وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَا تَتْرُكُوا النَّارَ فِي بُيُوتِكُمْ حِينَ تنامون»
(Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) otasidan, u Paygʻambar ﷺdan rivoyat qiladi:) U zot: «Uxlayotgan vaqtingizda uylaringizda olovni (yoqilgan holda) qoldirmanglar», dedilar.(Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) отасидан, у Пайғамбар ﷺдан ривоят қилади:) У зот: «Ухлаётган вақтингизда уйларингизда оловни (ёқилган ҳолда) қолдирманглар», дедилар.
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مَنْ جَرَّ ثَوْبَهُ خُيَلَاءَ لَمْ يَنْظُرِ اللَّهُ إِلَيْهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ»
(Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) rivoyat qildi)ki, Paygʻambar ﷺ: «Kim kiyimini kibr-havo bilan sudrasa, Alloh qiyomat kuni unga (rahmat nazari bilan) boqmaydi» dedilar. Abu Bakr (roziyallohu anhu): «Yo Rasululloh, agar men (izorimni) ushlab turmasam, uning bir tomoni osilib (tushib) ketadi» dedi. Paygʻambar ﷺ: «Sen buni kibr-havo bilan qiladiganlardan emassan» dedilar.(Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ривоят қилди)ки, Пайғамбар ﷺ: «Ким кийимини кибр-ҳаво билан судраса, Аллоҳ қиёмат куни унга (раҳмат назари билан) боқмайди» дедилар. Абу Бакр (розияллоҳу анҳу): «Ё Расулуллоҳ, агар мен (изоримни) ушлаб турмасам, унинг бир томони осилиб (тушиб) кетади» деди. Пайғамбар ﷺ: «Сен буни кибр-ҳаво билан қиладиганлардан эмассан» дедилар.
وَعَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «بَيْنَمَا رَجُلٌ يَجُرُّ إِزَارَهُ مِنَ الْخُيَلَاءِ خُسِفَ بِهِ فَهُوَ يَتَجَلْجَلُ فِي الْأَرْضِ إِلى يومِ الْقِيَامَة» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ: «Bir kishi — kiyimini takabburlik bilan sudrab yurganda — yerga yutdirildi (yutib yuborildi) va u — Qiyomat kunigacha — unga (yerga) botib boraveradi», — dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ: «Бир киши — кийимини такаббурлик билан судраб юрганда — ерга ютдирилди (ютиб юборилди) ва у — Қиёмат кунигача — унга (ерга) ботиб бораверади», — деди.
وَعَنْ جَابِرٍ قَالَ: نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَأْكُلَ الرَّجُلُ بِشِمَالِهِ أَو يمشي فِي نعل وَاحِد وَأَن يشْتَمل الصماء أَو يجتني فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ كَاشِفًا عَنْ فَرْجِهِ. رَوَاهُ مُسلم
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ kishining yuz tuban yotgan holida yeyishidan qaytardilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ кишининг юз тубан ётган ҳолида ейишидан қайтардилар.
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّمَا يَلْبَسُ الْحَرِيرَ فِي الدُّنْيَا مَنْ لَا خَلَاقَ لَهُ فِي الْآخِرَة»
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U: «Umar Atorid at-Tamimiyning bozorda ipak chiziqli bir hulla (kiyim)ni sotuvga qoʻyganini koʻrdi — u podshohlar huzuriga borib turadigan va ulardan (sovgʻa) oladigan kishi edi — shunda Umar: ‹Yo Rasululloh! Men Atoridning bozorda ipak chiziqli bir hulla sotuvga qoʻyganini koʻrdim. Uni sotib olib, sizning huzuringizga arab elchilari kelganda kiysangiz (yaxshi boʻlardi)›, dedi» — (rivoyatchi) deydi: Menimcha, u: «Va uni juma kuni kiysangiz», ham dedi — «shunda Rasululloh ﷺ unga: ‹Bu dunyoda ipakni faqat oxiratda nasibasi yoʻq kishi kiyadi›, dedilar. Shundan keyin Rasululloh