حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ حَدَّثَنِي أَبُو خَيْرَةَ عَنْ مُوسَى بْنِ وَرْدَانَ قَالَ أَبُو خَيْرَةَ لَا أَعْلَمُ إِلَّا أَنَّهُ قَالَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ كَانَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ مِنْ ذُكُورِ أُمَّتِي فَلَا يَدْخُلْ الْحَمَّامَ إِلَّا بِمِئْزَرٍ وَمَنْ كَانَتْ تُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ مِنْ إِنَاثِ أُمَّتِي فَلَا تَدْخُلْ الْحَمَّامَ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Ummatimning erkaklaridan kim Allohga va oxirat kuniga imon keltirgan boʻlsa, hammomga izorsiz kirmasin; ummatimning ayollaridan kim Allohga va oxirat kuniga imon keltirgan boʻlsa, hammomga kirmasin», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Умматимнинг эркакларидан ким Аллоҳга ва охират кунига имон келтирган бўлса, ҳаммомга изорсиз кирмасин; умматимнинг аёлларидан ким Аллоҳга ва охират кунига имон келтирган бўлса, ҳаммомга кирмасин», дедилар.
حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ وَابْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنِي شُعْبَةُ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ عَبَّاسٍ الْجُشَمِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ سُورَةً مِنْ الْقُرْآنِ ثَلَاثِينَ آيَةً شَفَعَتْ لِرَجُلٍ حَتَّى غُفِرَ لَهُ وَهِيَ تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: Qurʼondagi oʻttiz oyatli bir sura bir kishiga shafoat qildi, toki u magʻfirat qilingunicha. U — ‹Tabaarakallaziy biyadihil-mulk› surasidir.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан ривоят қилади: Қуръондаги ўттиз оятли бир сура бир кишига шафоат қилди, токи у мағфират қилингунича. У — ‹Табааракаллазий биядиҳил-мулк› сурасидир.
حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ حَدَّثَنِي يُونُسُ بْنُ يُوسُفَ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ قَالَتَفَرَّجَ النَّاسُ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ فَقَالَ لَهُ نَاتِلٌ الشَّامِيُّ أَيُّهَا الشَّيْخُ حَدِّثْنَا حَدِيثًا سَمِعْتَهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ أَوَّلَ النَّاسِ يُقْضَى فِيهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ثَلَاثَةٌ رَجُلٌ اسْتُشْهِدَ فَأُتِيَ بِهِ فَعَرَّفَهُ نِعَمَهُ فَعَرَفَهَا فَقَالَ وَمَا عَمِلْتَ فِيهَا قَالَ قَاتَلْتُ فِيكَ حَتَّى قُتِلْتُ قَالَ كَذَبْتَ وَلَكِنَّكَ قَاتَلْتَ لِيُقَالَ هُوَ جَرِيءٌ فَقَدْ قِيلَ ثُمَّ أَمَرَ بِهِ فَيُسْحَبُ عَلَى وَجْهِهِ حَتَّى أُلْقِيَ فِي النَّارِ وَرَجُلٌ تَعَلَّمَ الْعِلْمَ وَعَلَّمَهُ وَقَرَأَ الْقُرْآنَ فَأُتِيَ بِهِ لِيُعَرِّفَهُ نِعَمَهُ فَعَرَفَهَا فَقَالَ مَا عَمِلْتَ فِيهَا قَالَ تَعَلَّمْتُ فِيكَ الْعِلْمَ وَعَلَّمْتُهُ وَقَرَأْتُ فِيكَ الْقُرْآنَ فَقَالَ كَذَبْتَ وَلَكِنَّكَ تَعَلَّمْتَ لِيُقَالَ هُوَ عَالِمٌ فَقَدْ قِيلَ وَقَرَأْتَ الْقُرْآنَ لِيُقَالَ هُوَ قَارِئٌ فَقَدْ قِيلَ ثُمَّ أَمَرَ بِهِ فَيُسْحَبُ عَلَى وَجْهِهِ حَتَّى أُلْقِيَ فِي النَّارِ وَرَجُلٌ وَسَّعَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَأَعْطَاهُ مِنْ أَصْنَافِ الْمَالِ كُلِّهِ فَأُتِيَ بِهِ فَعَرَّفَهُ نِعَمَهُ فَعَرَفَهَا فَقَالَ مَا عَمِلْتَ فِيهَا قَالَ مَا تَرَكْتُ مِنْ سَبِيلٍ تُحِبُّ أَنْ يُنْفَقَ فِيهَا إِلَّا أَنْفَقْتُ فِيهَا لَكَ قَالَ كَذَبْتَ وَلَكِنَّكَ فَعَلْتَ ذَلِكَ لِيُقَالَ هُوَ جَوَّادٌ فَقَدْ قِيلَ ثُمَّ أَمَرَ بِهِ فَيُسْحَبُ عَلَى وَجْهِهِ حَتَّى أُلْقِيَ فِي النَّارِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: «Odamlar Abu Hurayraning atrofidan tarqaldilar. Shunda Shom ahlidan boʻlgan Notil unga: ‹Ey shayx! Bizga Rasululloh ﷺ dan eshitgan bir hadisni aytib ber›, dedi. (Abu Hurayra): ‹Men Rasululloh ﷺ ning shunday deganlarini eshitganman: Qiyomat kuni odamlardan birinchi boʻlib hukm chiqariladigani uch kishidir. (Birinchisi) shahid boʻlgan kishidir. U keltiriladi va (Alloh) unga Oʻz neʼmatlarini tanitadi, u ham ularni taniydi. (Alloh): «Bu (neʼmatlar) borasida nima qilding?» deydi. U: «Sening (yoʻling) uchun shahid boʻlgunimcha jang qildim», deydi. (Alloh): «Yolgʻon aytding! Sen ‹botir› deyilishi uchun jang qilding, bas, (shunday) deyildi ham», deydi. Soʻng (Alloh) uning haqida amr beradi va u yuztuban sudralib, doʻzaxga tashlanadi. Yana bir kishi — ilm oʻrgangan, uni (boshqalarga) oʻrgatgan va Qurʼon oʻqigan kishi — keltiriladi va (Alloh) unga Oʻz neʼmatlarini tanitadi, u ham ularni taniydi. (Alloh): «Bu borada nima qilding?» deydi. U: «Ilm oʻrgandim, uni oʻrgatdim va Sening (yoʻling) uchun Qurʼon oʻqidim», deydi. (Alloh): «Yolgʻon aytding! Sen ‹olim› deyilishi uchun ilm oʻrganding, ‹u qori› deyilishi uchun Qurʼon oʻqiding, bas, (shunday) deyildi ham», deydi. Soʻng (Alloh) uning haqida amr beradi va u yuztuban sudralib, doʻzaxga tashlanadi. Yana bir kishi — Alloh unga (rizqni) keng qilib bergan va har turdagi moldan ato etgan kishi — keltiriladi va (Alloh) unga Oʻz neʼmatlarini tanitadi, u ham ularni taniydi. (Alloh): «Bu borada nima qilding?» deydi. U: «Sen sarflanishini suygan hech bir yoʻlni qoldirmay, undan Sening (yoʻling) uchun sarfladim», deydi. (Alloh): «Yolgʻon aytding! Sen ‹u saxiy› deyilishi uchun shunday qilding, bas, (shunday) deyildi ham», deydi. Soʻng (Alloh) uning haqida amr beradi va u yuztuban sudraladi, soʻng doʻzaxga tashlanadi›, dedi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: «Одамлар Абу Ҳурайранинг атрофидан тарқалдилар. Шунда Шом аҳлидан бўлган Нотил унга: ‹Эй шайх! Бизга Расулуллоҳ ﷺ дан эшитган бир ҳадисни айтиб бер›, деди. (Абу Ҳурайра): ‹Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг шундай деганларини эшитганман: Қиёмат куни одамлардан биринчи бўлиб ҳукм чиқариладигани уч кишидир. (Биринчиси) шаҳид бўлган кишидир. У келтирилади ва (Аллоҳ) унга Ўз неъматларини танитади, у ҳам уларни танийди. (Аллоҳ): «Бу (неъматлар) борасида нима қилдинг?» дейди. У: «Сенинг (йўлинг) учун шаҳид бўлгунимча жанг қилдим», дейди. (Аллоҳ): «Ёлғон айтдинг! Сен ‹ботир› дейилиши учун жанг қилдинг, бас, (шундай) дейилди ҳам», дейди. Сўнг (Аллоҳ) унинг ҳақида амр беради ва у юзтубан судралиб, дўзахга ташланади. Яна бир киши — илм ўрганган, уни (бошқаларга) ўргатган ва Қуръон ўқиган киши — келтирилади ва (Аллоҳ) унга Ўз неъматларини танитади, у ҳам уларни танийди. (Аллоҳ): «Бу борада нима қилдинг?» дейди. У: «Илм ўргандим, уни ўргатдим ва Сенинг (йўлинг) учун Қуръон ўқидим», дейди. (Аллоҳ): «Ёлғон айтдинг! Сен ‹олим› дейилиши учун илм ўргандинг, ‹у қори› дейилиши учун Қуръон ўқидинг, бас, (шундай) дейилди ҳам», дейди. Сўнг (Аллоҳ) унинг ҳақида амр беради ва у юзтубан судралиб, дўзахга ташланади. Яна бир киши — Аллоҳ унга (ризқни) кенг қилиб берган ва ҳар турдаги молдан ато этган киши — келтирилади ва (Аллоҳ) унга Ўз неъматларини танитади, у ҳам уларни танийди. (Аллоҳ): «Бу борада нима қилдинг?» дейди. У: «Сен сарфланишини суйган ҳеч бир йўлни қолдирмай, ундан Сенинг (йўлинг) учун сарфладим», дейди. (Аллоҳ): «Ёлғон айтдинг! Сен ‹у сахий› дейилиши учун шундай қилдинг, бас, (шундай) дейилди ҳам», дейди. Сўнг (Аллоҳ) унинг ҳақида амр беради ва у юзтубан судралади, сўнг дўзахга ташланади›, деди».
