عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا عَصَفَتِ الرِّيحُ قَالَ: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ خَيْرَهَا وَخَيْرَ مَا فِيهَا وَخَيْرَ مَا أُرْسِلَتْ بِهِ وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّهَا وَشَرِّ مَا فِيهَا وَشَرِّ مَا أُرْسِلَتْ بِهِ» وَإِذَا تَخَيَّلَتِ السَّمَاءُ تَغَيَّرَ لَونه وحرج وَدَخَلَ وَأَقْبَلَ وَأَدْبَرَ فَإِذَا مَطَرَتْ سُرِّيَ عَنْهُ فَعَرَفَتْ ذَلِكَ عَائِشَةُ فَسَأَلَتْهُ فَقَالَ: " لَعَلَّهُ يَا عَائِشَةُ كَمَا قَالَ قَوْمُ عَادٍ: (فَلَمَّا رَأَوْهُ عَارِضًا مُسْتَقْبِلَ أَوْدِيَتِهِمْ قَالُوا: هَذَا عَارِضٌ مُمْطِرُنَا)
وَفِي رِوَايَةٍ: وَيَقُولُ إِذَا رَأَى الْمَطَرَ «رَحْمَةً»
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ shamol kuchli essa, derdilar: «Allohim! Men Sendan uning yaxshiligini, undagi narsaning yaxshiligini va u (shamol) nima bilan yuborilgan boʻlsa, oʻshaning yaxshiligini soʻrayman. Hamda Sendan uning yomonligidan, undagi narsaning yomonligidan va u nima bilan yuborilgan boʻlsa, oʻshaning yomonligidan panoh soʻrayman». (Oisha) dedi: Osmon bulutga toʻlsa (chaqmoq chaqsa), u zotning rangi oʻzgarar, goh chiqib, goh kirar, goh oldinga, goh orqaga yurar edilar. Yomgʻir yoqqach esa, u (bezovtalik) ulardan ketar edi. Men buni u zotning yuzlarida bilar edim. Oisha dedi: Men u zotdan soʻradim. Shunda u: «Ehtimol, ey Oisha, bu Od qavmi aytganidekdir: {Qachonki uni oʻzlarining vodiylariga yuzlangan bulut holida koʻrganlarida: ‹Bu bizga yomgʻir yogʻdiruvchi bulutdir›, dedilar} (Ahqof 24)», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ шамол кучли эсса, дердилар: «Аллоҳим! Мен Сендан унинг яхшилигини, ундаги нарсанинг яхшилигини ва у (шамол) нима билан юборилган бўлса, ўшанинг яхшилигини сўрайман. Ҳамда Сендан унинг ёмонлигидан, ундаги нарсанинг ёмонлигидан ва у нима билан юборилган бўлса, ўшанинг ёмонлигидан паноҳ сўрайман». (Оиша) деди: Осмон булутга тўлса (чақмоқ чақса), у зотнинг ранги ўзгарар, гоҳ чиқиб, гоҳ кирар, гоҳ олдинга, гоҳ орқага юрар эдилар. Ёмғир ёққач эса, у (безовталик) улардан кетар эди. Мен буни у зотнинг юзларида билар эдим. Оиша деди: Мен у зотдан сўрадим. Шунда у: «Эҳтимол, эй Оиша, бу Од қавми айтганидекдир: {Қачонки уни ўзларининг водийларига юзланган булут ҳолида кўрганларида: ‹Бу бизга ёмғир ёғдирувчи булутдир›, дедилар} (Аҳқоф 24)», дедилар.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَبْصَرْنَا شَيْئًا مِنَ السَّمَاءِ تَعْنِي السَّحَابَ تَرَكَ عَمَلَهُ وَاسْتَقْبَلَهُ وَقَالَ: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ مَا فِيهِ» فَإِنْ كَشَفَهُ حَمِدَ الله وَإِن مطرَت قَالَ: «اللَّهُمَّ سَقْيًا نَافِعًا» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيُّ وَابْنُ مَاجَه وَالشَّافِعِيّ وَاللَّفْظ لَهُ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ osmonda biror narsani — yaʼni bulutni koʻrsalar, qilayotgan ishlarini tark etib, unga yuzlanardilar va: «Allohumma, men Sendan uning ichidagi yomonlikdan panoh soʻrayman», derdilar. Agar (Alloh) uni tarqatib yuborsa, Allohga hamd aytardilar, agar yomgʻir yogʻsa: «Allohumma, foydali yomgʻir (ato etgin)», derdilar. Abu Dovud, Nasoiy, Ibn Moja va Shofiiy rivoyat qilgan, lafz Shofiiyniki.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ осмонда бирор нарсани — яъни булутни кўрсалар, қилаётган ишларини тарк этиб, унга юзланардилар ва: «Аллоҳумма, мен Сендан унинг ичидаги ёмонликдан паноҳ сўрайман», дердилар. Агар (Аллоҳ) уни тарқатиб юборса, Аллоҳга ҳамд айтардилар, агар ёмғир ёғса: «Аллоҳумма, фойдали ёмғир (ато этгин)», дердилар. Абу Довуд, Насоий, Ибн Можа ва Шофиий ривоят қилган, лафз Шофиийники.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا اشْتَكَى مِنَّا إِنْسَانٌ مَسَحَهُ بِيَمِينِهِ ثُمَّ قَالَ: «أَذْهِبِ الْبَاسَ رَبَّ النَّاسِ وَاشْفِ أَنْتَ الشَّافِي لَا شِفَاءَ إِلَّا شِفَاؤُكَ شِفَاءٌ لَا يُغَادِرُ سَقَمًا»
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bizdan biror inson kasal boʻlsa, Rasululloh ﷺ uni oʻng qoʻllari bilan silardilar, soʻng: «Ozorni ketkaz, ey odamlarning Rabbi, Oʻzing shifo ber, shifo beruvchi Oʻzingsan, Sening shifoyingdan oʻzga shifo yoʻq, (shunday) shifoyki, hech qanday kasallik qoldirmaydigan», derdilar. Rasululloh ﷺ kasal boʻlib, (kasalliklari) ogʻirlashganda, men u zot qiladigan ishni qilish uchun qoʻllaridan ushladim. U zot qoʻllarini qoʻlimdan tortib olib, soʻng: «Allohim, meni magʻfirat qil va meni eng oliy doʻst (Rafiq al-Aʼlo) bilan birga qil», dedilar. Oisha dedi: Soʻng men qarab turgan edim, u zot jon taslim qilgan edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Биздан бирор инсон касал бўлса, Расулуллоҳ ﷺ уни ўнг қўллари билан силардилар, сўнг: «Озорни кетказ, эй одамларнинг Рабби, Ўзинг шифо бер, шифо берувчи Ўзингсан, Сенинг шифойингдан ўзга шифо йўқ, (шундай) шифойки, ҳеч қандай касаллик қолдирмайдиган», дердилар. Расулуллоҳ ﷺ касал бўлиб, (касалликлари) оғирлашганда, мен у зот қиладиган ишни қилиш учун қўлларидан ушладим. У зот қўлларини қўлимдан тортиб олиб, сўнг: «Аллоҳим, мени мағфират қил ва мени энг олий дўст (Рафиқ ал-Аъло) билан бирга қил», дедилар. Оиша деди: Сўнг мен қараб турган эдим, у зот жон таслим қилган эдилар.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: كَانَ إِذَا اشْتَكَى الْإِنْسَانُ الشَّيْءَ مِنْهُ أَوْ كَانَتْ بِهِ قَرْحَةٌ أَوْ جُرْحٌ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِأُصْبُعِهِ: «بِسْمِ اللَّهِ تُرْبَةُ أَرْضِنَا بِرِيقَةِ بَعْضِنَا لِيُشْفَى سَقِيمُنَا بِإِذن رَبنَا»