ﷺ ga ipak chiziqli hullalar keltirildi. U zot Umarga bir hulla, Usoma ibn Zaydga bir hulla yubordilar va Ali ibn Abu Tolibga ham bir hulla berib: ‹Buni boʻlak-boʻlak qilib, ayollaringga roʻmol qilib ber›, dedilar. (Rivoyatchi) deydi: Umar hullasini koʻtarib kelib: ‹Yo Rasululloh! Kecha Atorid hullasi haqida shularni aytgan boʻla turib, buni menga yuboribsiz›, dedi. U zot: ‹Men buni senga kiyishing uchun yuborgan emasman, balki uni sotib (foyda) olishing uchun yuborganman›, dedilar. Usomaga kelsak, u hullasini kiyib chiqdi. Rasululloh ﷺ unga shunday bir nazar bilan qaradilarki, u (Usoma) Rasululloh ﷺ qilgan ishini maʼqul koʻrmaganlarini fahmladi-da: ‹Yo Rasululloh! Nega menga bunday qarayapsiz? Axir buni menga oʻzingiz yuborgan edingiz-ku›, dedi. U zot: ‹Men buni senga kiyishing uchun yuborgan emasman, balki uni boʻlak-boʻlak qilib ayollaringga roʻmol qilib berishing uchun yuborganman›, dedilar», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У: «Умар Аторид ат-Тамимийнинг бозорда ипак чизиқли бир ҳулла (кийим)ни сотувга қўйганини кўрди — у подшоҳлар ҳузурига бориб турадиган ва улардан (совға) оладиган киши эди — шунда Умар: ‹Ё Расулуллоҳ! Мен Аториднинг бозорда ипак чизиқли бир ҳулла сотувга қўйганини кўрдим. Уни сотиб олиб, сизнинг ҳузурингизга араб элчилари келганда кийсангиз (яхши бўларди)›, деди» — (ривоятчи) дейди: Менимча, у: «Ва уни жума куни кийсангиз», ҳам деди — «шунда Расулуллоҳ ﷺ унга: ‹Бу дунёда ипакни фақат охиратда насибаси йўқ киши кияди›, дедилар. Шундан кейин Расулуллоҳ ﷺ га ипак чизиқли ҳуллалар келтирилди. У зот Умарга бир ҳулла, Усома ибн Зайдга бир ҳулла юбордилар ва Али ибн Абу Толибга ҳам бир ҳулла бериб: ‹Буни бўлак-бўлак қилиб, аёлларингга рўмол қилиб бер›, дедилар. (Ривоятчи) дейди: Умар ҳулласини кўтариб келиб: ‹Ё Расулуллоҳ! Кеча Аторид ҳулласи ҳақида шуларни айтган бўла туриб, буни менга юборибсиз›, деди. У зот: ‹Мен буни сенга кийишинг учун юборган эмасман, балки уни сотиб (фойда) олишинг учун юборганман›, дедилар. Усомага келсак, у ҳулласини кийиб чиқди. Расулуллоҳ ﷺ унга шундай бир назар билан қарадиларки, у (Усома) Расулуллоҳ ﷺ қилган ишини маъқул кўрмаганларини фаҳмлади-да: ‹Ё Расулуллоҳ! Нега менга бундай қараяпсиз? Ахир буни менга ўзингиз юборган эдингиз-ку›, деди. У зот: ‹Мен буни сенга кийишинг учун юборган эмасман, балки уни бўлак-бўлак қилиб аёлларингга рўмол қилиб беришинг учун юборганман›, дедилар», деди.
وَعَن سَالم عَنْ أَبِيهِ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «الْإِسْبَالُ فِي الْإِزَارِ وَالْقَمِيصِ وَالْعِمَامَةِ مِنْ جَرَّ مِنْهَا شَيْئًا خُيَلَاءَ لَمْ يَنْظُرِ اللَّهُ إِلَيْهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيّ وَابْن مَاجَه
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan, u Paygʻambar ﷺ dan rivoyat qiladi. U zot shunday dedilar: «Isbol (kiyimni yerga sudralguday tushirish) izorda, koʻylakda va salla(chalma)da boʻladi. Kim ulardan birortasini takabburlik bilan sudrab yursa, Alloh qiyomat kuni unga nazar solmaydi».Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан, у Пайғамбар ﷺ дан ривоят қилади. У зот шундай дедилар: «Исбол (кийимни ерга судралгудай тушириш) изорда, кўйлакда ва салла(чалма)да бўлади. Ким улардан бирортасини такаббурлик билан судраб юрса, Аллоҳ қиёмат куни унга назар солмайди».