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حَفْصٍ حَدَّثَنَا وَرْقَاءُ عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنِ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْزِلُنَا غَدًا إِنْ شَاءَ اللَّهُ إِذَا فَتَحَ اللَّهُ الْخَيْفُ حَيْثُ تَقَاسَمُوا عَلَى الْكُفْرِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Ertaga, inshaalloh, Alloh (Makkani) fath qilganida, bizning tushadigan joyimiz Xayf boʻladi — ular oʻsha yerda kufr ustida ahdlashgan edilar», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Эртага, иншааллоҳ, Аллоҳ (Маккани) фатҳ қилганида, бизнинг тушадиган жойимиз Хайф бўлади — улар ўша ерда куфр устида аҳдлашган эдилар», дедилар.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حَفْصٍ أَخْبَرَنَا وَرْقَاءُ عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنِ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَغْفِرُ اللَّهُ لِلُوطٍ إِنَّهُ أَوَى إِلَى رُكْنٍ شَدِيدٍ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Alloh Lutni magʻfirat qilsin, u, albatta, mustahkam tirgakka suyangan edi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ Лутни мағфират қилсин, у, албатта, мустаҳкам тиргакка суянган эди», дедилар.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حَفْصٍ أَخْبَرَنَا وَرْقَاءُ عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنِ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَمَا امْرَأَتَانِ مَعَهُمَا ابْنَانِ لَهُمَا جَاءَ الذِّئْبُ فَأَخَذَ أَحَدَ الِابْنَيْنِ فَتَحَاكَمَا إِلَى دَاوُدَ فَقَضَى بِهِ لِلْكُبْرَى فَخَرَجَتَا فَدَعَاهُمَا سُلَيْمَانُ فَقَالَ هَاتُوا السِّكِّينَ أَشُقُّهُ بَيْنَهُمَا فَقَالَتْ الصُّغْرَى يَرْحَمُكَ اللَّهُ هُوَ ابْنُهَا لَا تَشُقَّهُ فَقَضَى بِهِ لِلصُّغْرَىقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ وَاللَّهِ إِنْ عَلِمْنَا مَا السِّكِّينُ إِلَّا يَوْمَئِذٍ وَمَا كُنَّا نَقُولُ إِلَّا الْمُدْيَةَ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Ikki ayol oʻzlarining ikki oʻgʻli bilan (ketayotgan) edi, boʻri kelib ikki oʻgʻildan birini olib ketdi. Ular Dovudga hakamlik uchun bordilar; u (bolani) kattasiga hukm qildi. Ular chiqib ketishdi. Soʻng Sulaymon ularni chaqirib: ‹Pichoq keltiringlar, men uni ikkalangizning oʻrtangizda boʻlaman›, dedi. Shunda kichigi: ‹Alloh senga rahm qilsin, u — uning oʻgʻli, uni boʻlma!› dedi. Shunda u (bolani) kichigiga hukm qildi», dedilar. Abu Hurayra aytdi: «Allohga qasamki, biz ‹sikkiyn› (pichoq) soʻzini oʻsha kundan boshqa paytda bilmasdik; biz faqat ‹mudya› deb aytardik».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Икки аёл ўзларининг икки ўғли билан (кетаётган) эди, бўри келиб икки ўғилдан бирини олиб кетди. Улар Довудга ҳакамлик учун бордилар; у (болани) каттасига ҳукм қилди. Улар чиқиб кетишди. Сўнг Сулаймон уларни чақириб: ‹Пичоқ келтиринглар, мен уни иккалангизнинг ўртангизда бўламан›, деди. Шунда кичиги: ‹Аллоҳ сенга раҳм қилсин, у — унинг ўғли, уни бўлма!› деди. Шунда у (болани) кичигига ҳукм қилди», дедилар. Абу Ҳурайра айтди: «Аллоҳга қасамки, биз ‹сиккийн› (пичоқ) сўзини ўша кундан бошқа пайтда билмасдик; биз фақат ‹мудя› деб айтардик».
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حَفْصٍ أَخْبَرَنَا وَرْقَاءُ عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنِ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اخْتَتَنَ إِبْرَاهِيَمُ خَلِيلُ الرَّحْمَنِ بَعْدَمَا أَتَتْ عَلَيْهِ ثَمَانُونَ سَنَةً وَاخْتَتَنَ بِالْقَدُومِ مُخَفَّفَةً
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Rahmonning doʻsti Ibrohim sakson yoshdan oshganida xatna qildi; u qadum (teshasi) bilan xatna qildi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Раҳмоннинг дўсти Иброҳим саксон ёшдан ошганида хатна қилди; у қадум (тешаси) билан хатна қилди», дедилар.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حَفْصٍ أَخْبَرَنَا وَرْقَاءُ عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنِ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ رَجُلٌ لَأَتَصَدَّقَنَّ اللَّيْلَةَ صَدَقَةً فَأَخْرَجَ صَدَقَتَهُ فَوَضَعَهَا فِي يَدِ زَانِيَةٍ فَأَصْبَحُوا يَتَحَدَّثُونَ تُصُدِّقَ اللَّيْلَةَ عَلَى زَانِيَةٍ وَقَالَ لَأَتَصَدَّقَنَّ اللَّيْلَةَ بِصَدَقَةٍ فَأَخْرَجَ صَدَقَتَهُ فَوَضَعَهَا فِي يَدِ سَارِقٍ فَأَصْبَحُوا يَتَحَدَّثُونَ تُصُدِّقَ اللَّيْلَةَ عَلَى سَارِقٍ ثُمَّ قَالَ لَأَتَصَدَّقَنَّ اللَّيْلَةَ بِصَدَقَةٍ فَأَخْرَجَ الصَّدَقَةَ فَوَضَعَهَا فِي يَدِ غَنِيٍّ فَأَصْبَحُوا يَتَحَدَّثُونَ تُصُدِّقَ اللَّيْلَةَ عَلَى غَنِيٍّ فَقَالَ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى سَارِقٍ وَعَلَى زَانِيَةٍ وَعَلَى غَنِيٍّ قَالَ فَأُتِيَ فَقِيلَ لَهُ أَمَّا صَدَقَتُكَ فَقَدْ تُقُبِّلَتْ أَمَّا الزَّانِيَةُ فَلَعَلَّهَا يَعْنِي أَنْ تَسْتَعِفَّ بِهِ وَأَمَّا السَّارِقُ فَلَعَلَّهُ أَنْ يَسْتَغْنِيَ بِهِ وَأَمَّا الْغَنِيُّ فَلَعَلَّهُ أَنْ يَعْتَبِرَ فَيُنْفِقَ مِمَّا آتَاهُ اللَّهُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Bir kishi: ‹Albatta, men bu kecha sadaqa beraman›, dedi. U sadaqasini chiqarib, uni bir zinokor ayolning qoʻliga qoʻydi. Ertalab odamlar: ‹Bu kecha zinokor ayolga sadaqa berilibdi›, deb gapirishdi. U yana: ‹Albatta, men bu kecha sadaqa beraman›, dedi va sadaqasini chiqarib, uni bir oʻgʻrining qoʻliga qoʻydi. Ertalab odamlar: ‹Bu kecha oʻgʻriga sadaqa berilibdi›, deb gapirishdi. Soʻng u: ‹Albatta, men bu kecha sadaqa beraman›, dedi va sadaqasini chiqarib, uni bir boyning qoʻliga qoʻydi. Ertalab odamlar: ‹Bu kecha boyga sadaqa berilibdi›, deb gapirishdi. Shunda u: ‹Alhamdulillah — oʻgʻriga ham, zinokor ayolga ham, boyga ham (sadaqa berildi)›, dedi. Soʻng uning oldiga (kelib): ‹Sadaqangga kelsak, u qabul qilindi. Zinokor ayolga kelsak, ehtimol u shu bilan iffatli boʻlar; oʻgʻriga kelsak, ehtimol u shu bilan (oʻgʻirlikdan) beniyoz boʻlar; boyga