، عَنِ الأَوْزَاعِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي عُمَيْرُ بْنُ هَانِئٍ، قَالَ حَدَّثَنِي جُنَادَةُ بْنُ أَبِي أُمَيَّةَ، حَدَّثَنِي عُبَادَةُ بْنُ الصَّامِتِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ تَعَارَّ مِنَ اللَّيْلِ فَقَالَ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ، وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ. الْحَمْدُ لِلَّهِ، وَسُبْحَانَ اللَّهِ، وَلاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، وَاللَّهُ أَكْبَرُ، وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ. ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي. أَوْ دَعَا اسْتُجِيبَ، فَإِنْ تَوَضَّأَ وَصَلَّى قُبِلَتْ صَلاَتُهُ ".
Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ: «Kim kechasi uygʻonib: ‹Laa ilaaha illalloohu vahdahu laa shariika lah, lahul-mulku va lahul-hamd, va huva alaa kulli shayʼin qodiir. Alhamdulillahi va subhaanalloohi va laa ilaaha illalloohu valloohu akbar, va laa havla va laa quvvata illaa billaah (Allohdan boshqa haq maʼbud yoʻq; U yagonadir, sherigi yoʻq; mulk Unga xos va hamd Unga xos; U har narsaga qodirdir. Hamd Allohga xos, Alloh pok va Allohdan boshqa haq maʼbud yoʻq; Alloh ulugʻ; Allohdan boshqa kuch va quvvat yoʻq)›, — desa, soʻng: ‹Allohummagʻfir lii (Allohim, meni magʻfirat qil)›, — desa yoki (boshqa) duo qilsa, unga javob beriladi; agar u tahorat qilib (namoz oʻqisa), uning namozi qabul qilinadi», — dedilar.Убода ибн Сомит (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ: «Ким кечаси уйғониб: ‹Лаа илааҳа иллаллооҳу ваҳдаҳу лаа шариика лаҳ, лаҳул-мулку ва лаҳул-ҳамд, ва ҳува алаа кулли шайъин қодиир. Алҳамдулиллаҳи ва субҳааналлооҳи ва лаа илааҳа иллаллооҳу валлооҳу акбар, ва лаа ҳавла ва лаа қуввата иллаа биллааҳ (Аллоҳдан бошқа ҳақ маъбуд йўқ; У ягонадир, шериги йўқ; мулк Унга хос ва ҳамд Унга хос; У ҳар нарсага қодирдир. Ҳамд Аллоҳга хос, Аллоҳ пок ва Аллоҳдан бошқа ҳақ маъбуд йўқ; Аллоҳ улуғ; Аллоҳдан бошқа куч ва қувват йўқ)›, — деса, сўнг: ‹Аллоҳуммағфир лии (Аллоҳим, мени мағфират қил)›, — деса ёки (бошқа) дуо қилса, унга жавоб берилади; агар у таҳорат қилиб (намоз ўқиса), унинг намози қабул қилинади», — дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو إِدْرِيسَ، عَائِذُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّ عُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ ـ رضى الله عنه ـ وَكَانَ شَهِدَ بَدْرًا، وَهُوَ أَحَدُ النُّقَبَاءِ لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ وَحَوْلَهُ عِصَابَةٌ مِنْ أَصْحَابِهِ " بَايِعُونِي عَلَى أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا، وَلاَ تَسْرِقُوا، وَلاَ تَزْنُوا، وَلاَ تَقْتُلُوا أَوْلاَدَكُمْ، وَلاَ تَأْتُوا بِبُهْتَانٍ تَفْتَرُونَهُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَأَرْجُلِكُمْ، وَلاَ تَعْصُوا فِي مَعْرُوفٍ، فَمَنْ وَفَى مِنْكُمْ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَعُوقِبَ فِي الدُّنْيَا فَهُوَ كَفَّارَةٌ لَهُ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا ثُمَّ سَتَرَهُ اللَّهُ، فَهُوَ إِلَى اللَّهِ إِنْ شَاءَ عَفَا عَنْهُ، وَإِنْ شَاءَ عَاقَبَهُ ". فَبَايَعْنَاهُ عَلَى ذَلِكَ.
Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi — u Badr jangida qatnashgan va Aqaba kechasida naqib (oltovlon boshligʻi) boʻlgan edi: Rasululloh ﷺ atroflarida bir guruh sahobalar turganida: «Menga shularga (rioya qilishga) bayʼat qilinglar: Allohga hech narsani sherik qilmaslik, oʻgʻrilik qilmaslik, zino qilmaslik, bolalaringizni oʻldirmaslik, oʻzingiz toʻqib chiqargan (tuhmat) bilan birovni ayblamaslik va yaxshilikda (menga) itoatsizlik qilmaslik. Sizlardan kim (ahdiga) vafo qilsa, uning ajri Alloh zimmasidadir. Kim bulardan birortasini qilib qoʻyib, bu dunyoda jazosini olsa, bu unga kafforat boʻladi. Kim bulardan birortasini qilsa-yu, Alloh uni (gunohini) yashirsa, (uning ishi) Allohga (havola): xohlasa kechiradi, xohlasa azoblaydi», — dedilar. Uboda: «Biz shularga bayʼat qildik», — dedi.Убода ибн Сомит (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади — у Бадр жангида қатнашган ва Ақаба кечасида нақиб (олтовлон бошлиғи) бўлган эди: Расулуллоҳ ﷺ атрофларида бир гуруҳ саҳобалар турганида: «Менга шуларга (риоя қилишга) байъат қилинглар: Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмаслик, ўғрилик қилмаслик, зино қилмаслик, болаларингизни ўлдирмаслик, ўзингиз тўқиб чиқарган (туҳмат) билан бировни айбламаслик ва яхшиликда (менга) итоацизлик қилмаслик. Сизлардан ким (аҳдига) вафо қилса, унинг ажри Аллоҳ зиммасидадир. Ким булардан бирортасини қилиб қўйиб, бу дунёда жазосини олса, бу унга каффорат бўлади. Ким булардан бирортасини қилса-ю, Аллоҳ уни (гуноҳини) яширса, (унинг иши) Аллоҳга (ҳавола): хоҳласа кечиради, хоҳласа азоблайди», — дедилар. Убода: «Биз шуларга байъат қилдик», — деди.
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَادَةُ بْنُ الصَّامِتِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ يُخْبِرُ بِلَيْلَةِ الْقَدْرِ، فَتَلاَحَى رَجُلاَنِ مِنَ الْمُسْلِمِينَ فَقَالَ " إِنِّي خَرَجْتُ لأُخْبِرَكُمْ بِلَيْلَةِ الْقَدْرِ، وَإِنَّهُ تَلاَحَى فُلاَنٌ وَفُلاَنٌ فَرُفِعَتْ وَعَسَى أَنْ يَكُونَ خَيْرًا لَكُمُ الْتَمِسُوهَا فِي السَّبْعِ وَالتِّسْعِ وَالْخَمْسِ ".
Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ odamlarga Qadr kechasi (qaysi kun ekani) haqida xabar berish uchun chiqdilar. Shunda ikki musulmon kishi oʻrtasida janjal boʻlib qoldi. Paygʻambar ﷺ: «Men sizlarga Qadr kechasi (qaysi kun ekani) haqida xabar berish uchun chiqqan edim; lekin falonchi bilan falonchi janjallashib qolgani sababli, uning ilmi koʻtarilib ketdi (men unutdim) — balki bu siz uchun yaxshiroqdir. Endi uni (Ramazonning oxirgi oʻn kechasidagi) yettinchi, toʻqqizinchi va beshinchi (kechalarda) izlanglar», — dedilar.Убода ибн Сомит (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ одамларга Қадр кечаси (қайси кун экани) ҳақида хабар бериш учун чиқдилар. Шунда икки мусулмон киши ўртасида жанжал бўлиб қолди. Пайғамбар ﷺ: «Мен сизларга Қадр кечаси (қайси кун экани) ҳақида хабар бериш учун чиққан эдим; лекин фалончи билан фалончи жанжаллашиб қолгани сабабли, унинг илми кўтарилиб кетди (мен унутдим) — балки бу сиз учун яхшироқдир. Энди уни (Рамазоннинг охирги ўн кечасидаги) еттинчи, тўққизинчи ва бешинчи (кечаларда) изланглар», — дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ، حَدَّثَنَا حُمَيْدٌ، حَدَّثَنَا أَنَسٌ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، قَالَ خَرَجَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِيُخْبِرَنَا بِلَيْلَةِ الْقَدْرِ، فَتَلاَحَى رَجُلاَنِ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، فَقَالَ " خَرَجْتُ لأُخْبِرَكُمْ بِلَيْلَةِ الْقَدْرِ، فَتَلاَحَى فُلاَنٌ وَفُلاَنٌ، فَرُفِعَتْ، وَعَسَى أَنْ يَكُونَ خَيْرًا لَكُمْ، فَالْتَمِسُوهَا فِي التَّاسِعَةِ وَالسَّابِعَةِ وَالْخَامِسَةِ ".
Ubada ibn Somit (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ bizga Qadr kechasi haqida (xabar) berish uchun (masjidga) chiqdi, lekin ikki musulmon bir-biri bilan janjallashayotgan edi. Bas, Paygʻambar ﷺ: «Men sizlarga Qadr kechasi haqida (xabar) berish uchun chiqgan edim, lekin falon-falon (kishilar) janjallashayotgan edi; shuning uchun u haqdagi (xabar — aniq sanasi) koʻtarib olib qoʻyildi. Balki bu siz uchun yaxshiroqdir. Bas, uni (Ramazonning) yigirma toʻqqizinchi, yigirma yettinchi va yigirma beshinchi (kechalarida) izlanglar», — dedilar.Убада ибн Сомит (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ бизга Қадр кечаси ҳақида (хабар) бериш учун (масжидга) чиқди, лекин икки мусулмон бир-бири билан жанжаллашаётган эди. Бас, Пайғамбар ﷺ: «Мен сизларга Қадр кечаси ҳақида (хабар) бериш учун чиқган эдим, лекин фалон-фалон (кишилар) жанжаллашаётган эди; шунинг учун у ҳақдаги (хабар — аниқ санаси) кўтариб олиб қўйилди. Балки бу сиз учун яхшироқдир. Бас, уни (Рамазоннинг) йигирма тўққизинчи, йигирма еттинчи ва йигирма бешинчи (кечаларида) изланглар», — дедилар.
حَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، أَخْبَرَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عَمِّهِ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو إِدْرِيسَ، عَائِذُ اللَّهِ أَنَّ عُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ ـ مِنَ الَّذِينَ شَهِدُوا بَدْرًا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ـ وَمِنْ أَصْحَابِهِ لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ ـ أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ وَحَوْلَهُ عِصَابَةٌ مِنْ أَصْحَابِهِ " تَعَالَوْا بَايِعُونِي عَلَى أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا، وَلاَ تَسْرِقُوا، وَلاَ تَزْنُوا، وَلاَ تَقْتُلُوا أَوْلاَدَكُمْ، وَلاَ تَأْتُونَ بِبُهْتَانٍ تَفْتَرُونَهُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَأَرْجُلِكُمْ، وَلاَ تَعْصُونِي فِي مَعْرُوفٍ، فَمَنْ وَفَى مِنْكُمْ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَعُوقِبَ بِهِ فِي الدُّنْيَا فَهْوَ لَهُ كَفَّارَةٌ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَسَتَرَهُ اللَّهُ فَأَمْرُهُ إِلَى اللَّهِ، إِنْ شَاءَ عَاقَبَهُ، وَإِنْ شَاءَ عَفَا عَنْهُ ". قَالَ فَبَايَعْتُهُ عَلَى ذَلِكَ.
Rasululloh ﷺ — atroflarida sahobalaridan bir guruh boʻlgan holda — dedilar: «Kelinglar, menga bayʼat qilinglar: Allohga hech narsani sherik qilmaslik, oʻgʻrilik qilmaslik, zino qilmaslik, bolalaringizni oʻldirmaslik, qoʻllaringiz va oyoqlaringiz orasida toʻqib chiqaradigan bir buhton (tuhmat) keltirmaslik va (yaxshilik) ishida menga osiy boʻlmaslik ustiga. Bas, sizlardan kim (ahdiga) vafo qilsa, uning ajri Alloh zimmasidadir; kim shulardan birortasini qilib, dunyoda u tufayli jazolansa, bu uning uchun kafforot (poklovchi)dir; kim shulardan birortasini qilib, Alloh uni yashirsa (pardalasa), uning ishi Allohga (havola): xohlasa uni jazolaydi, xohlasa uni avf etadi». (Uboda) aytdi: Men u zotga shunga (asosan) bayʼat qildim.Расулуллоҳ ﷺ — атрофларида саҳобаларидан бир гуруҳ бўлган ҳолда — дедилар: «Келинглар, менга байъат қилинглар: Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмаслик, ўғрилик қилмаслик, зино қилмаслик, болаларингизни ўлдирмаслик, қўлларингиз ва оёқларингиз орасида тўқиб чиқарадиган бир буҳтон (туҳмат) келтирмаслик ва (яхшилик) ишида менга осий бўлмаслик устига. Бас, сизлардан ким (аҳдига) вафо қилса, унинг ажри Аллоҳ зиммасидадир; ким шулардан бирортасини қилиб, дунёда у туфайли жазоланса, бу унинг учун каффорот (покловчи)дир; ким шулардан бирортасини қилиб, Аллоҳ уни яширса (пардаласа), унинг иши Аллоҳга (ҳавола): хоҳласа уни жазолайди, хоҳласа уни авф этади». (Убода) айтди: Мен у зотга шунга (асосан) байъат қилдим.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي حَبِيبٍ، عَنْ أَبِي الْخَيْرِ، عَنِ الصُّنَابِحِيِّ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ قَالَ إِنِّي مِنَ النُّقَبَاءِ الَّذِينَ بَايَعُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم. وَقَالَ بَايَعْنَاهُ عَلَى أَنْ لاَ نُشْرِكَ بِاللَّهِ شَيْئًا، وَلاَ نَسْرِقَ، وَلاَ نَزْنِيَ، وَلاَ نَقْتُلَ النَّفْسَ الَّتِي حَرَّمَ اللَّهُ، وَلاَ نَنْتَهِبَ، وَلاَ نَعْصِيَ بِالْجَنَّةِ إِنْ فَعَلْنَا ذَلِكَ، فَإِنْ غَشِينَا مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا كَانَ قَضَاءُ ذَلِكَ إِلَى اللَّهِ.