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا اعْتَمَّ سَدَلَ عِمَامَتَهُ بَيْنَ كَتِفَيْهِ. رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَقَالَ: هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Nabiy ﷺ salla oʻraganlarida, sallaning (uchini) ikki yelkalari orasiga osiltirib qoʻyar edilar. Nofiʼ aytdi: Ibn Umar ham sallasini ikki yelkasi orasiga osiltirib qoʻyar edi. Ubaydulloh aytdi: Men Qosim va Solimni ham shunday qilayotganlarini koʻrdim. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan gʻaribdir. Bu bobda Alidan ham (rivoyat) bor, ammo Alining bu haqdagi hadisi isnodi tomonidan sahih emas.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Набий ﷺ салла ўраганларида, салланинг (учини) икки елкалари орасига осилтириб қўяр эдилар. Нофиъ айтди: Ибн Умар ҳам салласини икки елкаси орасига осилтириб қўяр эди. Убайдуллоҳ айтди: Мен Қосим ва Солимни ҳам шундай қилаётганларини кўрдим. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Бу бобда Алидан ҳам (ривоят) бор, аммо Алининг бу ҳақдаги ҳадиси исноди томонидан саҳиҳ эмас.
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ لَبِسَ ثَوْبَ شهرةٍ منَ الدُّنْيَا أَلْبَسَهُ اللَّهُ ثَوْبَ مَذَلَّةٍ يَوْمَ الْقِيَامَةِ» . رَوَاهُ أَحْمد وَأَبُو دَاوُد وَابْن مَاجَه
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim shuhrat kiyimini kiysa, Alloh unga qiyomat kuni xorlik kiyimini kiydiradi», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким шуҳрат кийимини кийса, Аллоҳ унга қиёмат куни хорлик кийимини кийдиради», дедилар.
وَعَنْهُ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ فَهُوَ مِنْهُمْ» . رَوَاهُ أَحْمد وَأَبُو دَاوُد
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Kim bir qavmga oʻxshasa, u oʻshalardandir».Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Ким бир қавмга ўхшаса, у ўшалардандир».
عَن ابنِ عمَرِ قَالَ: مَرَرْتُ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَفِي إِزَارِي اسْتِرْخَاءٌ فَقَالَ: «يَا عَبْدَ اللَّهِ ارْفَعْ إِزَارَكَ» فَرَفَعْتُهُ ثُمَّ قَالَ: «زِدْ» فَزِدْتُ فَمَا زِلْتُ أَتَحَرَّاهَا بَعْدُ فَقَالَ: بَعْضُ الْقَوْمِ: إِلَى أَيْنَ؟ قَالَ: «إِلَى أَنْصَافِ السَّاقَيْنِ» . رَوَاهُ مُسلم
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men izorimda osilib turgan holatda (uni yerga sudrab) Rasululloh ﷺ ning yonidan oʻtdim. Shunda u zot: «Ey Abdulloh, izoringni koʻtar!» dedilar. Men uni koʻtardim. Soʻng: «Yana (koʻtar)!» dedilar. Men yana koʻtardim. Shundan keyin men doimo shunga rioya qiladigan boʻldim. (Hozir boʻlganlardan) baʼzilar: «Qayergacha?» deb soʻradi. (Ibn Umar): «Boldirlarning oʻrtasigacha», dedi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен изоримда осилиб турган ҳолатда (уни ерга судраб) Расулуллоҳ ﷺ нинг ёнидан ўтдим. Шунда у зот: «Эй Абдуллоҳ, изорингни кўтар!» дедилар. Мен уни кўтардим. Сўнг: «Яна (кўтар)!» дедилар. Мен яна кўтардим. Шундан кейин мен доимо шунга риоя қиладиган бўлдим. (Ҳозир бўлганлардан) баъзилар: «Қаергача?» деб сўради. (Ибн Умар): «Болдирларнинг ўртасигача», деди.
وَعَنْهُ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مَنْ جَرَّ ثَوْبَهُ خُيَلَاءَ لَمْ يَنْظُرِ اللَّهُ إِلَيْهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ» . فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ: يَا رَسُولَ اللَّهِ إِزَارِي يَسْتَرْخِي إِلَّا أَنْ أَتَعَاهَدَهُ. فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّكَ لَسْتَ مِمَّنْ يَفْعَلُهُ خُيَلَاءَ» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) rivoyat qildi)ki, Paygʻambar ﷺ: «Kim kiyimini kibr-havo bilan sudrasa, Alloh qiyomat kuni unga (rahmat nazari bilan) boqmaydi» dedilar. Abu Bakr (roziyallohu anhu): «Yo Rasululloh, agar men (izorimni) ushlab turmasam, uning bir tomoni osilib (tushib) ketadi» dedi. Paygʻambar ﷺ: «Sen buni kibr-havo bilan qiladiganlardan emassan» dedilar.(Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ривоят қилди)ки, Пайғамбар ﷺ: «Ким кийимини кибр-ҳаво билан судраса, Аллоҳ қиёмат куни унга (раҳмат назари билан) боқмайди» дедилар. Абу Бакр (розияллоҳу анҳу): «Ё Расулуллоҳ, агар мен (изоримни) ушлаб турмасам, унинг бир томони осилиб (тушиб) кетади» деди. Пайғамбар ﷺ: «Сен буни кибр-ҳаво билан қиладиганлардан эмассан» дедилар.