kelsak, ehtimol u ibrat olib, Alloh bergan narsadan infoq qilar›, deyildi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бир киши: ‹Албатта, мен бу кеча садақа бераман›, деди. У садақасини чиқариб, уни бир зинокор аёлнинг қўлига қўйди. Эрталаб одамлар: ‹Бу кеча зинокор аёлга садақа берилибди›, деб гапиришди. У яна: ‹Албатта, мен бу кеча садақа бераман›, деди ва садақасини чиқариб, уни бир ўғрининг қўлига қўйди. Эрталаб одамлар: ‹Бу кеча ўғрига садақа берилибди›, деб гапиришди. Сўнг у: ‹Албатта, мен бу кеча садақа бераман›, деди ва садақасини чиқариб, уни бир бойнинг қўлига қўйди. Эрталаб одамлар: ‹Бу кеча бойга садақа берилибди›, деб гапиришди. Шунда у: ‹Алҳамдулиллаҳ — ўғрига ҳам, зинокор аёлга ҳам, бойга ҳам (садақа берилди)›, деди. Сўнг унинг олдига (келиб): ‹Садақангга келсак, у қабул қилинди. Зинокор аёлга келсак, эҳтимол у шу билан иффатли бўлар; ўғрига келсак, эҳтимол у шу билан (ўғирликдан) бениёз бўлар; бойга келсак, эҳтимол у ибрат олиб, Аллоҳ берган нарсадан инфоқ қилар›, дейилди», дедилар.
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حَفْصٍ أَخْبَرَنَا وَرْقَاءُ عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنِ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُلُّ ابْنِ آدَمَ تَأْكُلُهُ الْأَرْضُ إِلَّا عَجْبَ الذَّنَبِ فَإِنَّهُ مِنْهُ خُلِقَ وَمِنْهُ يُرَكَّبُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Odam bolasining (butun vujudini) yer yeb yuboradi, faqat dum suyagidan boshqa (qoladi). U oʻshandan yaratilgan va oʻshanda qayta tarkib topadi».Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Одам боласининг (бутун вужудини) ер еб юборади, фақат дум суягидан бошқа (қолади). У ўшандан яратилган ва ўшанда қайта таркиб топади».
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ حَفْصٍ أَخْبَرَنَا وَرْقَاءُ عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنِ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عُمَرَ عَلَى الصَّدَقَةِ فَقِيلَ مَنَعَ ابْنُ جَمِيلٍ وَخَالِدُ بْنُ الْوَلِيدِ وَالْعَبَّاسُ عَمُّ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ النَّبِيُّ مَا نَقَمَ ابْنُ جَمِيلٍ إِلَّا أَنَّهُ أَنْ كَانَ فَقِيرًا فَأَغْنَاهُ اللَّهُ وَأَمَّا خَالِدٌ فَإِنَّكُمْ تَظْلِمُونَ خَالِدًا فَقَدْ احْتَبَسَ أَدْرَاعَهُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأَمَّا الْعَبَّاسُ فَهِيَ عَلَيَّ وَمِثْلُهَا ثُمَّ قَالَ أَمَا عَلِمْتَ أَنَّ عَمَّ الرَّجُلِ صِنْوُ أَبِيهِحَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ عَمْرٍو الضَّبِّيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ أَبِيهِ عَنِ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِثْلَهُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Umarni sadaqa (yigʻish)ga yubordilar. Shunda: «Ibn Jamil, Xolid ibn Valid va Nabiy ﷺning amakilari Abbos (berishdan) bosh tortishdi», deyildi. Nabiy ﷺ: «Ibn Jamil faqir edi, Alloh uni boy qildi — uning norozi boʻlishiga shundan boshqa sabab yoʻq. Xolidga kelsak, sizlar Xolidga zulm qilyapsizlar, u sovutlarini Alloh yoʻlida vaqf qilib qoʻygan. Abbosga kelsak, uning (sadaqasi) mening zimmamda, yana shuncha (ortigʻi) ham», dedilar. Soʻng: «Kishining amakisi otasining bir tomiri (oʻrnida) ekanini bilmadingmi?», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Умарни садақа (йиғиш)га юбордилар. Шунда: «Ибн Жамил, Холид ибн Валид ва Набий ﷺнинг амакилари Аббос (беришдан) бош тортишди», дейилди. Набий ﷺ: «Ибн Жамил фақир эди, Аллоҳ уни бой қилди — унинг норози бўлишига шундан бошқа сабаб йўқ. Холидга келсак, сизлар Холидга зулм қиляпсизлар, у совутларини Аллоҳ йўлида вақф қилиб қўйган. Аббосга келсак, унинг (садақаси) менинг зиммамда, яна шунча (ортиғи) ҳам», дедилар. Сўнг: «Кишининг амакиси отасининг бир томири (ўрнида) эканини билмадингми?», дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْمَقْبُرِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَا مِنْ خَارِجٍ يَخْرُجُ يَعْنِي مِنْ بَيْتِهِ إِلَّا بِيَدِهِ رَايَتَانِ رَايَةٌ بِيَدِ مَلَكٍ وَرَايَةٌ بِيَدِ شَيْطَانٍ فَإِنْ خَرَجَ لِمَا يُحِبُّ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ اتَّبَعَهُ الْمَلَكُ بِرَايَتِهِ فَلَمْ يَزَلْ تَحْتَ رَايَةِ الْمَلَكِ حَتَّى يَرْجِعَ إِلَى بَيْتِهِ وَإِنْ خَرَجَ لِمَا يُسْخِطُ اللَّهَ اتَّبَعَهُ الشَّيْطَانُ بِرَايَتِهِ فَلَمْ يَزَلْ تَحْتَ رَايَةِ الشَّيْطَانِ حَتَّى يَرْجِعَ إِلَى بَيْتِهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Uyidan chiqqan har bir kishining qoʻlida ikkita bayroq boʻladi: bir bayroq farishtaning qoʻlida, bir bayroq shaytonning qoʻlida. Agar u aziz va jalil Alloh suygan narsa uchun chiqsa, farishta oʻz bayrogʻi bilan unga ergashadi va u uyiga qaytgunicha farishtaning bayrogʻi ostida boʻladi. Agar Allohni gʻazablantiradigan narsa uchun chiqsa, shayton oʻz bayrogʻi bilan unga ergashadi va u uyiga qaytgunicha shaytonning bayrogʻi ostida boʻladi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Уйидан чиққан ҳар бир кишининг қўлида иккита байроқ бўлади: бир байроқ фариштанинг қўлида, бир байроқ шайтоннинг қўлида. Агар у азиз ва жалил Аллоҳ суйган нарса учун чиқса, фаришта ўз байроғи билан унга эргашади ва у уйига қайтгунича фариштанинг байроғи остида бўлади. Агар Аллоҳни ғазаблантирадиган нарса учун чиқса, шайтон ўз байроғи билан унга эргашади ва у уйига қайтгунича шайтоннинг байроғи остида бўлади», дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْمَقْبُرِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَلَعَنَ رَسُولُ اللَّهِ الْمُحِلَّ وَالْمُحَلَّلَ لَهُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ muhallil (halollab beruvchi)ni va u kim uchun halollagan boʻlsa, oʻshani laʼnatladilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ муҳаллил (ҳалоллаб берувчи)ни ва у ким учун ҳалоллаган бўлса, ўшани лаънатладилар.
حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ عَنِ الْعَلَاءِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَتُؤَدُّنَّ الْحُقُوقُ إِلَى أَهْلِهَا حَتَّى تُقَادَ الشَّاةُ الْجَمَّاءُ مِنْ الشَّاةِ الْقَرْنَاءِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Haqlar albatta egalariga toʻla ado etiladi, hatto Qiyomat kuni shoxsiz qoʻy uchun shoxli qoʻydan qasos olinadi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳақлар албатта эгаларига тўла адо этилади, ҳатто Қиёмат куни шохсиз қўй учун шохли қўйдан қасос олинади», дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ عَنِ الْعَلَاءِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الدُّنْيَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَجَنَّةُ الْكَافِرِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Dunyo — moʻminning zindoni va kofirning jannatidir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Дунё — мўминнинг зиндони ва кофирнинг жаннатидир», дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا عَلِيٌّ يَعْنِي ابْنَ الْمُبَارَكِ عَنْ يَحْيَى يَعْنِي ابْنَ أَبِي كَثِيرٍ عَنِ ابْنِ يَعْقُوبَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَبَقَ الْمُفَرِّدُونَ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَنْ الْمُفَرِّدُونَ قَالَ الَّذِينَ يُهْتَرُونَ فِي ذِكْرِ اللَّهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Mufarridlar oʻtib ketdilar», dedilar. Ular: «Yo Rasululloh, mufarridlar kimlar?» dedilar. U zot: «Allohni zikr qilishga berilib ketganlardir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Муфарридлар ўтиб кетдилар», дедилар. Улар: «Ё Расулуллоҳ, муфарридлар кимлар?» дедилар. У зот: «Аллоҳни зикр қилишга берилиб кетганлардир», дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا الْمُغِيرَةُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ مُوسَى بْنِ أَبِي عُثْمَانَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ خَلَقَ آدَمَ عَلَى صُورَتِهِوَفِي كِتَابِ أَبِي وَطُولُهُ سِتُّونَ ذِرَاعًا فَلَا أَدْرِي حَدَّثَنَا بِهِ أَمْ لَا
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: U zot: «Albatta, aziz va jalil Alloh Odamni Oʻz suratida yaratdi», dedilar. Otamning kitobida: «Uning boʻyi oltmish ziroʼ edi», (degani ham bor); buni bizga soʻzlab berdimi yoki yoʻqmi, bilmayman.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) Набий ﷺдан ривоят қилади: У зот: «Албатта, азиз ва жалил Аллоҳ Одамни Ўз суратида яратди», дедилар. Отамнинг китобида: «Унинг бўйи олтмиш зирў эди», (дегани ҳам бор); буни бизга сўзлаб бердими ёки йўқми, билмайман.
حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ عَنْ ضَمْضَمِ بْنِ جَوْسٍ الْيَمَامِيِّ قَالَقَالَ لِي أَبُو هُرَيْرَةَ يَا يَمَامِيُّ لَا تَقُولَنَّ لِرَجُلٍ وَاللَّهِ لَا يَغْفِرُ اللَّهُ لَكَ أَوْ لَا يُدْخِلُكَ اللَّهُ الْجَنَّةَ أَبَدًا قُلْتُ يَا أَبَا هُرَيْرَةَ إِنَّ هَذِهِ لَكَلِمَةٌ يَقُولُهَا أَحَدُنَا لِأَخِيهِ وَصَاحِبِهِ إِذَا غَضِبَ قَالَ فَلَا تَقُلْهَا فَإِنِّي سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ كَانَ فِي بَنِي إِسْرَائِيلَ رَجُلَانِ كَانَ أَحَدُهُمَا مُجْتَهِدًا فِي الْعِبَادَةِ وَكَانَ الْآخَرُ مُسْرِفًا عَلَى نَفْسِهِ فَكَانَا مُتَآخِيَيْنِ فَكَانَ الْمُجْتَهِدُ لَا يَزَالُ يَرَى الْآخَرَ عَلَى ذَنْبٍ فَيَقُولُ يَا هَذَا أَقْصِرْ فَيَقُولُ خَلِّنِي وَرَبِّي أَبُعِثْتَ عَلَيَّ رَقِيبًا قَالَ إِلَى أَنْ رَآهُ يَوْمًا عَلَى ذَنْبٍ اسْتَعْظَمَهُ فَقَالَ لَهُ وَيْحَكَ أَقْصِرْ قَالَ خَلِّنِي وَرَبِّي أَبُعِثْتَ عَلَيَّ رَقِيبًا قَالَ فَقَالَ وَاللَّهِ لَا يَغْفِرُ اللَّهُ لَكَ أَوْ لَا يُدْخِلُكَ اللَّهُ الْجَنَّةَ أَبَدًا قَالَ أَحَدُهُمَا قَالَ فَبَعَثَ اللَّهُ إِلَيْهِمَا مَلَكًا فَقَبَضَ أَرْوَاحَهُمَا وَاجْتَمَعَا فَقَالَ لِلْمُذْنِبِ اذْهَبْ فَادْخُلْ الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِي وَقَالَ لِلْآخَرِ أَكُنْتَ بِي عَالِمًا أَكُنْتَ عَلَى مَا فِي يَدِي خَازِنًا اذْهَبُوا بِهِ إِلَى النَّارِ قَالَ فَوَالَّذِي نَفْسُ أَبِي الْقَاسِمِ بِيَدِهِ لَتَكَلَّمَ بِالْكَلِمَةِ أَوْبَقَتْ دُنْيَاهُ وَآخِرَتَهُ
Damdam ibn Javs al-Yamomiy aytdi: Abu Hurayra (roziyallohu anhu) menga: «Ey yamomalik! Hech qachon biror kishiga: ‹Allohga qasamki, Alloh seni magʻfirat qilmaydi› yoki ‹Alloh seni hech qachon jannatga kirgizmaydi›, dema», dedi. Men: «Ey Abu Hurayra, bu — birimiz gʻazablanganda birodariga yoki doʻstiga aytadigan soʻz-ku», dedim. U dedi: «Uni aytma! Chunki men Nabiy ﷺning shunday deganlarini eshitganman: ‹Bani Isroilda ikki kishi bor edi: biri ibodatda tirishqoq, ikkinchisi esa oʻziga isrof qilgan (gunohkor) edi. Ular birodar edilar. Tirishqogʻi ikkinchisini doimo gunoh ustida koʻrar va: Ey falonchi, bas qil!, der edi. U esa: Meni Robbim bilan qoʻy; sen menga kuzatuvchi qilib yuborilganmisan?, der edi. Bir kuni uni oʻzi ogʻir sanagan gunoh ustida koʻrdi va unga: Voy senga, bas qil!, dedi. U: Meni Robbim bilan qoʻy; sen menga kuzatuvchi qilib yuborilganmisan?, dedi. Shunda u: Allohga qasamki, Alloh seni magʻfirat qilmaydi — yoki: Alloh seni hech qachon jannatga kirgizmaydi, dedi. Soʻng Alloh ularga bir farishtani yubordi va u ikkovining ruhini qabz qildi, ikkalasi jamlandi. (Alloh) gunohkorga: Bor, Mening rahmatim bilan jannatga kir, dedi. Boshqasiga esa: Sen Meni biluvchi eding? Sen Mening qoʻlimdagi narsaga xazinaboshi eding? Uni doʻzaxga olib ketinglar, dedi›». (Abu Hurayra) dedi: «Abulqosimning joni Qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, u shunday bir soʻz aytdiki, u soʻz uning dunyosini ham, oxiratini ham halok qildi».Дамдам ибн Жавс ал-Ямомий айтди: Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) менга: «Эй ямомалик! Ҳеч қачон бирор кишига: ‹Аллоҳга қасамки, Аллоҳ сени мағфират қилмайди› ёки ‹Аллоҳ сени ҳеч қачон жаннатга киргизмайди›, дема», деди. Мен: «Эй Абу Ҳурайра, бу — биримиз ғазабланганда биродарига ёки дўстига айтадиган сўз-ку», дедим. У деди: «Уни айтма! Чунки мен Набий ﷺнинг шундай деганларини эшитганман: ‹Бани Исроилда икки киши бор эди: бири ибодатда тиришқоқ, иккинчиси эса ўзига исроф қилган (гуноҳкор) эди. Улар биродар эдилар. Тиришқоғи иккинчисини доимо гуноҳ устида кўрар ва: Эй фалончи, бас қил!, дер эди. У эса: Мени Роббим билан қўй; сен менга кузатувчи қилиб юборилганмисан?, дер эди. Бир куни уни ўзи оғир санаган гуноҳ устида кўрди ва унга: Вой сенга, бас қил!, деди. У: Мени Роббим билан қўй; сен менга кузатувчи қилиб юборилганмисан?, деди. Шунда у: Аллоҳга қасамки, Аллоҳ сени мағфират қилмайди — ёки: Аллоҳ сени ҳеч қачон жаннатга киргизмайди, деди. Сўнг Аллоҳ уларга бир фариштани юборди ва у икковининг руҳини қабз қилди, иккаласи жамланди. (Аллоҳ) гуноҳкорга: Бор, Менинг раҳматим билан жаннатга кир, деди. Бошқасига эса: Сен Мени билувчи эдинг? Сен Менинг қўлимдаги нарсага хазинабоши эдинг? Уни дўзахга олиб кетинглар, деди›». (Абу Ҳурайра) деди: «Абулқосимнинг жони Қўлида бўлган Зотга қасамки, у шундай бир сўз айтдики, у сўз унинг дунёсини ҳам, охиратини ҳам ҳалок қилди».
حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا أَفْلَحُ بْنُ سَعِيدٍ الْأَنْصَارِيُّ مِنْ أَهْلِ قُبَاءَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ رَافِعٍ مَوْلَى أُمِّ سَلَمَةَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُسَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنْ طَالَتْ بِكُمْ مُدَّةٌ أَوْشَكَ أَنْ تَرَوْا قَوْمًا يَغْدُونَ فِي سَخَطِ اللَّهِ وَيَرُوحُونَ فِي لَعْنَةِ اللَّهِ فِي أَيْدِيهِمْ مِثْلُ أَذْنَابِ الْبَقَرِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: men Nabiy ﷺ ni shunday deganlarini eshitdim: «Agar umringiz uzoq boʻlsa, Allohning gʻazabida ertalab chiqib, Allohning laʼnatida kechqurun qaytadigan, qoʻllarida hoʻkiz dumiga oʻxshash (qamchilar) boʻlgan bir qavmni koʻrishingiz yaqindir», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: мен Набий ﷺ ни шундай деганларини эшитдим: «Агар умрингиз узоқ бўлса, Аллоҳнинг ғазабида эрталаб чиқиб, Аллоҳнинг лаънатида кечқурун қайтадиган, қўлларида ҳўкиз думига ўхшаш (қамчилар) бўлган бир қавмни кўришингиз яқиндир», — дедилар.
حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ أَخْبَرَنَا قَتَادَةُ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ عُرِضَ لَهُ شَيْءٌ مِنْ غَيْرِ أَنْ يَسْأَلَهُ فَلْيَقْبَلْهُ فَإِنَّمَا هُوَ رِزْقٌ سَاقَهُ اللَّهُ إِلَيْهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kimga soʻramagani holda bir narsa taqdim etilsa, uni qabul qilsin. Chunki u — Alloh unga haydab kelgan rizqdir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Кимга сўрамагани ҳолда бир нарса тақдим этилса, уни қабул қилсин. Чунки у — Аллоҳ унга ҳайдаб келган ризқдир», дедилар.
حَدَّثَنَا عَفَّانُ وَعَبْدُ الصَّمَدِ قَالَا حَدَّثَنَا هَمَّامٌ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ عَنْ أَبِي مَيْمُونَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّهُأَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ إِنِّي إِذَا رَأَيْتُكَ طَابَتْ نَفْسِي وَقَرَّتْ عَيْنِي فَأَنْبِئْنِي عَنْ كُلِّ شَيْءٍ قَالَ كُلُّ شَيْءٍ خَلَقَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ مِنْ الْمَاءِ قَالَ أَنْبِئْنِي بِأَمْرٍ إِذَا أَخَذْتُ بِهِ دَخَلْتُ الْجَنَّةَ قَالَ أَفْشِ السَّلَامَ وَأَطْعِمْ الطَّعَامَ وَصِلْ الْأَرْحَامَ وَصَلِّ وَالنَّاسُ نِيَامٌ ثُمَّ ادْخُلْ الْجَنَّةَ بِسَلَامٍ قَالَ عَبْدُ الصَّمَدِ وَأَنْبِئْنِي عَنْ كُلِّ شَيْءٍحَدَّثَنَا بَهْزٌ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ أَبِي مَيْمُونَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّهُ قَالَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا رَأَيْتُكَ طَابَتْ نَفْسِي وَقَرَّتْ عَيْنِي فَأَنْبِئْنِي عَنْ كُلِّ شَيْءٍ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u Nabiy ﷺning huzurlariga kelib: «Men Sizni koʻrsam, koʻnglim yayraydi va koʻzim quvonadi. Menga har bir narsa haqida xabar bering», dedi. U zot: «Har bir narsani Alloh azza va jalla suvdan yaratgan», dedilar. U: «Menga shunday bir ishdan xabar beringki, uni tutsam, jannatga kiray», dedi. U zot: «Salomni yoy, taom yedir, qarindoshlik rishtalarini ula va odamlar uxlab yotganda namoz oʻqi, soʻng jannatga omonlik bilan kir», dedilar. Abdus Samad: «Va menga har bir narsadan xabar bering», dedi. Boshqa bir sanad bilan ham Abu Hurayradan uning Nabiy ﷺga: «Sizni koʻrsam, koʻnglim yayrab, koʻzim quvonadi, menga har bir narsadan xabar bering», deb aytgani rivoyat qilinib, soʻng shu maʼno zikr qilingan.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у Набий ﷺнинг ҳузурларига келиб: «Мен Сизни кўрсам, кўнглим яйрайди ва кўзим қувонади. Менга ҳар бир нарса ҳақида хабар беринг», деди. У зот: «Ҳар бир нарсани Аллоҳ азза ва жалла сувдан яратган», дедилар. У: «Менга шундай бир ишдан хабар берингки, уни тутсам, жаннатга кирай», деди. У зот: «Саломни ёй, таом едир, қариндошлик ришталарини ула ва одамлар ухлаб ётганда намоз ўқи, сўнг жаннатга омонлик билан кир», дедилар. Абдус Самад: «Ва менга ҳар бир нарсадан хабар беринг», деди. Бошқа бир санад билан ҳам Абу Ҳурайрадан унинг Набий ﷺга: «Сизни кўрсам, кўнглим яйраб, кўзим қувонади, менга ҳар бир нарсадан хабар беринг», деб айтгани ривоят қилиниб, сўнг шу маъно зикр қилинган.
حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا أَبُو مَوْدُودٍ حَدَّثَنِي عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي حَدْرَدٍ الْأَسْلَمِيِّ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ دَخَلَ هَذَا الْمَسْجِدَ فَبَزَقَ أَوْ تَنَخَّمَ أَوْ تَنَخَّعَ فَلْيَحْفِرْ فِيهِ وَلْيُبْعِدْ فَلْيَدْفِنْهُ فَإِنْ لَمْ يَفْعَلْ فَفِي ثَوْبِهِ ثُمَّ لِيَخْرُجْ بِهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim bu masjidga kirib, unga tupursa yoki balgʻam tashlasa, (yerni) qazib, uni uzoqlashtirsin va koʻmib qoʻysin. Agar shunday qilmasa, oʻz kiyimiga (tupursin), soʻngra uni olib chiqib ketsin», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким бу масжидга кириб, унга тупурса ёки балғам ташласа, (ерни) қазиб, уни узоқлаштирсин ва кўмиб қўйсин. Агар шундай қилмаса, ўз кийимига (тупурсин), сўнгра уни олиб чиқиб кетсин», дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ الْمُطَّلِبِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْحَسَنِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ أُرِيدَ مَالُهُ بِغَيْرِ حَقٍّ فَقُتِلَ فَهُوَ شَهِيدٌ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kimning moli zulm bilan talab qilinib, oʻzi oʻldirilsa, u shahiddir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Кимнинг моли зулм билан талаб қилиниб, ўзи ўлдирилса, у шаҳиддир», дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ يَعْنِي ابْنَ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَأَعْطَانِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا مِنْ تَمْرٍ فَجَعَلْتُهُ فِي مِكْتَلٍ لَنَا فَعَلَّقْنَاهُ فِي سَقْفِ الْبَيْتِ فَلَمْ نَزَلْ نَأْكُلُ مِنْهُ حَتَّى كَانَ آخِرُهُ أَصَابَهُ أَهْلُ الشَّامِ حَيْثُ أَغَارُوا عَلَى الْمَدِينَةِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) dedi: Rasululloh ﷺ menga bir oz xurmo berdilar. Men uni bizning bir savatimizga solib, uyning shiftiga osib qoʻydik. Undan yeyaverdik — nihoyat uning oxirgisiga Shom ahli Madinaga bostirib kirganlarida yetishdi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) деди: Расулуллоҳ ﷺ менга бир оз хурмо бердилар. Мен уни бизнинг бир саватимизга солиб, уйнинг шифтига осиб қўйдик. Ундан еявердик — ниҳоят унинг охиргисига Шом аҳли Мадинага бостириб кирганларида етишди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ حَدَّثَنِي أَبِي حَدَّثَنَا حَبِيبٌ يَعْنِي الْمُعَلِّمَ حَدَّثَنَا عَمْروُ بْنُ شُعَيْبٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الزَّانِي الْمَجْلُودُ لَا يَنْكِحُ إِلَّا مِثْلَهُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Had urilgan zinokor faqat oʻziga oʻxshaganga uylanadi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ҳад урилган зинокор фақат ўзига ўхшаганга уйланади», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ حَدَّثَنِي أَبِي حَدَّثَنَا الْجُرَيْرِيُّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ قَالَأَقَمْتُ بِالْمَدِينَةِ مَعَ أَبِي هُرَيْرَةَ سَنَةً فَقَالَ لِي ذَاتَ يَوْمٍ وَنَحْنُ عِنْدَ حُجْرَةِ عَائِشَةَ لَقَدْ رَأَيْتُنَا وَمَا لَنَا ثِيَابٌ إِلَّا الْبِرَادُ الْمُفَتَّقَةُ وَإِنَّهُ لَيَأْتِي عَلَى أَحَدِنَا الْأَيَّامُ مَا يَجِدُ طَعَامًا يُقِيمُ بِهِ صُلْبَهُ حَتَّى إِنْ كَانَ أَحَدُنَا لَيَأْخُذُ الْحَجَرَ فَيَشُدُّهُ عَلَى أَخْمَصِ بَطْنِهِ ثُمَّ يَشُدُّهُ بِثَوْبِهِ لِيُقِيمَ بِهِ صُلْبَهُ فَقَسَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ يَوْمٍ بَيْنَنَا تَمْرًا فَأَصَابَ كُلُّ إِنْسَانٍ مِنَّا سَبْعَ تَمَرَاتٍ فِيهِنَّ حَشَفَةٌ فَمَا سَرَّنِي أَنَّ لِي مَكَانَهَا تَمْرَةً جَيِّدَةً قَالَ قُلْتُ لِمَ قَالَ تَشُدُّ لِي مِنْ مَضْغِي قَالَ فَقَالَ لِي مِنْ أَيْنَ أَقْبَلْتَ قُلْتُ مِنْ الشَّامِ قَالَ فَقَالَ لِي هَلْ رَأَيْتَ حَجَرَ مُوسَى قُلْتُ وَمَا حَجَرُ مُوسَى قَالَ إِنَّ بَنِي إِسْرَائِيلَ قَالُوا لِمُوسَى قَوْلًا تَحْتَ ثِيَابِهِ فِي مَذَاكِيرِهِ قَالَ فَوَضَعَ ثِيَابَهُ عَلَى صَخْرَةٍ وَهُوَ يَغْتَسِلُ قَالَ فَسَعَتْ ثِيَابُهُ قَالَ فَتَبِعَهَا فِي أَثَرِهَا وَهُوَ يَقُولُ يَا حَجَرُ أَلْقِ ثِيَابِي حَتَّى أَتَتْ بِهِ عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ فَرَأَوْا مُسْتَوِيًا حَسَنَ الْخَلْقِ فَلَجَبَهُ ثَلَاثَ لَجَبَاتٍفَوَالَّذِي نَفْسُ أَبِي هُرَيْرَةَ بِيَدِهِ لَوْ كُنْتُ نَظَرْتُ لَرَأَيْتُ لَجَبَاتِ مُوسَى فِيهِ
Abdulloh ibn Shaqiq dedi: Men Madinada Abu Hurayra (roziyallohu anhu) bilan bir yil turdim. Bir kuni biz Oisha (roziyallohu anho)ning hujrasi yonida turganimizda, u menga shunday dedi: Oʻzimizni shunday koʻrganmizki, bizda yirtilib ketgan yoʻl-yoʻl kiyimlardan boshqa kiyim yoʻq edi. Birimizga shunday kunlar kelardiki, belini tik tutadigan taom topolmasdi — hatto birimiz tosh olib, uni qorni ostiga bogʻlar, soʻng belini tik tutish uchun uni kiyimi bilan mahkamlab olardi. Bir kuni Rasululloh ﷺ bizning oramizda xurmo taqsimladilar, har birimizga yettitadan xurmo tegdi, ular orasida bitta quruq, yomoni ham bor edi. Uning oʻrniga menga yaxshi bir xurmo tegsa ham, bunchalik xursand boʻlmasdim. Men: «Nega?» dedim. U: «Chunki u chaynashimni uzaytirardi», dedi. Soʻng u menga: «Qayerdan kelding?» dedi. Men: «Shomdan», dedim. U: «Musoning toshini koʻrdingmi?» dedi. Men: «Musoning toshi nima?» dedim. U dedi: Bani Isroil Muso haqida — kiyimi ostidagi joyi haqida — bir gap aytishdi. U choʻmilayotganda kiyimini bir qoya ustiga qoʻygan edi, kiyimi (tosh bilan birga) yugurib ketdi. U: «Ey tosh, kiyimimni tashla!» deb, uning ortidan ergashdi — nihoyat (tosh) uni Bani Isroil oldiga olib bordi. Ular uni tik va goʻzal yaratilgan holda koʻrdilar. Shunda u toshni uch marta urdi. Abu Hurayraning joni qoʻlida boʻlgan Zotga qasamki, agar men qaragan boʻlsam, unda Musoning urgan izlarini koʻrgan boʻlardim.Абдуллоҳ ибн Шақиқ деди: Мен Мадинада Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) билан бир йил турдим. Бир куни биз Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг ҳужраси ёнида турганимизда, у менга шундай деди: Ўзимизни шундай кўрганмизки, бизда йиртилиб кетган йўл-йўл кийимлардан бошқа кийим йўқ эди. Биримизга шундай кунлар келардики, белини тик тутадиган таом тополмасди — ҳатто биримиз тош олиб, уни қорни остига боғлар, сўнг белини тик тутиш учун уни кийими билан маҳкамлаб оларди. Бир куни Расулуллоҳ ﷺ бизнинг орамизда хурмо тақсимладилар, ҳар биримизга еттитадан хурмо тегди, улар орасида битта қуруқ, ёмони ҳам бор эди. Унинг ўрнига менга яхши бир хурмо тегса ҳам, бунчалик хурсанд бўлмасдим. Мен: «Нега?» дедим. У: «Чунки у чайнашимни узайтирарди», деди. Сўнг у менга: «Қаердан келдинг?» деди. Мен: «Шомдан», дедим. У: «Мусонинг тошини кўрдингми?» деди. Мен: «Мусонинг тоши нима?» дедим. У деди: Бани Исроил Мусо ҳақида — кийими остидаги жойи ҳақида — бир гап айтишди. У чўмилаётганда кийимини бир қоя устига қўйган эди, кийими (тош билан бирга) югуриб кетди. У: «Эй тош, кийимимни ташла!» деб, унинг ортидан эргашди — ниҳоят (тош) уни Бани Исроил олдига олиб борди. Улар уни тик ва гўзал яратилган ҳолда кўрдилар. Шунда у тошни уч марта урди. Абу Ҳурайранинг жони қўлида бўлган Зотга қасамки, агар мен қараган бўлсам, унда Мусонинг урган изларини кўрган бўлардим.