Men Rasululloh ﷺga bayʼat qilgan naqiblardan (vakillardan) biriman. (Uboda) aytdi: Biz u zotga shunga (asosan) bayʼat qildik: Allohga hech narsani sherik qilmaslik, oʻgʻrilik qilmaslik, zino qilmaslik, Alloh harom qilgan jonni oʻldirmaslik, talon-toroj qilmaslik va (yaxshilikda) u zotga osiy boʻlmaslik — agar shuni (ado) qilsak, (mukofotimiz) jannatdir; agar shulardan birortasini (buzib) qilsak, uning hukmi Allohga (havola)dir.Мен Расулуллоҳ ﷺга байъат қилган нақиблардан (вакиллардан) бириман. (Убода) айтди: Биз у зотга шунга (асосан) байъат қилдик: Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмаслик, ўғрилик қилмаслик, зино қилмаслик, Аллоҳ ҳаром қилган жонни ўлдирмаслик, талон-торож қилмаслик ва (яхшиликда) у зотга осий бўлмаслик — агар шуни (адо) қилсак, (мукофотимиз) жаннатдир; агар шулардан бирортасини (бузиб) қилсак, унинг ҳукми Аллоҳга (ҳавола)дир.
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو إِدْرِيسَ، عَائِذُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّ عُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ، وَكَانَ، شَهِدَ بَدْرًا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " بَايِعُونِي ".
Rasululloh ﷺ: «Menga bayʼat qilinglar», dedilar... (Uboda ibn Somit — u Badrda qatnashgan edi — rivoyat qildi).Расулуллоҳ ﷺ: «Менга байъат қилинглар», дедилар... (Убода ибн Сомит — у Бадрда қатнашган эди — ривоят қилди).
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، قَالَ الزُّهْرِيُّ حَدَّثَنَاهُ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو إِدْرِيسَ، سَمِعَ عُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَتُبَايِعُونِي عَلَى أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا وَلاَ تَزْنُوا وَلاَ تَسْرِقُوا ". وَقَرَأَ آيَةَ النِّسَاءِ ـ وَأَكْثَرُ لَفْظِ سُفْيَانَ قَرَأَ الآيَةَ ـ " فَمَنْ وَفَى مِنْكُمْ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَعُوقِبَ فَهُوَ كَفَّارَةٌ لَهُ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْهَا شَيْئًا مِنْ ذَلِكَ فَسَتَرَهُ اللَّهُ فَهْوَ إِلَى اللَّهِ، إِنْ شَاءَ عَذَّبَهُ وَإِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُ} ". تَابَعَهُ عَبْدُ الرَّزَّاقِ عَنْ مَعْمَرٍ فِي الآيَةِ.
(Ubada ibnus-Somit (roziyallohu anhu) aytdi:) Biz Paygʻambar ﷺning huzurida edik; u zot: «Allohga hech narsani sherik qilmaslik, zino qilmaslik, oʻgʻ irlik qilmaslik (ustida) menga bayʼat berasizmi?» dedilar va Niso (surasidagi) oyatni oʻqidilar — Sufyonning koʻ proq lafzida: «oyatni oʻqidilar» — (degan). «Bas, sizlardan kim (ahdiga) vafo qilsa, uning ajri Alloh zimmasida; kim u (gunoh)lardan birontasini qilib, soʻng (dunyoda) jazolansa — bu unga kafforat(dir); kim ulardan birontasini qilib, soʻng Alloh uni yashirsa — bu Allohning (ixtiyoriga havola)dir: xohlasa uni azoblaydi, xohlasa uni magʻ firat qiladi», dedilar.(Убада ибнус-Сомит (розияллоҳу анҳу) айтди:) Биз Пайғамбар ﷺнинг ҳузурида эдик; у зот: «Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмаслик, зино қилмаслик, ўғ ирлик қилмаслик (устида) менга байъат берасизми?» дедилар ва Нисо (сурасидаги) оятни ўқидилар — Суфённинг кў проқ лафзида: «оятни ўқидилар» — (деган). «Бас, сизлардан ким (аҳдига) вафо қилса, унинг ажри Аллоҳ зиммасида; ким у (гуноҳ)лардан биронтасини қилиб, сўнг (дунёда) жазоланса — бу унга каффорат(дир); ким улардан биронтасини қилиб, сўнг Аллоҳ уни яширса — бу Аллоҳнинг (ихтиёрига ҳавола)дир: хоҳласа уни азоблайди, хоҳласа уни мағ фират қилади», дедилар.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، عَنْ حُمَيْدٍ، قَالَ قَالَ أَنَسٌ حَدَّثَنِي عُبَادَةُ بْنُ الصَّامِتِ، قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِيُخْبِرَ النَّاسَ بِلَيْلَةِ الْقَدْرِ، فَتَلاَحَى رَجُلاَنِ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " خَرَجْتُ لأُخْبِرَكُمْ، فَتَلاَحَى فُلاَنٌ وَفُلاَنٌ وَإِنَّهَا رُفِعَتْ، وَعَسَى أَنْ يَكُونَ خَيْرًا لَكُمْ، فَالْتَمِسُوهَا فِي التَّاسِعَةِ وَالسَّابِعَةِ وَالْخَامِسَةِ ".
(Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu) aytdi:) Rasululloh ﷺ odamlarga Laylat ul-Qadr (haqida) xabar berish uchun chiqdilar; shu payt musulmonlardan ikki kishi janjallashdi. Paygʻambar ﷺ: «Men sizlarga (Laylat ul-Qadr haqida) xabar berish uchun chiqqan edim, ammo falon va falon (kishi) janjallashdi, shunda u (uning aniq kechasi) koʻtarilib qoldi; ehtimol bu sizlar uchun yaxshiroqdir. Bas, uni (oxirgi oʻn kunlikning) toʻqqizinchi, yettinchi va beshinchisida axtaringlar» dedilar.(Убода ибн Сомит (розияллоҳу анҳу) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ одамларга Лайлат ул-Қадр (ҳақида) хабар бериш учун чиқдилар; шу пайт мусулмонлардан икки киши жанжаллашди. Пайғамбар ﷺ: «Мен сизларга (Лайлат ул-Қадр ҳақида) хабар бериш учун чиққан эдим, аммо фалон ва фалон (киши) жанжаллашди, шунда у (унинг аниқ кечаси) кўтарилиб қолди; эҳтимол бу сизлар учун яхшироқдир. Бас, уни (охирги ўн кунликнинг) тўққизинчи, еттинчи ва бешинчисида ахтаринглар» дедилар.
حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، حَدَّثَنَا هَمَّامٌ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، عَنْ أَنَسٍ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَنْ أَحَبَّ لِقَاءَ اللَّهِ أَحَبَّ اللَّهُ لِقَاءَهُ، وَمَنْ كَرِهَ لِقَاءَ اللَّهِ كَرِهَ اللَّهُ لِقَاءَهُ ". قَالَتْ عَائِشَةُ أَوْ بَعْضُ أَزْوَاجِهِ إِنَّا لَنَكْرَهُ الْمَوْتَ. قَالَ " لَيْسَ ذَاكَ، وَلَكِنَّ الْمُؤْمِنَ إِذَا حَضَرَهُ الْمَوْتُ بُشِّرَ بِرِضْوَانِ اللَّهِ وَكَرَامَتِهِ، فَلَيْسَ شَىْءٌ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِمَّا أَمَامَهُ، فَأَحَبَّ لِقَاءَ اللَّهِ وَأَحَبَّ اللَّهُ لِقَاءَهُ، وَإِنَّ الْكَافِرَ إِذَا حُضِرَ بُشِّرَ بِعَذَابِ اللَّهِ وَعُقُوبَتِهِ، فَلَيْسَ شَىْءٌ أَكْرَهَ إِلَيْهِ مِمَّا أَمَامَهُ، كَرِهَ لِقَاءَ اللَّهِ وَكَرِهَ اللَّهُ لِقَاءَهُ ". اخْتَصَرَهُ أَبُو دَاوُدَ وَعَمْرٌو عَنْ شُعْبَةَ. وَقَالَ سَعِيدٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ زُرَارَةَ عَنْ سَعْدٍ عَنْ عَائِشَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم.
(Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu) Paygʻambar ﷺdan (rivoyat qiladi):) U zot: «Kim Allohga yoʻliqishni sevsa, Alloh ham unga yoʻliqishni sevadi; kim Allohga yoʻliqishni yomon koʻrsa, Alloh ham unga yoʻliqishni yomon koʻradi», dedilar. Oisha — yoki u zotning baʼzi xotinlari —: «Biz oʻlimni yomon koʻramiz-ku», dedi. U zot: «(Gap) bu (haqda) emas; balki momin kishiga oʻlim kelganda, u Allohning roziligi va karami (mukofoti) bilan xushxabar beriladi — shunda unga oldidagi (narsa)dan koʻra sevimliroq narsa boʻlmaydi; bas, u Allohga yoʻliqishni sevadi, Alloh ham unga yoʻliqishni sevadi. Kofirga (oʻlim) kelganda, u Allohning azobi va uqubati bilan (xabar berilib) qoʻrqitiladi — shunda unga oldidagidan koʻra yomonroq narsa boʻlmaydi; bas, u Allohga yoʻliqishni yomon koʻradi, Alloh ham unga yoʻliqishni yomon koʻradi», dedilar.(Убода ибн Сомит (розияллоҳу анҳу) Пайғамбар ﷺдан (ривоят қилади):) У зот: «Ким Аллоҳга йўлиқишни севса, Аллоҳ ҳам унга йўлиқишни севади; ким Аллоҳга йўлиқишни ёмон кўрса, Аллоҳ ҳам унга йўлиқишни ёмон кўради», дедилар. Оиша — ёки у зотнинг баъзи хотинлари —: «Биз ўлимни ёмон кўрамиз-ку», деди. У зот: «(Гап) бу (ҳақда) эмас; балки момин кишига ўлим келганда, у Аллоҳнинг розилиги ва карами (мукофоти) билан хушхабар берилади — шунда унга олдидаги (нарса)дан кўра севимлироқ нарса бўлмайди; бас, у Аллоҳга йўлиқишни севади, Аллоҳ ҳам унга йўлиқишни севади. Кофирга (ўлим) келганда, у Аллоҳнинг азоби ва уқубати билан (хабар берилиб) қўрқитилади — шунда унга олдидагидан кўра ёмонроқ нарса бўлмайди; бас, у Аллоҳга йўлиқишни ёмон кўради, Аллоҳ ҳам унга йўлиқишни ёмон кўради», дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا ابْنُ عُيَيْنَةَ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ الْخَوْلاَنِيِّ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كُنَّا عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي مَجْلِسٍ فَقَالَ " بَايِعُونِي عَلَى أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا وَلاَ تَسْرِقُوا، وَلاَ تَزْنُوا ". وَقَرَأَ هَذِهِ الآيَةَ كُلَّهَا " فَمَنْ وَفَى مِنْكُمْ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَعُوقِبَ بِهِ، فَهْوَ كَفَّارَتُهُ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا، فَسَتَرَهُ اللَّهُ عَلَيْهِ، إِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُ، وَإِنْ شَاءَ عَذَّبَهُ ".
(Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki, u aytdi:) Biz Paygʻambar ﷺning huzurlarida bir majlisda edik. U zot: «Allohga hech narsani sherik qilmaslik, oʻgʻirlik qilmaslik va zino qilmaslik (sharti) bilan menga bayʼat beringlar», dedilar va mana shu oyatni toʻliq oʻqidilar: «...Sizlardan kim (ahdiga) vafo qilsa, uning ajri Alloh zimmasidadir...» (Mumtahina surasi, 12-oyat). Soʻng U zot: «Kim bulardan birortasiga qoʻl urib, (dunyoda) jazolansa, bu unga kafforatdir. Kim bulardan birortasini qilib, Alloh uni yopsa (oshkor qilmasa) — xohlasa, kechiradi, xohlasa, azoblaydi», dedilar.(Убода ибн Сомит (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики, у айтди:) Биз Пайғамбар ﷺнинг ҳузурларида бир мажлисда эдик. У зот: «Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмаслик, ўғирлик қилмаслик ва зино қилмаслик (шарти) билан менга байъат беринглар», дедилар ва мана шу оятни тўлиқ ўқидилар: «...Сизлардан ким (аҳдига) вафо қилса, унинг ажри Аллоҳ зиммасидадир...» (Мумтаҳина сураси, 12-оят). Сўнг У зот: «Ким булардан бирортасига қўл уриб, (дунёда) жазоланса, бу унга каффоратдир. Ким булардан бирортасини қилиб, Аллоҳ уни ёпса (ошкор қилмаса) — хоҳласа, кечиради, хоҳласа, азоблайди», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْجُعْفِيُّ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَايَعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ، فَقَالَ " أُبَايِعُكُمْ عَلَى أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا، وَلاَ تَسْرِقُوا، وَلاَ تَقْتُلُوا أَوْلاَدَكُمْ، وَلاَ تَأْتُوا بِبُهْتَانٍ تَفْتَرُونَهُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَأَرْجُلِكُمْ، وَلاَ تَعْصُونِي فِي مَعْرُوفٍ، فَمَنْ وَفَى مِنْكُمْ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَأُخِذَ بِهِ فِي الدُّنْيَا فَهْوَ كَفَّارَةٌ لَهُ وَطَهُورٌ، وَمَنْ سَتَرَهُ اللَّهُ فَذَلِكَ إِلَى اللَّهِ، إِنْ شَاءَ عَذَّبَهُ وَإِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُ ". قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ إِذَا تَابَ السَّارِقُ بَعْدَ مَا قُطِعَ يَدُهُ، قُبِلَتْ شَهَادَتُهُ، وَكُلُّ مَحْدُودٍ كَذَلِكَ إِذَا تَابَ قُبِلَتْ شَهَادَتُهُ.
(Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu) rivoyat qildiki, u aytdi:) Men bir guruh (kishilar) bilan Rasululloh ﷺga bayʼat berdim. U zot: «Allohga hech narsani sherik qilmaslik, oʻgʻirlik qilmaslik, farzandlaringizni oʻldirmaslik, qoʻl va oyoqlaringiz orasida (oʻzingiz) toʻqib chiqargan bir bohtonni (tuhmatni) keltirmaslik va menga (biror) yaxshi ishda osiy boʻlmaslik (sharti) bilan sizlardan bayʼat olaman. Sizlardan kim (ahdiga) vafo qilsa, uning ajri Alloh zimmasidadir; kim bulardan birortasini qilib, dunyoda u uchun jazolansa, bu unga kafforat va poklikdir; kimni Alloh yopsa (oshkor qilmasa), bu Allohga (havola) — xohlasa, azoblaydi, xohlasa, kechiradi», dedilar. (Abu Abdulloh (Buxoriy) aytdi: Oʻgʻri qoʻli kesilgandan keyin tavba qilsa, uning guvohligi qabul qilinadi; had urilgan har bir kishi ham shunday — tavba qilsa, guvohligi qabul qilinadi.)(Убода ибн Сомит (розияллоҳу анҳу) ривоят қилдики, у айтди:) Мен бир гуруҳ (кишилар) билан Расулуллоҳ ﷺга байъат бердим. У зот: «Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмаслик, ўғирлик қилмаслик, фарзандларингизни ўлдирмаслик, қўл ва оёқларингиз орасида (ўзингиз) тўқиб чиқарган бир боҳтонни (туҳматни) келтирмаслик ва менга (бирор) яхши ишда осий бўлмаслик (шарти) билан сизлардан байъат оламан. Сизлардан ким (аҳдига) вафо қилса, унинг ажри Аллоҳ зиммасидадир; ким булардан бирортасини қилиб, дунёда у учун жазоланса, бу унга каффорат ва покликдир; кимни Аллоҳ ёпса (ошкор қилмаса), бу Аллоҳга (ҳавола) — хоҳласа, азоблайди, хоҳласа, кечиради», дедилар. (Абу Абдуллоҳ (Бухорий) айтди: Ўғри қўли кесилгандан кейин тавба қилса, унинг гувоҳлиги қабул қилинади; ҳад урилган ҳар бир киши ҳам шундай — тавба қилса, гувоҳлиги қабул қилинади.)
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " رُؤْيَا الْمُؤْمِنِ جُزْءٌ مِنْ سِتَّةٍ وَأَرْبَعِينَ جُزْءًا مِنَ النُّبُوَّةِ ".
(Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu) Paygʻambar ﷺdan rivoyat qiladi:) U zot: «Mominning tushi — nubuvvatning qirq olti qismidan bir qismidir», dedilar.(Убода ибн Сомит (розияллоҳу анҳу) Пайғамбар ﷺдан ривоят қилади:) У зот: «Моминнинг туши — нубувватнинг қирқ олти қисмидан бир қисмидир», дедилар.
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُبَادَةُ بْنُ الْوَلِيدِ، أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، قَالَ "بَايَعْنَا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى السَّمْعِ وَالطَّاعَةِ فِي الْمَنْشَطِ وَالْمَكْرَهِ. وَأَنْ لاَ نُنَازِعَ الأَمْرَ أَهْلَهُ، وَأَنْ نَقُومَ ـ أَوْ نَقُولَ ـ بِالْحَقِّ حَيْثُمَا كُنَّا لاَ نَخَافُ فِي اللَّهِ لَوْمَةَ لاَئِمٍ ".
(Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu) aytdi:) Biz Rasululloh ﷺga — eshitish va itoat qilish ustiga, xushlik (yaxshi) holatda ham, yoqtirmagan (ogʻir) holatda ham; (hukmronlik) ishini uning ahliga (egalariga) talashmasligimiz ustiga; va qayerda boʻlsak ham — Alloh (yoʻli)da hech bir malomatchining malomatidan qoʻrqmasdan — haq (soʻzni) aytishimiz (yoki: turishimiz) ustiga — bayʼat qildik.(Убода ибн Сомит (розияллоҳу анҳу) айтди:) Биз Расулуллоҳ ﷺга — эшитиш ва итоат қилиш устига, хушлик (яхши) ҳолатда ҳам, ёқтирмаган (оғир) ҳолатда ҳам; (ҳукмронлик) ишини унинг аҳлига (эгаларига) талашмаслигимиз устига; ва қаерда бўлсак ҳам — Аллоҳ (йўли)да ҳеч бир маломатчининг маломатидан қўрқмасдан — ҳақ (сўзни) айтишимиз (ёки: туришимиз) устига — байъат қилдик.
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، وَقَالَ اللَّيْثُ، حَدَّثَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو إِدْرِيسَ الْخَوْلاَنِيُّ، أَنَّهُ سَمِعَ عُبَادَةَ بْنَ الصَّامِتِ، يَقُولُ قَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ فِي مَجْلِسٍ " تُبَايِعُونِي عَلَى أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا، وَلاَ تَسْرِقُوا، وَلاَ تَزْنُوا، وَلاَ تَقْتُلُوا أَوْلاَدَكُمْ، وَلاَ تَأْتُوا بِبُهْتَانٍ تَفْتَرُونَهُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَأَرْجُلِكُمْ وَلاَ تَعْصُوا فِي مَعْرُوفٍ، فَمَنْ وَفَى مِنْكُمْ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَعُوقِبَ فِي الدُّنْيَا فَهْوَ كَفَّارَةٌ لَهُ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَسَتَرَهُ اللَّهُ فَأَمْرُهُ إِلَى اللَّهِ إِنْ شَاءَ عَاقَبَهُ وَإِنْ شَاءَ عَفَا عَنْهُ "، فَبَايَعْنَاهُ عَلَى ذَلِكَ.
(Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu) aytdi:) Rasululloh ﷺ biz bir majlisda ekanimizda bizga: «Sizlar menga — Allohga hech narsani sherik qilmaslik, oʻgʻrilik qilmaslik, zino qilmaslik, bolalaringizni oʻldirmaslik, oʻzingiz toʻqib chiqargan bir buhtonni qoʻllaringiz va oyoqlaringiz orasida(n) keltirmaslik (tuhmat qilmaslik), va maʼrufda (yaxshilikda) menga osiy boʻlmaslik ustiga — bayʼat qilasizmi? Bas, sizlardan kim vafo qilsa, uning ajri Allohning zimmasidadir; kim shulardan biror narsaga (gunohga) yoʻliqib, dunyoda jazolansa — bu unga kafforat (poklash)dir; kim shulardan biror narsaga yoʻliqib, Alloh uni yashirsa — uning ishi Allohga (havola)dir: xohlasa, uni jazolaydi, xohlasa, uni avf etadi», dedilar. Bas, biz unga shu (shartlar) ustiga bayʼat qildik.(Убода ибн Сомит (розияллоҳу анҳу) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ биз бир мажлисда эканимизда бизга: «Сизлар менга — Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмаслик, ўғрилик қилмаслик, зино қилмаслик, болаларингизни ўлдирмаслик, ўзингиз тўқиб чиқарган бир буҳтонни қўлларингиз ва оёқларингиз орасида(н) келтирмаслик (туҳмат қилмаслик), ва маъруфда (яхшиликда) менга осий бўлмаслик устига — байъат қиласизми? Бас, сизлардан ким вафо қилса, унинг ажри Аллоҳнинг зиммасидадир; ким шулардан бирор нарсага (гуноҳга) йўлиқиб, дунёда жазоланса — бу унга каффорат (поклаш)дир; ким шулардан бирор нарсага йўлиқиб, Аллоҳ уни яширса — унинг иши Аллоҳга (ҳавола)дир: хоҳласа, уни жазолайди, хоҳласа, уни авф этади», дедилар. Бас, биз унга шу (шартлар) устига байъат қилдик.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ الْمُسْنَدِيُّ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ، عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ، قَالَ بَايَعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَهْطٍ فَقَالَ " أُبَايِعُكُمْ عَلَى أَنْ لاَ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ شَيْئًا، وَلاَ تَسْرِقُوا، وَلاَ تَزْنُوا، وَلاَ تَقْتُلُوا أَوْلاَدَكُمْ، وَلاَ تَأْتُوا بِبُهْتَانٍ تَفْتَرُونَهُ بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَأَرْجُلِكُمْ وَلاَ تَعْصُونِي فِي مَعْرُوفٍ، فَمَنْ وَفَى مِنْكُمْ فَأَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ، وَمَنْ أَصَابَ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا فَأُخِذَ بِهِ فِي الدُّنْيَا فَهْوَ لَهُ كَفَّارَةٌ وَطَهُورٌ، وَمَنْ سَتَرَهُ اللَّهُ فَذَلِكَ إِلَى اللَّهِ إِنْ شَاءَ عَذَّبَهُ وَإِنْ شَاءَ غَفَرَ لَهُ ".
(Uboda ibn Somit (roziyallohu anhu) aytdi:) Men Rasululloh ﷺga bir guruh (kishilar) ichida bayʼat berdim. U zot: «Men sizlardan — Allohga hech narsani sherik qilmaslik, oʻgʻrilik qilmaslik, zino qilmaslik, farzandlaringizni oʻldirmaslik, oʻz qoʻllaringiz va oyoqlaringiz orasida toʻqib chiqaradigan bir buhtonni keltirmaslik va menga maʼrufda (yaxshilikda) osiy boʻlmaslik — (sharti) ustida bayʼat olaman. Bas, sizlardan kim (bunga) vafo qilsa, uning ajri Alloh zimmasidadir; kim bulardan biror narsaga duchor boʻlsa-da, dunyoda u (gunoh) uchun (jazo) olsa, bas, u — uning uchun kafforat va poklovchidir; kimni esa Alloh (gunohini) yashirsa, bas, u — Allohga (havola)dir: xohlasa, uni azoblaydi, xohlasa, uni magʻfirat qiladi», dedilar.(Убода ибн Сомит (розияллоҳу анҳу) айтди:) Мен Расулуллоҳ ﷺга бир гуруҳ (кишилар) ичида байъат бердим. У зот: «Мен сизлардан — Аллоҳга ҳеч нарсани шерик қилмаслик, ўғрилик қилмаслик, зино қилмаслик, фарзандларингизни ўлдирмаслик, ўз қўлларингиз ва оёқларингиз орасида тўқиб чиқарадиган бир буҳтонни келтирмаслик ва менга маъруфда (яхшиликда) осий бўлмаслик — (шарти) устида байъат оламан. Бас, сизлардан ким (бунга) вафо қилса, унинг ажри Аллоҳ зиммасидадир; ким булардан бирор нарсага дучор бўлса-да, дунёда у (гуноҳ) учун (жазо) олса, бас, у — унинг учун каффорат ва покловчидир; кимни эса Аллоҳ (гуноҳини) яширса, бас, у — Аллоҳга (ҳавола)дир: хоҳласа, уни азоблайди, хоҳласа, уни мағфират қилади», дедилар.