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ inson biror narsadan shikoyat qilsa yoki unda yara yo jarohat boʻlsa, Nabiy ﷺ barmoqlari bilan mana shunday qilar edilar — Sufyon koʻrsatkich barmogʻini yerga qoʻyib, soʻng uni koʻtardi —: «Allohning nomi bilan, Robbimizning izni bilan kasalimiz shifo topishi uchun yerimizning tuprogʻi birimizning soʻlagi bilan (aralashtirildi)», (der edilar). Ibn Abu Shayba: «yushfa (shifo topadi)» dedi. Zuhayr esa: «liyushfa saqiymuno (kasalimiz shifo topishi uchun)» dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ инсон бирор нарсадан шикоят қилса ёки унда яра ё жароҳат бўлса, Набий ﷺ бармоқлари билан мана шундай қилар эдилар — Суфён кўрсаткич бармоғини ерга қўйиб, сўнг уни кўтарди —: «Аллоҳнинг номи билан, Роббимизнинг изни билан касалимиз шифо топиши учун еримизнинг тупроғи биримизнинг сўлаги билан (аралаштирилди)», (дер эдилар). Ибн Абу Шайба: «юшфа (шифо топади)» деди. Зуҳайр эса: «лиюшфа сақиймуно (касалимиз шифо топиши учун)» деди.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: مَا رَأَيْتُ أَحَدًا الْوَجَعُ عَلَيْهِ أَشَدُّ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺdan koʻra ogʻriqni qattiqroq chekkan biror kishini koʻrmadim. Buxoriy va Muslim rivoyat qilgan.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺдан кўра оғриқни қаттиқроқ чеккан бирор кишини кўрмадим. Бухорий ва Муслим ривоят қилган.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: مَاتَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ حَاقِنَتِي وَذَاقِنَتِي فَلَا أَكْرَهُ شِدَّةَ الْمَوْتِ لِأَحَدٍ أَبَدًا بَعْدَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Paygʻambar ﷺ — u zot mening koʻkragim (boʻ ynim osti) bilan iyagim orasida (boshlari boʻ lgan holda) — vafot etdilar; men Paygʻambar ﷺdan keyin hech kim uchun oʻ lim qattiqligini (shiddatini) aslo yomon koʻrmaymain (yaʼni hatto u zot ham qattiq oʻ lim koʻrdilar).(Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди:) Пайғамбар ﷺ — у зот менинг кўкрагим (бў йним ости) билан иягим орасида (бошлари бў лган ҳолда) — вафот этдилар; мен Пайғамбар ﷺдан кейин ҳеч ким учун ў лим қаттиқлигини (шиддатини) асло ёмон кўрмаймаин (яъни ҳатто у зот ҳам қаттиқ ў лим кўрдилар).
عَن عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ عَنْ أُمَيَّةَ أَنَّهَا سَأَلَتْ عَائِشَة عَن قَول الله تبَارك وَتَعَالَى: (إِن تُبْدُوا مَا فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحَاسِبْكُمْ بِهِ الله)
وَعَنْ قَوْلِهِ: (مَنْ يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ)
فَقَالَتْ: مَا سَأَلَنِي عَنْهَا أَحَدٌ مُنْذُ سَأَلَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: «هَذِه معاتبة الله العَبْد فِيمَا يُصِيبُهُ مِنَ الْحُمَّى وَالنَّكْبَةِ حَتَّى الْبِضَاعَةِ يَضَعُهَا فِي يَدِ قَمِيصِهِ فَيَفْقِدُهَا فَيَفْزَعُ لَهَا حَتَّى إِنَّ الْعَبْدَ لَيَخْرُجُ مِنْ ذُنُوبِهِ كَمَا يَخْرُجُ التبر الْأَحْمَر من الْكِير» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Umayya undan Alloh taoloning: {Agar koʻnglingizdagini oshkor qilsangiz ham, yashirsangiz ham, Alloh sizni u bilan hisob-kitob qiladi} (Baqara 284) degan oyati hamda: {Kim yomonlik qilsa, uning jazosini koʻradi} (Niso 123) degan oyati haqida soʻragan edi, u: «Rasululloh ﷺdan soʻraganimdan beri bu haqda mendan hech kim soʻramagan edi», dedi va Rasululloh ﷺ: ‹Bu — Allohning bandasini boshiga tushadigan isitma va falokat, hatto koʻylagining yengiga qoʻyib yoʻqotib qoʻyib, vahimaga tushadigan narsasiga qadar (boʻladigan ishlar) bilan tanbeh berishidir. Hatto banda gunohlaridan, qizil oltin koʻradan tozalanib chiqqanidek, tozalanib chiqadi›, dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis Oisha hadisidan hasan gʻaribdir, biz uni faqat Hammod ibn Salama hadisidangina bilamiz.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Умайя ундан Аллоҳ таолонинг: {Агар кўнглингиздагини ошкор қилсангиз ҳам, яширсангиз ҳам, Аллоҳ сизни у билан ҳисоб-китоб қилади} (Бақара 284) деган ояти ҳамда: {Ким ёмонлик қилса, унинг жазосини кўради} (Нисо 123) деган ояти ҳақида сўраган эди, у: «Расулуллоҳ ﷺдан сўраганимдан бери бу ҳақда мендан ҳеч ким сўрамаган эди», деди ва Расулуллоҳ ﷺ: ‹Бу — Аллоҳнинг бандасини бошига тушадиган иситма ва фалокат, ҳатто кўйлагининг енгига қўйиб йўқотиб қўйиб, ваҳимага тушадиган нарсасига қадар (бўладиган ишлар) билан танбеҳ беришидир. Ҳатто банда гуноҳларидан, қизил олтин кўрадан тозаланиб чиққанидек, тозаланиб чиқади›, дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис Оиша ҳадисидан ҳасан ғарибдир, биз уни фақат Ҳаммод ибн Салама ҳадисидангина биламиз.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: مَا أَغْبِطُ أَحَدًا بِهَوْنِ مَوْتٍ بَعْدَ الَّذِي رَأَيْتُ مِنْ شِدَّةِ مَوْتِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ وَالنَّسَائِيّ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U: «Rasululloh ﷺning vafotidagi qattiqlikni koʻrganimdan keyin, biror kishining osongina vafot etganiga havas qilmadim», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У: «Расулуллоҳ ﷺнинг вафотидаги қаттиқликни кўрганимдан кейин, бирор кишининг осонгина вафот этганига ҳавас қилмадим», деди.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: رَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ بِالْمَوْتِ وَعِنْدَهُ قَدَحٌ فِيهِ مَاءٌ وَهُوَ يُدْخِلُ يَدَهُ فِي الْقَدَحِ ثُمَّ يَمْسَحُ وَجْهَهُ ثُمَّ يَقُولُ: «اللَّهُمَّ أَعِنِّي عَلَى مُنْكَرَاتِ الْمَوْتِ أَوْ سَكَرَاتِ الْمَوْتِ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U: «Rasululloh ﷺni oʻlim holatlarida koʻrdim. Yonlarida ichida suv boʻlgan idish bor edi. U zot qoʻllarini idishga solib, soʻng suv bilan yuzlarini siypar, soʻng: ‹Allohim, oʻlim qiyinchiliklarida menga yordam ber›, yoki: ‹oʻlim talvasalarida (yordam ber)›, der edilar», dedi. Abu Iso aytdi: Bu — gʻarib hadisdir.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У: «Расулуллоҳ ﷺни ўлим ҳолатларида кўрдим. Ёнларида ичида сув бўлган идиш бор эди. У зот қўлларини идишга солиб, сўнг сув билан юзларини сийпар, сўнг: ‹Аллоҳим, ўлим қийинчиликларида менга ёрдам бер›, ёки: ‹ўлим талвасаларида (ёрдам бер)›, дер эдилар», деди. Абу Исо айтди: Бу — ғариб ҳадисдир.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِذَا كَثُرَتْ ذُنُوبُ الْعَبْدِ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ مَا يُكَفِّرُهَا مِنَ الْعَمَلِ ابْتَلَاهُ اللَّهُ بِالْحَزَنِ لِيُكَفِّرَهَا عَنهُ» . رَوَاهُ أَحْمد
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Bandaning gunohlari koʻpayib, ularga kafforat boʻladigan ameli boʻlmasa, Alloh uni gʻam-qaygʻu bilan sinaydi, toki u (gʻam) uning (gunohlariga) kafforat boʻlsin», dedilar. Ahmad rivoyat qilgan.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Банданинг гуноҳлари кўпайиб, уларга каффорат бўладиган амели бўлмаса, Аллоҳ уни ғам-қайғу билан синайди, токи у (ғам) унинг (гуноҳларига) каффорат бўлсин», дедилар. Аҳмад ривоят қилган.
وَعَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبَّلَ عُثْمَانَ بْنَ مَظْعُونٍ وَهُوَ مَيِّتٌ وَهُوَ يَبْكِي حَتَّى سَالَ دُمُوعُ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى وَجْهِ عُثْمَانَ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُدَ وَابْنُ مَاجَهْ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Usmon ibn Mazʼunni vafot etgan holida oʻpdilar va yigʻladilar. Yoki (rovi): «Koʻzlaridan yosh oqdi», dedi. Bu bobda Ibn Abbos, Jobir va Oishadan ham (rivoyat) bor. Ular: «Abu Bakr Nabiy ﷺni vafot etgan holatlarida oʻpdi», deganlar. Abu Iso aytdi: Oishaning hadisi hasan sahihdir.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ Усмон ибн Мазъунни вафот этган ҳолида ўпдилар ва йиғладилар. Ёки (рови): «Кўзларидан ёш оқди», деди. Бу бобда Ибн Аббос, Жобир ва Оишадан ҳам (ривоят) бор. Улар: «Абу Бакр Набий ﷺни вафот этган ҳолатларида ўпди», деганлар. Абу Исо айтди: Оишанинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир.
وَعَن عَائِشَةَ قَالَتْ: إِنَّ أَبَا بَكْرٍ قَبَّلَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ مَيِّتٌ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ وَابْن مَاجَه
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Usmon ibn Mazʼunni vafot etgan holida oʻpdilar va yigʻladilar. Yoki (rovi): «Koʻzlaridan yosh oqdi», dedi. Bu bobda Ibn Abbos, Jobir va Oishadan ham (rivoyat) bor. Ular: «Abu Bakr Nabiy ﷺni vafot etgan holatlarida oʻpdi», deganlar. Abu Iso aytdi: Oishaning hadisi hasan sahihdir.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ Усмон ибн Мазъунни вафот этган ҳолида ўпдилар ва йиғладилар. Ёки (рови): «Кўзларидан ёш оқди», деди. Бу бобда Ибн Аббос, Жобир ва Оишадан ҳам (ривоят) бор. Улар: «Абу Бакр Набий ﷺни вафот этган ҳолатларида ўпди», деганлар. Абу Исо айтди: Оишанинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُفِّنَ فِي ثَلَاثَةِ أَثْوَابٍ يَمَانِيَّةٍ بِيضٍ سَحُولِيَّةٍ مِنْ كُرْسُفٍ لَيْسَ فِيهَا قَمِيصٌ وَلَا عِمَامَة
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ uchta yamanlik oq «Suhuliya» (paxtadan toʻqilgan mato boʻlaklari)ga kafanlandilar; ularda na koʻylak, na salla bor edi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ учта яманлик оқ «Суҳулия» (пахтадан тўқилган мато бўлаклари)га кафанландилар; уларда на кўйлак, на салла бор эди.
وَعَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ عَائِشَة لما توفّي سعد بن أبي وَقاص قَالَت: ادخُلُوا بِهِ الْمَسْجِد حَتَّى أُصَلِّي عَلَيْهِ فَأُنْكِرَ ذَلِكَ عَلَيْهَا فَقَالَتْ: وَاللَّهِ لَقَدْ صَلَّى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى ابْنَيْ بَيْضَاءَ فِي الْمَسْجِدِ: سُهَيْلٍ وَأَخِيهِ. رَوَاهُ مُسلم
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Saʼd ibn Abu Vaqqos vafot etganida Oisha: «Uni masjidga kiritinglar, men u kishiga (janoza) namozi oʻqiy», dedi. Bunga unga eʼtiroz qilindi. Shunda u: «Allohga qasamki, Rasululloh ﷺ Baydoning ikki oʻgʻliga — Suhayl va uning akasiga masjidda namoz oʻqiganlar», dedi. Muslim dedi: Suhayl ibn Daʼd boʻlib, u ibnul-Baydodir, onasi Baydodir.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Саъд ибн Абу Ваққос вафот этганида Оиша: «Уни масжидга киритинглар, мен у кишига (жаноза) намози ўқий», деди. Бунга унга эътироз қилинди. Шунда у: «Аллоҳга қасамки, Расулуллоҳ ﷺ Байдонинг икки ўғлига — Суҳайл ва унинг акасига масжидда намоз ўқиганлар», деди. Муслим деди: Суҳайл ибн Даъд бўлиб, у ибнул-Байдодир, онаси Байдодир.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " مَا مِنْ مَيِّتٍ تُصَلِّي عَلَيْهِ أُمَّةٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ يَبْلُغُونَ مِائَةً كُلُّهُمْ يَشْفَعُونَ لَهُ: إِلَّا شفعوا فِيهِ ". رَوَاهُ مُسلم
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Qaysi bir mayyitga musulmonlardan yuz kishiga yetadigan bir jamoa namoz oʻqib, hammasi unga shafoat soʻrasa, ular haqida shafoatlari qabul qilinadi», dedilar. (Ayyub) dedi: «Men buni Shuayb ibn Habhobga aytib berdim. Shunda u: ‹Buni menga Anas ibn Molik Nabiy ﷺ dan hadis qilib aytib bergan edi›, dedi».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Қайси бир маййитга мусулмонлардан юз кишига етадиган бир жамоа намоз ўқиб, ҳаммаси унга шафоат сўраса, улар ҳақида шафоатлари қабул қилинади», дедилар. (Айюб) деди: «Мен буни Шуайб ибн Ҳабҳобга айтиб бердим. Шунда у: ‹Буни менга Анас ибн Молик Набий ﷺ дан ҳадис қилиб айтиб берган эди›, деди».
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا تَسُبُّوا الْأَمْوَاتَ فَإِنَّهُمْ قَدْ أَفْضَوْا إِلَى مَا قدمُوا» رَوَاهُ البُخَارِيّ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Oʻlganlarni soʻkmanglar, chunki ular oʻzlari qilgan amallariga yetib boʻldilar», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ўлганларни сўкманглар, чунки улар ўзлари қилган амалларига етиб бўлдилар», дедилар.
وَعَنْ عَائِشَةَ: أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «كَسْرُ عَظْمِ الْمَيِّتِ كَكَسْرِهِ حَيًّا» . رَوَاهُ مَالِكٌ وَأَبُو دَاوُدَ وَابْنُ مَاجَهْ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Maytning suyagini sindirish, uni tirigida sindirish kabidir».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Майтнинг суягини синдириш, уни тиригида синдириш кабидир».
وَعَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّهَا قَالَتْ: سَمِعْتُ عَائِشَةَ وَذُكِرَ لَهَا أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ يَقُولُ: إِنَّ الْمَيِّتَ لَيُعَذَّبُ بِبُكَاءِ الْحَيِّ عَلَيْهِ تَقُولُ: يَغْفِرُ اللَّهُ لِأَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَمَا إِنَّهُ لَمْ يَكْذِبْ وَلَكِنَّهُ نَسِيَ أَوْ أَخْطَأَ إِنَّمَا مَرَّ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى يَهُودِيَّةٍ يُبْكَى عَلَيْهَا فَقَالَ: «إِنَّهُمْ لَيَبْكُونَ عَلَيْهَا وَإِنَّهَا لتعذب فِي قبرها»
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Unga (Oishaga) Abdulloh ibn Umar «Albatta, mayyit tirikning yigʻisi sababli azoblanadi», deganligi zikr qilingan edi. Shunda Oisha: «Alloh Abu Abdurrahmonni (Ibn Umarni) magʻfirat qilsin! U yolgʻon gapirmadi, lekin u unutdi yoki yanglishdi. Aslida Rasululloh ﷺ bir yahudiy ayolning oldidan oʻtdilar, unga yigʻlanayotgan edi. Shunda u zot: ‹Albatta, ular unga yigʻlamoqdalar, holbuki, u oʻz qabrida azoblanmoqda›, — dedilar», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Унга (Оишага) Абдуллоҳ ибн Умар «Албатта, маййит тирикнинг йиғиси сабабли азобланади», деганлиги зикр қилинган эди. Шунда Оиша: «Аллоҳ Абу Абдурраҳмонни (Ибн Умарни) мағфират қилсин! У ёлғон гапирмади, лекин у унутди ёки янглишди. Аслида Расулуллоҳ ﷺ бир яҳудий аёлнинг олдидан ўтдилар, унга йиғланаётган эди. Шунда у зот: ‹Албатта, улар унга йиғламоқдалар, ҳолбуки, у ўз қабрида азобланмоқда›, — дедилар», — деди.
وَعَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ: لَمَّا جَاءَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَتْلُ ابْنِ حَارِثَةَ وَجَعْفَرٍ وَابْنِ رَوَاحَةَ جَلَسَ يُعْرَفُ فِيهِ الْحُزْنُ وَأَنَا أَنْظُرُ مِنْ صَائِرِ الْبَابِ تَعْنِي شَقَّ الْبَابِ فَأَتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ: إِنَّ نِسَاءَ جَعْفَرٍ وَذَكَرَ بُكَاءَهُنَّ فَأَمَرَهُ أَنْ يَنْهَاهُنَّ فَذَهَبَ ثُمَّ أَتَاهُ الثَّانِيَةَ لَمْ يُطِعْنَهُ فَقَالَ: انْهَهُنَّ فَأَتَاهُ الثَّالِثَةَ قَالَ: وَاللَّهِ غَلَبْنَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَزَعَمْتُ أَنَّهُ قَالَ: «فَاحْثُ فِي أَفْوَاهِهِنَّ التُّرَابَ» . فَقُلْتُ: أَرْغَمَ اللَّهُ أَنْفَكَ لَمْ تَفْعَلْ مَا أَمَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَمْ تَتْرُكْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ العناء
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ ga Ibn Horisa (Zayd), Jaʼfar va Ibn Ravohaning shahid boʻlgani haqidagi xabar yetganda, u zot oʻtirib, gʻamgin koʻrindilar — men u zotga eshik tirqishidan qarab turgan edim. Bir kishi kelib, u zotga Jaʼfarning ayollari yigʻlayapti, deb aytdi. Paygʻambar ﷺ uni — ularni qaytarishga — buyurdilar. U kishi borib, qaytib kelib, ularga aytganini, lekin ular unga quloq solmaganini aytdi. Paygʻambar ﷺ: «Ularni qaytar», — dedilar. Bas, u yana borib, uchinchi marta qaytib kelib: «Yo Rasululloh, Allohga qasamki, ular bizga aslo quloq solmadi», — dedi. (Oisha qoʻshdi:) Rasululloh ﷺ unga — borib, ularning ogʻziga tuproq solishni — buyurdilar. Men (oʻsha kishiga): «Alloh burningni tuproqqa (qorib) tiqsin (yaʼni seni xor qilsin)! Sen na Rasululloh ﷺ ning amrini bajara olding, na Rasululloh ﷺ ni charchoqdan xalos qil(a ol)ding», — dedim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ га Ибн Ҳориса (Зайд), Жаъфар ва Ибн Равоҳанинг шаҳид бўлгани ҳақидаги хабар етганда, у зот ўтириб, ғамгин кўриндилар — мен у зотга эшик тирқишидан қараб турган эдим. Бир киши келиб, у зотга Жаъфарнинг аёллари йиғлаяпти, деб айтди. Пайғамбар ﷺ уни — уларни қайтаришга — буюрдилар. У киши бориб, қайтиб келиб, уларга айтганини, лекин улар унга қулоқ солмаганини айтди. Пайғамбар ﷺ: «Уларни қайтар», — дедилар. Бас, у яна бориб, учинчи марта қайтиб келиб: «Ё Расулуллоҳ, Аллоҳга қасамки, улар бизга асло қулоқ солмади», — деди. (Оиша қўшди:) Расулуллоҳ ﷺ унга — бориб, уларнинг оғзига тупроқ солишни — буюрдилар. Мен (ўша кишига): «Аллоҳ бурнингни тупроққа (қориб) тиқсин (яъни сени хор қилсин)! Сен на Расулуллоҳ ﷺ нинг амрини бажара олдинг, на Расулуллоҳ ﷺ ни чарчоқдан халос қил(а ол)динг», — дедим.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُلَّمَا كَانَ لَيْلَتُهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَخْرُجُ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ إِلَى الْبَقِيعِ فَيَقُولُ: «السَّلَامُ عَلَيْكُمْ دَارَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ وَأَتَاكُمْ مَا تُوعِدُونَ غَدًا مُؤَجَّلُونَ وَإِنَّا إِنْ شَاءَ اللَّهُ بِكُمْ لَاحِقُونَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لأهل بَقِيع الْغَرْقَد» . رَوَاهُ مُسلم
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ — har gal Rasululloh ﷺ ning (Oisha) huzurida boʻladigan kechasi kelganida — tunning oxirida Baqiʼ tomon chiqib, shunday derdilar: «Sizlarga salom boʻlsin, ey moʻminlar qavmining diyori! Sizlarga vaʼda qilingan narsa keldi, ertaga (qiyomatga qadar) muhlat berilgansiz. Va biz, inshoolloh, sizlarga qoʻshilguvchimiz. Allohim, Baqiʼul-Gʻarqad ahlini magʻfirat qilgin». Qutayba uning «sizlarga keldi» degan soʻzini keltirmadi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ — ҳар гал Расулуллоҳ ﷺ нинг (Оиша) ҳузурида бўладиган кечаси келганида — туннинг охирида Бақиъ томон чиқиб, шундай дердилар: «Сизларга салом бўлсин, эй мўминлар қавмининг диёри! Сизларга ваъда қилинган нарса келди, эртага (қиёматга қадар) муҳлат берилгансиз. Ва биз, иншооллоҳ, сизларга қўшилгувчимиз. Аллоҳим, Бақиъул-Ғарқад аҳлини мағфират қилгин». Қутайба унинг «сизларга келди» деган сўзини келтирмади.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: كَيْفَ أَقُولُ يَا رَسُولَ اللَّهِ؟ تَعْنِي فِي زِيَارَةِ الْقُبُورِ قَالَ: " قُولِي: السَّلَامُ عَلَى أَهْلِ الدِّيَارِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُسْلِمِينَ وَيَرْحَمُ اللَّهُ الْمُسْتَقْدِمِينَ مِنَّا وَالْمُسْتَأْخِرِينَ وَإِنَّا إِنْ شَاءَ اللَّهُ بِكُمْ للاحقون ". رَوَاهُ مُسلم