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ حَدَّثَنَا فَرْقَدٌ عَنْ أَبِي الْعَلَاءِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ أَكْذَبَ النَّاسِ الصَّوَّاغُونَ وَالصَّبَّاغُونَ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ: «Albatta odamlarning eng yolgʻonchisi — zargarlar va boʻyoqchilardir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ: «Албатта одамларнинг энг ёлғончиси — заргарлар ва бўёқчилардир», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ وَعَفَّانُ قَالَا حَدَّثَنَا هَمَّامٌ قَالَ ثَنَا قَتَادَةُ عَنِ الْحَسَنِ عَنْ زِيَادِ بْنِ رِيَاحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ تَبَادَرُوا بِالْأَعْمَالِ سِتًّا طُلُوعَ الشَّمْسِ مِنْ مَغْرِبِهَا وَالدَّجَّالَ وَالدُّخَانَ وَدَابَّةَ الْأَرْضِ وَخُوَيْصَّةَ أَحَدِكُمْ وَأَمْرَ الْعَامَّةِ قَالَ عَفَّانُ فِي حَدِيثِهِ وَكَانَ قَتَادَةُ إِذَا قَالَ وَأَمْرَ الْعَامَّةِ قَالَ وَأَمْرَ السَّاعَةِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Amallarni oltita (narsa)dan oldin qilishga shoshilinglar: quyoshning magʻribdan chiqishi, Dajjol, tutun, dobbatul-arz, biringizning oʻz (oʻlimi) va umumiy ish», dedilar. Affon oʻz hadisida dedi: Qatoda «va umumiy ish» deganida, «va Soat ishi», der edi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Амалларни олтита (нарса)дан олдин қилишга шошилинглар: қуёшнинг мағрибдан чиқиши, Дажжол, тутун, доббатул-арз, бирингизнинг ўз (ўлими) ва умумий иш», дедилар. Аффон ўз ҳадисида деди: Қатода «ва умумий иш» деганида, «ва Соат иши», дер эди.
حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا أَبُو أُمَيَّةَ عَمْرُو بْنُ يَحْيَى بْنِ سَعِيدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ قَالَ أَخْبَرَنِي جَدِّي سَعِيدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ هَلَاكُ أُمَّتِي عَلَى يَدِ غِلْمَةٍ مِنْ قُرَيْشٍ قَالَ مَرْوَانُ وَهُوَ مَعَنَا فِي الْحَلْقَةِ قَبْلَ أَنْ يَلِيَ شَيْئًا فَلَعْنَةُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ غِلْمَةً قَالَ وَ أَمَا وَاللَّهِ لَوْ أَشَاءُ أَقُولُ بَنُو فُلَانٍ وَبَنُو فُلَانٍ لَفَعَلْتُقَالَ فَقُمْتُ أَخْرُجُ أَنَا مَعَ أَبِي وَجَدِّي إِلَى مَرْوَانَ بَعْدَمَا مُلِّكُوا فَإِذَا هُمْ يُبَايِعُونَ الصِّبْيَانَ مِنْهُمْ وَمَنْ يُبَايِعُ لَهُ وَهُوَ فِي خِرْقَةٍ قَالَ لَنَا هَلْ عَسَى أَصْحَابُكُمْ هَؤُلَاءِ أَنْ يَكُونُوا الَّذِينَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يَذْكُرُ أَنَّ هَذِهِ الْمُلُوكَ يُشْبِهُ بَعْضُهَا بَعْضًا
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) dedi: Men Rasululloh ﷺni shunday deganlarini eshitdim: «Ummatimning halokati Qurayshdan boʻlgan bir necha yigitchalarning qoʻlida boʻladi». Marvon — u hali biror mansabga oʻtirmasdan oldin biz bilan halqada oʻtirar edi — : «Ularga, oʻsha yigitchalarga Allohning laʼnati boʻlsin», dedi. (Abu Hurayra): «Ogoh boʻl, Allohga qasamki, agar xohlasam, falonchining oʻgʻillari va falonchining oʻgʻillari, deya olardim va shunday qilardim», dedi. (Rovi) dedi: Soʻng men otam va bobom bilan Marvonning oldiga chiqdim — ular hukmronlikka ega boʻlganlaridan keyin. Qarasam, ular oʻzlaridan boʻlgan bolalarga bayʼat qilishayotgan ekan, hatto yoʻrgakdagi bola uchun ham bayʼat olinayotgan ekan. U bizga: «Mana shu doʻstlaringiz men Abu Hurayradan eshitgan — bu podshohlar bir-biriga oʻxshaydi, degan (kishilar) boʻlmasin, tagʻin?» dedi.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) деди: Мен Расулуллоҳ ﷺни шундай деганларини эшитдим: «Умматимнинг ҳалокати Қурайшдан бўлган бир неча йигитчаларнинг қўлида бўлади». Марвон — у ҳали бирор мансабга ўтирмасдан олдин биз билан ҳалқада ўтирар эди — : «Уларга, ўша йигитчаларга Аллоҳнинг лаънати бўлсин», деди. (Абу Ҳурайра): «Огоҳ бўл, Аллоҳга қасамки, агар хоҳласам, фалончининг ўғиллари ва фалончининг ўғиллари, дея олардим ва шундай қилардим», деди. (Рови) деди: Сўнг мен отам ва бобом билан Марвоннинг олдига чиқдим — улар ҳукмронликка эга бўлганларидан кейин. Қарасам, улар ўзларидан бўлган болаларга байъат қилишаётган экан, ҳатто йўргакдаги бола учун ҳам байъат олинаётган экан. У бизга: «Мана шу дўстларингиз мен Абу Ҳурайрадан эшитган — бу подшоҳлар бир-бирига ўхшайди, деган (кишилар) бўлмасин, тағин?» деди.
حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ عَنْ سُمَيٍّ مَوْلَى أَبِي بَكْرِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي صَالِحٍ السَّمَّانِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الشُّهَدَاءُ خَمْسَةٌ الْمَطْعُونُ وَالْمَبْطُونُ وَالْغَرِقُ وَصَاحِبُ الْهَدْمِ وَالشَّهِيدُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ: «Shahidlar beshtadir: toundan oʻlgan, qorin kasalidan oʻlgan, gʻarq boʻlgan, vayrona ostida qolgan va Alloh azza va jalla yoʻlida shahid boʻlgan (kishi)», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ: «Шаҳидлар бештадир: тоундан ўлган, қорин касалидан ўлган, ғарқ бўлган, вайрона остида қолган ва Аллоҳ азза ва жалла йўлида шаҳид бўлган (киши)», дедилар.
حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي نُعْمَانُ بْنُ رَاشِدٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ أَنَّ ابْنَ شِهَابٍ أَخْبَرَهُ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ إِذَا أَكَلَ أَحَدُكُمْ فَلْيَأْكُلْ بِيَمِينِهِ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ يَأْكُلُ بِشِمَالِهِ وَيَشْرَبُ بِشِمَالِهِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan, u Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: «Biringiz yesa, oʻng qoʻli bilan yesin. Chunki shayton chap qoʻli bilan yeydi va chap qoʻli bilan ichadi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан, у Набий ﷺдан ривоят қилади: «Бирингиз еса, ўнг қўли билан есин. Чунки шайтон чап қўли билан ейди ва чап қўли билан ичади», дедилар.
حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا سَعِيدٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَرَجَ عَلَيْهِمْ وَهُمْ يَذْكُرُونَ الْكَمْأَةَ وَبَعْضُهُمْ يَقُولُ جُدَرِيُّ الْأَرْضِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْكَمْأَةُ مِنْ الْمَنِّ وَمَاؤُهَا شِفَاءٌ لِلْعَيْنِ وَالْعَجْوَةُ مِنْ الْجَنَّةِ وَهِيَ شِفَاءٌ مِنْ السُّمِّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ ularning oldilariga chiqdilar, ular kamʼa (qoʻziqorin) haqida gaplashayotgan, baʼzilari: «U yerning chechagidir», deyayotgan edi. Shunda Nabiy ﷺ: «Kamʼa mann (jannat taomi)dandir va uning suvi koʻz uchun shifodir. Ajva esa jannatdandir va u zahar uchun shifodir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ уларнинг олдиларига чиқдилар, улар камъа (қўзиқорин) ҳақида гаплашаётган, баъзилари: «У ернинг чечагидир», деяётган эди. Шунда Набий ﷺ: «Камъа манн (жаннат таоми)дандир ва унинг суви кўз учун шифодир. Ажва эса жаннатдандир ва у заҳар учун шифодир», дедилар.
حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى يَأْخُذَ أُمَّتِي مَا أَخَذَ الْأُمَمَ وَالْقُرُونَ قَبْلَهَا شِبْرًا بِشِبْرٍ وَذِرَاعًا بِذِرَاعٍ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ كَمَا فَعَلَتْ فَارِسُ وَالرُّومُ قَالَ وَهَلْ النَّاسُ إِلَّا أُولَئِكَ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Ummatim oʻzidan oldingi ummatlar va asrlar tutgan yoʻlni qarich-baqarich, gaz-bagaz tutmagunicha qiyomat qoim boʻlmaydi», dedilar. Ular: «Yo Rasululloh, fors va rumlar qilgani kabimi?» dedilar. U zot: «Odamlar oʻshalardan boshqa kimdir?» dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Умматим ўзидан олдинги умматлар ва асрлар тутган йўлни қарич-бақарич, газ-багаз тутмагунича қиёмат қоим бўлмайди», дедилар. Улар: «Ё Расулуллоҳ, форс ва румлар қилгани кабими?» дедилар. У зот: «Одамлар ўшалардан бошқа кимдир?» дедилар.
حَدَّثَنَا أَبُو عَامِرٍ وَأَبُو سَلَمَةَ قَالَا ثَنَا سُلَيْمَانُ يَعْنِي ابْنَ بِلَالٍ عَنْ سُهَيْلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَعَنَ الرَّجُلَ يَلْبَسُ لُبْسَةَ الْمَرْأَةِ وَالْمَرْأَةَ تَلْبَسُ لُبْسَةَ الرَّجُلِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ ayol kiyimini kiyadigan erkakni va erkak kiyimini kiyadigan ayolni laʼnatladilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ аёл кийимини киядиган эркакни ва эркак кийимини киядиган аёлни лаънатладилар.
حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَجَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُرِيدُ سَفَرًا فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَوْصِنِي قَالَ أُوصِيكَ بِتَقْوَى اللَّهِ وَالتَّكْبِيرِ عَلَى كُلِّ شَرَفٍ فَلَمَّا وَلَّى الرَّجُلُ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اللَّهُمَّ ازْوِ لَهُ الْأَرْضَ وَهَوِّنْ عَلَيْهِ السَّفَرَ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) dedi: Safarni iroda qilgan bir kishi Nabiy ﷺning huzurlariga kelib: «Yo Rasululloh, menga vasiyat qiling», dedi. U zot: «Senga Allohning taqvosini va har bir baland joyda takbir aytishni vasiyat qilaman», dedilar. U ketganida esa: «Ey Alloh, unga yerni yigʻ va safarni unga yengil qil», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) деди: Сафарни ирода қилган бир киши Набий ﷺнинг ҳузурларига келиб: «Ё Расулуллоҳ, менга васият қилинг», деди. У зот: «Сенга Аллоҳнинг тақвосини ва ҳар бир баланд жойда такбир айтишни васият қиламан», дедилар. У кетганида эса: «Эй Аллоҳ, унга ерни йиғ ва сафарни унга енгил қил», дедилар.
حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ سَعِيدِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَقُولُ اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ الْفَقْرِ وَالْقِلَّةِ وَالذِّلَّةِ وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ أَنْ أَظْلِمَ أَوْ أُظْلَمَ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Allohumma, men Sendan faqirlikdan, kamlikdan va xorlikdan panoh soʻrayman, hamda zulm qilishimdan yoki menga zulm qilinishidan Sendan panoh soʻrayman», deb aytar edilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳумма, мен Сендан фақирликдан, камликдан ва хорликдан паноҳ сўрайман, ҳамда зулм қилишимдан ёки менга зулм қилинишидан Сендан паноҳ сўрайман», деб айтар эдилар.
حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي زِيَادٌ أَنَّ ثَابِتًا مَوْلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ زَيْدٍ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيُسَلِّمْ الرَّاكِبُ عَلَى الْمَاشِي وَالْمَاشِي عَلَى الْقَاعِدِ وَالْقَلِيلُ عَلَى الْكَثِيرِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Ulovdagi kishi piyodaga, piyoda oʻtirganga, oz (kishilar) koʻp (kishilar)ga salom beradi», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Уловдаги киши пиёдага, пиёда ўтирганга, оз (кишилар) кўп (кишилар)га салом беради», — дедилар.
حَدَّثَنَا رَوْحٌ وَأَبُو الْمُنْذِرِ قَالَا ثَنَا مَالِكٌ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ زُفَرِ بْنِ صَعْصَعَةَ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا انْصَرَفَ مِنْ صَلَاةِ الْغَدَاةِ يَقُولُ هَلْ رَأَى أَحَدٌ مِنْكُمْ اللَّيْلَةَ رُؤْيَا إِنَّهُ لَيْسَ يَبْقَى بَعْدِي مِنْ النُّبُوَّةِ إِلَّا الرُّؤْيَا الصَّالِحَةُ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ bomdod namozidan qaytganlarida: «Bu kecha sizlardan biror kishi tush koʻrdimi?», deb soʻrar edilar va: «Albatta, mendan keyin nubuvvatdan faqat solih tush (rost roʻyo) qolmoqda, xolos», der edilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ бомдод намозидан қайтганларида: «Бу кеча сизлардан бирор киши туш кўрдими?», деб сўрар эдилар ва: «Албатта, мендан кейин нубувватдан фақат солиҳ туш (рост рўё) қолмоқда, холос», дер эдилар.
حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي لَبِيدٍ عَنِ الْمُطَّلِبِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَنْطَبٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَرَنِي جِبْرِيلُ بِرَفْعِ الصَّوْتِ فِي الْإِهْلَالِ فَإِنَّهُ مِنْ شَعَائِرِ الْحَجِّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) dedi: Rasululloh ﷺ: «Menga Jibril talbiyada ovozni baland koʻtarishni buyurdi. Chunki u hajning shiorlaridandir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) деди: Расулуллоҳ ﷺ: «Менга Жибрил талбияда овозни баланд кўтаришни буюрди. Чунки у ҳажнинг шиорларидандир», дедилар.
حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرٍ عَنْ هِشَامٍ عَنِ ابْنِ سِيرِينَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ الشَّمْسَ لَمْ تُحْبَسْ لِبَشَرٍ إِلَّا لِيُوشَعَ لَيَالِيَ سَارَ إِلَى بَيْتِ الْمَقْدِسِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu) dedi: Rasululloh ﷺ: «Albatta quyosh hech bir odam uchun toʻxtatilmagan, faqat Yushaʼ uchun — u Baytul-Maqdis sari yurgan kechalarida (toʻxtatilgan)», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу) деди: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта қуёш ҳеч бир одам учун тўхтатилмаган, фақат Юшаъ учун — у Байтул-Мақдис сари юрган кечаларида (тўхтатилган)», дедилар.
حَدَّثَنَا الْأَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرٍ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ سَلَكَ طَرِيقًا يَلْتَمِسُ فِيهِ عِلْمًا سَهَّلَ اللَّهُ لَهُ طَرِيقًا إِلَى الْجَنَّةِ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim ilm izlab bir yoʻlga kirsa, Alloh unga jannatga (eltuvchi) bir yoʻlni oson qilib qoʻyadi», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким илм излаб бир йўлга кирса, Аллоҳ унга жаннатга (элтувчи) бир йўлни осон қилиб қўяди», дедилар.