عَنِ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ: اتَّخَذَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَاتَمًا مِنْ ذَهَبٍ وَفِي رِوَايَةٍ: وَجَعَلَهُ فِي يَدِهِ الْيُمْنَى ثُمَّ أَلْقَاهُ ثُمَّ اتَّخَذَ خَاتَمًا مِنْ الْوَرق نُقِشَ فِيهِ: مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَقَالَ: «لَا يَنْقُشَنَّ أَحَدٌ عَلَى نَقْشِ خَاتَمِي هَذَا» . وَكَانَ إِذَا لَبِسَهُ جَعَلَ فَصَّهُ مِمَّا يَلِي بَطْنَ كَفه
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ oltindan uzuk yasattirdilar, soʻng uni tashlab yubordilar, soʻng kumushdan uzuk yasattirib, unga «Muhammad Rasululloh» deb naqsh oʻydirdilar va: «Hech kim mening bu uzugimning naqshiga oʻxshatib (naqsh) oʻymasin», dedilar. U zot uni taqqanlarida koʻzini kaftlarining ichki tomoniga qaratib qoʻyar edilar. U (uzuk) Muayqibning (qoʻlidan) Aris qudugʻiga tushib ketgan (uzuk)dir.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ олтиндан узук ясаттирдилар, сўнг уни ташлаб юбордилар, сўнг кумушдан узук ясаттириб, унга «Муҳаммад Расулуллоҳ» деб нақш ўйдирдилар ва: «Ҳеч ким менинг бу узугимнинг нақшига ўхшатиб (нақш) ўймасин», дедилар. У зот уни таққанларида кўзини кафтларининг ички томонига қаратиб қўяр эдилар. У (узук) Муайқибнинг (қўлидан) Арис қудуғига тушиб кетган (узук)дир.
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يتختم فِي يسَاره. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ chap qoʻllariga uzuk taqar edilar. Abu Dovud rivoyat qilgan.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ чап қўлларига узук тақар эдилар. Абу Довуд ривоят қилган.
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " خَالِفُوا الْمُشْرِكِينَ: أَوْفِرُوا اللِّحَى وَأَحْفُوا الشَّوَارِبَ ". وَفِي رِوَايَةٍ: «أنهكوا الشَّوَارِب وأعفوا اللحى»
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Mushriklarga muxolif boʻlinglar: moʻylovlarni qisqartiringlar va soqollarni qoʻyib yuboringlar», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Мушрикларга мухолиф бўлинглар: мўйловларни қисқартиринглар ва соқолларни қўйиб юборинглар», дедилар.
وَعَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَنْهَى عَنِ الْقَزَعِ. قِيلَ لِنَافِعٍ: مَا الْقَزَعُ؟ قَالَ: يُحْلَقُ بعضُ رَأس الصبيِّ وَيتْرك البعضُ
وَألْحق بَعضهم التَّفْسِير بِالْحَدِيثِ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men Nabiy ﷺning: «Ehromda koʻylaklar, ishtonlar, sallalar, burnuslar va mahsilarni kiymanglar», deganlarini eshitdim.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен Набий ﷺнинг: «Эҳромда кўйлаклар, иштонлар, саллалар, бурнуслар ва маҳсиларни кийманглар», деганларини эшитдим.
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «لَعَنَ اللَّهُ الْوَاصِلَةَ وَالْمُسْتَوْصِلَةَ والواشمة والمستوشمة»
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Alloh soch ulaydigan va soch ulatadigan ayolni hamda tatu chizadigan va tatu chizdiradigan ayolni laʼnatladi», dedilar. Nofeʼ: «Tatu (chizish) milkda boʻlardi», dedi. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. Bu bobda Oisha, Ibn Masʼud, Asmo bint Abu Bakr, Ibn Abbos, Maʼqil ibn Yasor va Muoviyadan ham (rivoyat) bor.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Аллоҳ соч улайдиган ва соч улатадиган аёлни ҳамда тату чизадиган ва тату чиздирадиган аёлни лаънатлади», дедилар. Нофеъ: «Тату (чизиш) милкда бўларди», деди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Бу бобда Оиша, Ибн Масъуд, Асмо бинт Абу Бакр, Ибн Аббос, Маъқил ибн Ясор ва Муовиядан ҳам (ривоят) бор.