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ mening huzurimda boʻladigan kecham kelganida, u zot (yotgani) qaytdi, ridosini qoʻydi, ikki kovushini yechib, oyoqlari yoniga qoʻydilar, izorlarining bir uchini toʻshaklariga yozdilar va yotdilar. U zot men uxlab qoldim, deb oʻylaguncha sal vaqt oʻtmadi. Soʻng ridolarini sekin oldilar, kovushlarini sekin kiydilar, eshikni ochib chiqdilar, keyin uni sekin yopdilar. Men koʻylagimni boshimga kiyib, roʻmolimni oʻrab, izorimni belimga bogʻladim, soʻng u zotning izidan ketdim, toki u zot Baqiʼga keldilar. U zot (tik) turdilar va uzoq turdilar, soʻng qoʻllarini uch marta koʻtardilar, keyin (orqaga) burildilar, men ham burildim. U zot shoshdilar, men ham shoshdim, u zot yengil yugurdilar, men ham yengil yugurdim, u zot tez yurdilar, men ham tez yurdim. Men u zotdan oʻzib ketdim va (uyga) kirdim. Men yotgan zahotim u zot kirdilar va: «Senga nima boʻldi, ey Oish, hansirab, koʻksing koʻtarilib?» dedilar. (Oisha) dedi: Men: «Hech narsa», dedim. U zot: «Sen menga aytasan yoki menga Latif va Xabir (Alloh) xabar beradi», dedilar. (Oisha) dedi: Men: «Yo Rasululloh, otam-onam Sizga fido boʻlsin», dedim va u zotga (boʻlgan voqeani) aytib berdim. U zot: «Demak, oldimda koʻrgan qoramtir narsa sen ekansan?» dedilar. Men: «Ha», dedim. Shunda u zot koʻksimga bir turtdilar, menga ogʻrindi, soʻng: «Alloh va Uning Rasuli senga zulm qiladi deb oʻyladingmi?» dedilar. (Oisha) dedi: «Odamlar nimani yashirsa, Alloh uni biladi. Ha (shunday oʻyladim)», dedim. U zot dedilar: «Sen meni koʻrganingda Jibril huzurimga keldi va meni chaqirdi, u (chaqiriqni) sendan yashirdi. Men unga javob berdim, men ham (javobni) sendan yashirdim. U sening huzuringga kirmadi, chunki sen kiyimingni yechgan eding. Men sen uxlab qolgansan deb oʻyladim, seni uygʻotishni xohlamadim va sen qoʻrqib ketishingdan xavotirlandim. U (Jibril): ‹Albatta Robbing seni Baqiʼ ahliga borishga va ular uchun magʻfirat soʻrashga buyurmoqda›, dedi». (Oisha) dedi: Men: «Ularga qanday aytay, yo Rasululloh?» dedim. U zot: «Ayt: ‹Ey diyor ahli, moʻminlar va musulmonlar, sizlarga salom boʻlsin! Alloh bizdan ilgari oʻtganlarga ham, keyin qolganlarga ham rahm qilsin. Va biz, inshoolloh, sizlarga albatta qoʻshilguvchimiz›», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ менинг ҳузуримда бўладиган кечам келганида, у зот (ётгани) қайтди, ридосини қўйди, икки ковушини ечиб, оёқлари ёнига қўйдилар, изорларининг бир учини тўшакларига ёздилар ва ётдилар. У зот мен ухлаб қолдим, деб ўйлагунча сал вақт ўтмади. Сўнг ридоларини секин олдилар, ковушларини секин кийдилар, эшикни очиб чиқдилар, кейин уни секин ёпдилар. Мен кўйлагимни бошимга кийиб, рўмолимни ўраб, изоримни белимга боғладим, сўнг у зотнинг изидан кетдим, токи у зот Бақиъга келдилар. У зот (тик) турдилар ва узоқ турдилар, сўнг қўлларини уч марта кўтардилар, кейин (орқага) бурилдилар, мен ҳам бурилдим. У зот шошдилар, мен ҳам шошдим, у зот енгил югурдилар, мен ҳам енгил югурдим, у зот тез юрдилар, мен ҳам тез юрдим. Мен у зотдан ўзиб кетдим ва (уйга) кирдим. Мен ётган заҳотим у зот кирдилар ва: «Сенга нима бўлди, эй Оиш, ҳансираб, кўксинг кўтарилиб?» дедилар. (Оиша) деди: Мен: «Ҳеч нарса», дедим. У зот: «Сен менга айтасан ёки менга Латиф ва Хабир (Аллоҳ) хабар беради», дедилар. (Оиша) деди: Мен: «Ё Расулуллоҳ, отам-онам Сизга фидо бўлсин», дедим ва у зотга (бўлган воқеани) айтиб бердим. У зот: «Демак, олдимда кўрган қорамтир нарса сен экансан?» дедилар. Мен: «Ҳа», дедим. Шунда у зот кўксимга бир туртдилар, менга оғринди, сўнг: «Аллоҳ ва Унинг Расули сенга зулм қилади деб ўйладингми?» дедилар. (Оиша) деди: «Одамлар нимани яширса, Аллоҳ уни билади. Ҳа (шундай ўйладим)», дедим. У зот дедилар: «Сен мени кўрганингда Жибрил ҳузуримга келди ва мени чақирди, у (чақириқни) сендан яширди. Мен унга жавоб бердим, мен ҳам (жавобни) сендан яширдим. У сенинг ҳузурингга кирмади, чунки сен кийимингни ечган эдинг. Мен сен ухлаб қолгансан деб ўйладим, сени уйғотишни хоҳламадим ва сен қўрқиб кетишингдан хавотирландим. У (Жибрил): ‹Албатта Роббинг сени Бақиъ аҳлига боришга ва улар учун мағфират сўрашга буюрмоқда›, деди». (Оиша) деди: Мен: «Уларга қандай айтай, ё Расулуллоҳ?» дедим. У зот: «Айт: ‹Эй диёр аҳли, мўминлар ва мусулмонлар, сизларга салом бўлсин! Аллоҳ биздан илгари ўтганларга ҳам, кейин қолганларга ҳам раҳм қилсин. Ва биз, иншооллоҳ, сизларга албатта қўшилгувчимиз›», дедилар.
وَعَن عَائِشَة قَالَتْ: كُنْتُ أَدْخُلُ بَيْتِيَ الَّذِي فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِنِّي وَاضِعٌ ثَوْبِي وَأَقُولُ: إِنَّمَا هُوَ زَوْجِي وَأَبِي فَلَمَّا دُفِنَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مَعَهُمْ فَوَاللَّهِ مَا دَخَلْتُهُ إِلَّا وَأَنَا مَشْدُودَةٌ عَلَيَّ ثِيَابِي حَيَاء من عمر. رَوَاهُ أَحْمد
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Men Rasululloh ﷺ (dafn etilgan) uyimga kirar edim va ustimdagi (baʼzi) kiyimimni yechib qoʻyar, ‹Bu yerda faqat erim va otam bor›, der edim. Umar (roziyallohu anhu) ular bilan birga dafn etilgach esa, Allohga qasamki, men u yerga Umardan hayo qilib, kiyimlarimni mahkam oʻrab olmagan holda kirmadim», dedi. Ahmad rivoyat qilgan.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Мен Расулуллоҳ ﷺ (дафн этилган) уйимга кирар эдим ва устимдаги (баъзи) кийимимни ечиб қўяр, ‹Бу ерда фақат эрим ва отам бор›, дер эдим. Умар (розияллоҳу анҳу) улар билан бирга дафн этилгач эса, Аллоҳга қасамки, мен у ерга Умардан ҳаё қилиб, кийимларимни маҳкам ўраб олмаган ҳолда кирмадим», деди. Аҳмад ривоят қилган.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «مَا خَالَطَتِ الزَّكَاةُ مَالًا قَطُّ إِلَّا أَهْلَكَتْهُ» . رَوَاهُ الشَّافِعِيُّ وَالْبُخَارِيُّ فِي تَارِيخِهِ وَالْحُمَيْدِيُّ وَزَادَ قَالَ: يَكُونُ قَدْ وَجَبَ عَلَيْكَ صَدَقَةٌ فَلَا تُخْرِجْهَا فَيُهْلِكُ الْحَرَامُ الْحَلَالَ. وَقَدِ احْتَجَّ بِهِ من يرى تعلق الزَّكَاةِ بِالْعَيْنِ هَكَذَا فِي الْمُنْتَقَى
وَرَوَى الْبَيْهَقِيُّ فِي شُعَبِ الْإِيمَانِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ حَنْبَلٍ بِإِسْنَادِهِ إِلَى عَائِشَةَ. وَقَالَ أَحْمَدُ فِي «خَالَطَتْ» : تَفْسِيرُهُ أَنَّ الرَّجُلَ يَأْخُذُ الزَّكَاةَ وَهُوَ مُوسِرٌ أَو غَنِي وَإِنَّمَا هِيَ للْفُقَرَاء
(Oisha (roziyallohu anho) aytdi:) Men Rasululloh ﷺning namozlarida Dajjol fitnasidan (Allohga) panoh tilaganlarini eshitganman.(Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди:) Мен Расулуллоҳ ﷺнинг намозларида Дажжол фитнасидан (Аллоҳга) паноҳ тилаганларини эшитганман.
وَعَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يبْعَث عبد الله ابْن رَوَاحَةَ إِلَى يَهُودٍ فَيَخْرُصُ النَّخْلَ حِينَ يَطِيبُ قَبْلَ أَنْ يُؤْكَلَ مِنْهُ. رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ xurmolar pishay deb qolganda, ulardan yeyilishidan oldin Abdulloh ibn Ravohani yuborar edilar. U esa xurmoni chama bilan oʻlchab (xars qilib) chiqar edi. Soʻng yahudiylarni ixtiyorli qilar edi: ular xurmoni ana shu taxmin bilan oʻzlarida olib qolar yoki ana shu taxmin bilan ularga (musulmonlarga) topshirar edilar — toki mevalar yeyilishidan va boʻlinib ketishidan oldin zakot hisoblab chiqilsin.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ хурмолар пишай деб қолганда, улардан ейилишидан олдин Абдуллоҳ ибн Равоҳани юборар эдилар. У эса хурмони чама билан ўлчаб (харс қилиб) чиқар эди. Сўнг яҳудийларни ихтиёрли қилар эди: улар хурмони ана шу тахмин билан ўзларида олиб қолар ёки ана шу тахмин билан уларга (мусулмонларга) топширар эдилар — токи мевалар ейилишидан ва бўлиниб кетишидан олдин закот ҳисоблаб чиқилсин.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: كَانَ فِي بَرِيرَةَ ثَلَاثُ سُنَنٍ: إِحْدَى السُّنَنِ أَنَّهَا عُتِقَتْ فَخُيِّرَتْ فِي زَوْجِهَا وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «الْوَلَاءُ لِمَنْ أَعْتَقَ» . وَدَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْبُرْمَةُ تَفُورُ بِلَحْمٍ فَقُرِّبَ إِلَيْهِ خُبْزٌ وَأُدْمٌ مِنْ أُدْمِ الْبَيْتِ فَقَالَ: «أَلَمْ أَرَ بُرْمَةً فِيهَا لَحْمٌ؟» قَالُوا: بَلَى وَلَكِنَّ ذَلِكَ لَحْمٌ تُصُدِّقَ بِهِ عَلَى بَرِيرَةَ وَأَنْتَ لَا تَأْكُلُ الصَّدَقَةَ قَالَ: «هُوَ عَلَيْهَا صَدَقَةٌ وَلنَا هَدِيَّة»
(Oisha (roziyallohu anho) (Paygʻambar ﷺning zavjasi) aytdi:) Barira(da) uchta sunnat (hukm) bor edi: sunnatlardan biri — u ozod qilindi va eri (masalasida) ixtiyorga qoʻ yildi. Rasululloh ﷺ: «Valoʼ — ozod qilgan (kishi)niki(dir)» dedilar. (Yana) Rasululloh ﷺ kirdilar — qozonda goʻsht qaynab turgan edi; u zotga non va uydagi noxoʻ rishlardan (biror) noxoʻ rish keltirildi. U zot: «Men qozonda goʻsht (borligini) koʻ rmadimmi?» dedilar. Ular: «Ha, lekin u — Bariraga sadaqa qilingan goʻsht; sen esa sadaqani yemaysan-ku» dedi. U zot: «U — unga sadaqa, bizga esa hadya(dir)» dedilar.(Оиша (розияллоҳу анҳо) (Пайғамбар ﷺнинг завжаси) айтди:) Барира(да) учта суннат (ҳукм) бор эди: суннатлардан бири — у озод қилинди ва эри (масаласида) ихтиёрга қў йилди. Расулуллоҳ ﷺ: «Валў — озод қилган (киши)ники(дир)» дедилар. (Яна) Расулуллоҳ ﷺ кирдилар — қозонда гўшт қайнаб турган эди; у зотга нон ва уйдаги нохў ришлардан (бирор) нохў риш келтирилди. У зот: «Мен қозонда гўшт (борлигини) кў рмадимми?» дедилар. Улар: «Ҳа, лекин у — Барирага садақа қилинган гўшт; сен эса садақани емайсан-ку» деди. У зот: «У — унга садақа, бизга эса ҳадя(дир)» дедилар.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُقَبِّلُ الْهَدِيَّة ويثيب عَلَيْهَا. رَوَاهُ البُخَارِيّ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ hadyani qabul qilar va (uning) evaziga biror narsa berar edi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ ҳадяни қабул қилар ва (унинг) эвазига бирор нарса берар эди.
عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّ بَعْضُ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قُلْنَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّنَا أَسْرَعُ بِكَ لُحُوقًا؟ قَالَ: " أَطْوَلُكُنَّ يَدًا فَأَخَذُوا قَصَبَةً يَذْرَعُونَهَا فَكَانَت سَوْدَة أَطْوَلهنَّ يدا فَعلمنَا بعد أَنما كَانَت طُولُ يَدِهَا الصَّدَقَةَ وَكَانَتْ أَسْرَعَنَا لُحُوقًا بِهِ زَيْنَبُ وَكَانَتْ تُحِبُّ الصَّدَقَةَ. رَوَاهُ الْبُخَارِيُّ. وَفِي رِوَايَةِ مُسْلِمٍ قَالَتْ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم: «أَسْرَعكُنَّ لُحُوقا بَين أَطْوَلكُنَّ يَدًا» . قَالَتْ: فَكَانَتْ أَطْوَلَنَا يَدًا زَيْنَبُ؟ لِأَنَّهَا كَانَت تعْمل بِيَدِهَا وَتَتَصَدَّق
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ ning baʼzi zavjalari u zotdan: «Bizdan qaysibirimiz sizga birinchi boʻlib (ergashib) yetib boramiz (yaʼni sizdan keyin birinchi boʻlib vafot etamiz)?» — deb soʻradi. U zot: «Qoʻli eng uzun (boʻlgan)ingiz», — dedilar. Bas, ular qoʻllarini tayoq bilan oʻlchay boshladi va Savdaning qoʻli eng uzun chiqdi. (Zaynab bint Jahsh Umar xilofati paytida hammadan birinchi boʻlib vafot etganda,) biz — uzun qoʻl sadaqa qilishning ramzi ekanini — bildik; bas, u (Zaynab) Paygʻambar ﷺ ga birinchi boʻlib (ergashib) yetib bordi va u sadaqa qilishni sevar edi. (Savda keyinroq, Muoviya xilofati paytida vafot etdi.)Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ нинг баъзи завжалари у зотдан: «Биздан қайсибиримиз сизга биринчи бўлиб (эргашиб) етиб борамиз (яъни сиздан кейин биринчи бўлиб вафот этамиз)?» — деб сўради. У зот: «Қўли энг узун (бўлган)ингиз», — дедилар. Бас, улар қўлларини таёқ билан ўлчай бошлади ва Савданинг қўли энг узун чиқди. (Зайнаб бинт Жаҳш Умар хилофати пайтида ҳаммадан биринчи бўлиб вафот этганда,) биз — узун қўл садақа қилишнинг рамзи эканини — билдик; бас, у (Зайнаб) Пайғамбар ﷺ га биринчи бўлиб (эргашиб) етиб борди ва у садақа қилишни севар эди. (Савда кейинроқ, Муовия хилофати пайтида вафот этди.)
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: كَانَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عِنْدِي فِي مَرضه سِتَّةُ دَنَانِيرَ أَوْ سَبْعَةٌ فَأَمَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ أُفَرِّقَهَا فَشَغَلَنِي وَجَعُ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ سَأَلَنِي عَنْهَا: «مَا فَعَلَتِ السِّتَّةُ أَوِ السَّبْعَة؟» قلت: لَا وَالله لقد كَانَ شَغَلَنِي وَجَعُكَ فَدَعَا بِهَا ثُمَّ وَضَعَهَا فِي كَفِّهِ فَقَالَ: «مَا ظَنُّ نَبِيِّ اللَّهِ لَوْ لَقِيَ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَهَذِهِ عِنْدَهُ؟» . رَوَاهُ أَحْمد
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ ning kasalliklari chogʻida menda u zotga tegishli olti yoki yetti dinor bor edi. Rasululloh ﷺ menga uni tarqatib yuborishni buyurdilar. Nabiyulloh ﷺ ning ogʻriqlari meni band qilib qoʻydi. Soʻng u zot mendan uni soʻrab: «Olti yoki yetti dinor nima boʻldi?» dedilar. Men: «Yoʻq, Allohga qasamki, ogʻriqlaringiz meni band qilib qoʻygan edi», dedim. Bas, u zot ularni keltirishni buyurdilar va kaftlariga qoʻyib: «Agar Nabiyulloh bular oʻzining huzurida turgan holida aziz va ulugʻ Allohga roʻbaru boʻlsa, u nima deb oʻylaydi?» dedilar. Ahmad rivoyat qilgan.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ нинг касалликлари чоғида менда у зотга тегишли олти ёки етти динор бор эди. Расулуллоҳ ﷺ менга уни тарқатиб юборишни буюрдилар. Набиюллоҳ ﷺ нинг оғриқлари мени банд қилиб қўйди. Сўнг у зот мендан уни сўраб: «Олти ёки етти динор нима бўлди?» дедилар. Мен: «Йўқ, Аллоҳга қасамки, оғриқларингиз мени банд қилиб қўйган эди», дедим. Бас, у зот уларни келтиришни буюрдилар ва кафтларига қўйиб: «Агар Набиюллоҳ булар ўзининг ҳузурида турган ҳолида азиз ва улуғ Аллоҳга рўбару бўлса, у нима деб ўйлайди?» дедилар. Аҳмад ривоят қилган.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «خَلَقَ كُلَّ إِنْسَانٍ مِنْ بَنِي آدَمَ عَلَى سِتِّينَ وَثَلَاثِمِائَةِ مَفْصِلٍ فَمَنْ كَبَّرَ اللَّهَ وَحَمِدَ اللَّهَ وَهَلَّلَ اللَّهَ وَسَبَّحَ اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ اللَّهَ وَعَزَلَ حَجَرًا عَنْ طَرِيقِ النَّاسِ أَوْ شَوْكَةً أَوْ عَظْمًا أَوْ أَمَرَ بِمَعْرُوفٍ أَوْ نَهَى عَنْ مُنْكَرٍ عَدَدَ تِلْكَ السِّتِّينَ وَالثَّلَاثِمِائَةِ فَإِنَّهُ يَمْشِي يَوْمَئِذٍ وَقَدْ زَحْزَحَ نَفْسَهُ عَنِ النَّارِ» . رَوَاهُ مُسلم
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, Odam farzandlaridan har bir inson uch yuz oltmish boʻgʻin ustiga yaratilgan. Kim Allohga takbir aytsa, Allohga hamd aytsa, Allohni yagona deb tahlil aytsa, Allohga tasbeh aytsa, Allohdan magʻfirat soʻrasa, odamlarning yoʻlidan toshni yoki tikanni yoki suyakni olib tashlasa, maʼrufga buyursa yoki munkardan qaytarsa — oʻsha uch yuz oltmish boʻgʻin sonicha (yaxshilik qilsa) — u kuni oʻzini doʻzaxdan uzoqlashtirgan holda yuradi», — dedilar. Abu Tavba dedi: «Baʼzan u ‹kech kiradi› derdi».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, Одам фарзандларидан ҳар бир инсон уч юз олтмиш бўғин устига яратилган. Ким Аллоҳга такбир айтса, Аллоҳга ҳамд айтса, Аллоҳни ягона деб таҳлил айтса, Аллоҳга тасбеҳ айтса, Аллоҳдан мағфират сўраса, одамларнинг йўлидан тошни ёки тиканни ёки суякни олиб ташласа, маъруфга буюрса ёки мункардан қайтарса — ўша уч юз олтмиш бўғин сонича (яхшилик қилса) — у куни ўзини дўзахдан узоқлаштирган ҳолда юради», — дедилар. Абу Тавба деди: «Баъзан у ‹кеч киради› дерди».
وَعَن عَائِشَة إِنَّهُمْ ذَبَحُوا شَاةً فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَا بَقِيَ مِنْهَا؟» قَالَتْ: مَا بَقِي مِنْهَا إِلَّا كتفها قَالَ: «بَقِي كلهَا غير كتفها» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيّ وَصَححهُ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Ular bir qoʻy soʻyishgan edi. Paygʻambar ﷺ: «Undan nima qoldi?» dedilar. U: «Undan kuragidan boshqa hech narsa qolmadi», dedi. U zot: «Kuragidan boshqasining hammasi qoldi», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis sahihdir. Abu Maysara — bu Hamdoniydir, ismi Amr ibn Shurahbildir.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Улар бир қўй сўйишган эди. Пайғамбар ﷺ: «Ундан нима қолди?» дедилар. У: «Ундан курагидан бошқа ҳеч нарса қолмади», деди. У зот: «Курагидан бошқасининг ҳаммаси қолди», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис саҳиҳдир. Абу Майсара — бу Ҳамдонийдир, исми Амр ибн Шураҳбилдир.
وَعَن عَائِشَة قَالَت: يَا رَسُول الله إِن لِي جَارَيْنِ فَإِلَى أَيِّهِمَا أُهْدِي؟ قَالَ: «إِلَى أقربهما مِنْك بَابا» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men: «Yo Rasululloh, mening ikkita qoʻshnim bor; ulardan qaysi biriga hadya beray?» — dedim. Paygʻambar ﷺ: «Eshigi senga yaqinroq boʻlganiga (ber)», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен: «Ё Расулуллоҳ, менинг иккита қўшним бор; улардан қайси бирига ҳадя берай?» — дедим. Пайғамбар ﷺ: «Эшиги сенга яқинроқ бўлганига (бер)», — дедилар.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسلم: «إِذْ أَنْفَقَتِ الْمَرْأَةُ مِنْ طَعَامِ بَيْتِهَا غَيْرَ مُفْسِدَةٍ كَانَ لَهَا أَجْرُهَا بِمَا أَنْفَقَتْ وَلِزَوْجِهَا أَجْرُهُ بِمَا كَسَبَ وَلِلْخَازِنِ مِثْلُ ذَلِكَ لَا يَنْقُصُ بَعْضُهُمْ أَجْرَ بعض شَيْئا»
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Ayol — (uydagi) taomdan biror (qism)ni — uni isrof qilmagan holda — sadaqa qilsa, u sarflagan narsasi uchun savob oladi; eri esa (uni) topgani (kasb qilgani) uchun savob oladi; ombor (xazina)chi ham xuddi shunday savob oladi. Birining savobi boshqalarning savobini kamaytirmaydi», — dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Аёл — (уйдаги) таомдан бирор (қисм)ни — уни исроф қилмаган ҳолда — садақа қилса, у сарфлаган нарсаси учун савоб олади; эри эса (уни) топгани (касб қилгани) учун савоб олади; омбор (хазина)чи ҳам худди шундай савоб олади. Бирининг савоби бошқаларнинг савобини камайтирмайди», — дедилар.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: أَنَّ رَجُلًا قَالَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: إِنَّ أُمِّي افْتُلِتَتْ نَفْسَهَا وَأَظُنُّهَا لَوْ تَكَلَّمَتْ تَصَدَّقَتْ فَهَلْ لَهَا أَجْرٌ إِنْ تَصَدَّقت عَنْهَا؟ قَالَ: نعم "
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi Paygʻambar ﷺ ga: «Onam toʻsatdan vafot etdi va menimcha, agar u (gapira olgan) boʻlganda, sadaqa qilar edi. Bas, men endi uning nomidan sadaqa bersam, unga savob (yetib) boradimi?» — dedi. Paygʻambar ﷺ ‹ha› (degan maʼnoda) javob berdilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Бир киши Пайғамбар ﷺ га: «Онам тўсатдан вафот этди ва менимча, агар у (гапира олган) бўлганда, садақа қилар эди. Бас, мен энди унинг номидан садақа берсам, унга савоб (етиб) борадими?» — деди. Пайғамбар ﷺ ‹ҳа› (деган маънода) жавоб бердилар.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُقَبِّلُ وَيُبَاشِرُ وَهُوَ صَائِمٌ وَكَانَ أَمْلَكَكُمْ لأربه
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ roʻzador holatlarida oʻpardilar va badanlarini tegizardilar, u zot sizlarning nafsiga eng koʻp egalik qiluvchingiz edilar», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hasan sahih hadisdir. Abu Maysaraning ismi Amr ibn Shurahbildir. «Li irbihi» (ehtiyojiga)ning maʼnosi «nafsiga»dir.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ рўзадор ҳолатларида ўпардилар ва баданларини тегизардилар, у зот сизларнинг нафсига энг кўп эгалик қилувчингиз эдилар», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Абу Майсаранинг исми Амр ибн Шураҳбилдир. «Ли ирбиҳи» (эҳтиёжига)нинг маъноси «нафсига»дир.
عَن عَائِشَة: أَن الني صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: كَانَ يُقَبِّلُهَا وَهُوَ صَائِم ويمص لسنانها. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ roʻzador hollarida (Oishani) oʻpar va uning tilini soʻrar edilar. Abu Dovud rivoyat qilgan.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ рўзадор ҳолларида (Оишани) ўпар ва унинг тилини сўрар эдилар. Абу Довуд ривоят қилган.
عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ: كَانَ يَكُونُ عَلَيَّ الصَّوْمُ مِنْ رَمَضَانَ فَمَا أَسْتَطِيعُ أَنْ أَقْضِيَ إِلَّا فِي شَعْبَانَ. قَالَ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ: تَعْنِي الشّغل من النَّبِي أَو بِالنَّبِيِّ صلى الله عَلَيْهِ وَسلم
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Baʼzan men Ramazonda baʼzi kunlarni (roʻza tutmay) qoldirar edim, lekin ularning qazosini faqat Shaʼbon oyida tuta olar edim. (Rivoyatchi) Yahyo: «U (Oisha) Paygʻambar ﷺ ga xizmat qilish bilan band boʻlar edi», — dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Баъзан мен Рамазонда баъзи кунларни (рўза тутмай) қолдирар эдим, лекин уларнинг қазосини фақат Шаъбон ойида тута олар эдим. (Ривоятчи) Яҳё: «У (Оиша) Пайғамбар ﷺ га хизмат қилиш билан банд бўлар эди», — деди.
وَعَنْ مُعَاذَةَ الْعَدَوِيَّةِ أَنَّهَا قَالَتْ لِعَائِشَةَ: مَا بَالُ الْحَائِضِ تَقْضِي الصَّوْمَ وَلَا تَقْضِي الصَّلَاةَ؟ قَالَتْ عَائِشَةُ: كَانَ يُصِيبُنَا ذَلِكَ فَنُؤْمَرُ بِقَضَاءِ الصَّوْمِ وَلَا نُؤْمَرُ بِقَضَاءِ الصَّلَاةِ. رَوَاهُ مُسْلِمٌ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Muoza Oishadan: «Hayzli ayol nega roʻzani qazo qiladi-yu, namozni qazo qilmaydi?» deb soʻradi. (Oisha): «Sen haruriyamisan?» dedi. (Muoza): «Haruriya emasman, faqat soʻrayapman», dedi. (Oisha): «Bizga bu (hol) yetar (hayz koʻrardik); bas, roʻzani qazo qilishga buyurilar, namozni qazo qilishga buyurilmas edik», dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Муоза Оишадан: «Ҳайзли аёл нега рўзани қазо қилади-ю, намозни қазо қилмайди?» деб сўради. (Оиша): «Сен ҳаруриямисан?» деди. (Муоза): «Ҳарурия эмасман, фақат сўраяпман», деди. (Оиша): «Бизга бу (ҳол) етар (ҳайз кўрардик); бас, рўзани қазо қилишга буюрилар, намозни қазо қилишга буюрилмас эдик», деди.
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ مَاتَ وَعَلَيْهِ صَوْمٌ صَامَ عَنْهُ وليه»
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim zimmasida roʻza (qarzi) boʻlgan holida vafot etsa, uning valiysi (vorisi) uning oʻrniga roʻza tutadi», dedilar. Buxoriy va Muslim rivoyat qilgan.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким зиммасида рўза (қарзи) бўлган ҳолида вафот этса, унинг валийси (вориси) унинг ўрнига рўза тутади», дедилар. Бухорий ва Муслим ривоят қилган.
وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ قَالَ: قُلْتُ لِعَائِشَةَ: أَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصُوم شهرا كُله؟ قَالَ: مَا عَلِمْتُهُ صَامَ شَهْرًا كُلَّهُ إِلَّا رَمَضَانَ وَلَا أَفْطَرَهُ كُلَّهُ حَتَّى يَصُومَ مِنْهُ حَتَّى مضى لسبيله. رَوَاهُ مُسلم
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Men u zot Ramazondan boshqa biror oyni toʻliq roʻza tutganlarini bilmayman, biror oyni butunlay (roʻzasiz) ochiq qoldirganlarini ham bilmayman — balki undan (har oydan) albatta roʻza tutardilar — toki yoʻllariga (umr nihoyasiga) yetgunlaricha».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Мен у зот Рамазондан бошқа бирор ойни тўлиқ рўза тутганларини билмайман, бирор ойни бутунлай (рўзасиз) очиқ қолдирганларини ҳам билмайман — балки ундан (ҳар ойдан) албатта рўза тутардилар — токи йўлларига (умр ниҳоясига) етгунларича».
وَعَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ: مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَائِما فِي الْعشْر قطّ. رَوَاهُ مُسلم
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺ ni (Zulhijjaning) oʻn kunligida hech qachon roʻza tutgan holda koʻrmadim.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺ ни (Зулҳижжанинг) ўн кунлигида ҳеч қачон рўза тутган ҳолда кўрмадим.