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَلْبَسُ النِّعَالَ السِّبْتِيَّةَ وَيَصْفِرُّ لِحْيَتَهُ بِالْوَرْسِ وَالزَّعْفَرَانِ وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يَفْعَلُ ذَلِك. رَوَاهُ النَّسَائِيّ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ tukini olib oshlangan teridan (yasalgan) kavushlarni kiyar va soqollarini vars hamda zaʼfaron bilan sargʻish rangga boʻyar edilar. Ibn Umar ham shunday qilar edi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ тукини олиб ошланган теридан (ясалган) кавушларни кияр ва соқолларини варс ҳамда заъфарон билан сарғиш рангга бўяр эдилар. Ибн Умар ҳам шундай қилар эди.
وَعَن نافعٍ قَالَ: قَالَ ابنُ عمر: يَا نَافِع يَنْبغ بِي الدَّمُ فَأْتِنِي بِحَجَّامٍ وَاجْعَلْهُ شَابًّا وَلَا تَجْعَلهُ شَيخا وَلَا صَبيا. وَقَالَ ابْنِ عُمَرُ: سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ: «الْحِجَامَةُ عَلَى الرِّيقِ أَمْثَلُ وَهِيَ تُزِيدُ فِي الْعَقْلِ وَتُزِيدُ فِي الْحِفْظِ وَتُزِيدُ الْحَافِظَ حِفْظًا فَمَنْ كَانَ مُحْتَجِمًا فَيَوْمَ الْخَمِيسِ عَلَى اسْمِ اللَّهِ تَعَالَى وَاجْتَنِبُوا الْحِجَامَةَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَيَوْمَ السَّبْتِ وَيَوْمَ الْأَحَدِ فَاحْتَجِمُوا يَوْمَ الِاثْنَيْنِ وَيَوْمَ الثُّلَاثَاءِ وَاجْتَنِبُوا الْحِجَامَةَ يَوْمَ الْأَرْبِعَاءِ فَإِنَّهُ الْيَوْمُ الَّذِي أُصِيبَ بِهِ أَيُّوبُ فِي الْبَلَاءِ. وَمَا يَبْدُو جُذَامٌ وَلَا بَرَصٌ إِلَّا فِي يَوْمِ الْأَرْبِعَاءِ أَوْ لَيْلَةِ الأربعاءِ» . رَوَاهُ ابنُ مَاجَه
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Ey Nofiʼ, qonim qoʻzib qoldi, menga bir hajjom keltir, uni yosh yigit qil, keksa chol ham, yosh bola ham qilma». Yana Ibn Umar aytdi: «Men Rasululloh ﷺ: ‹Nahorga hijoma qildirish afzalroq, u aqlni ziyoda qiladi, xotirani ziyoda qiladi va xotirali kishining xotirasini yanada ziyoda qiladi. Bas, kim hijoma qildiruvchi boʻlsa, Allohning nomi bilan payshanba kuni qildirsin. Juma, shanba va yakshanba kuni hijoma qildirishdan saqlaninglar. Dushanba va seshanba kuni hijoma qildiringlar. Chorshanba kuni hijoma qildirishdan saqlaninglar, chunki u Ayyubga balo yetgan kundir. Moxov va pes chorshanba kunidan yoki chorshanba kechasidan boshqa vaqtda paydo boʻlmaydi›, deb aytganlarini eshitganman».Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Эй Нофиъ, қоним қўзиб қолди, менга бир ҳажжом келтир, уни ёш йигит қил, кекса чол ҳам, ёш бола ҳам қилма». Яна Ибн Умар айтди: «Мен Расулуллоҳ ﷺ: ‹Наҳорга ҳижома қилдириш афзалроқ, у ақлни зиёда қилади, хотирани зиёда қилади ва хотирали кишининг хотирасини янада зиёда қилади. Бас, ким ҳижома қилдирувчи бўлса, Аллоҳнинг номи билан пайшанба куни қилдирсин. Жума, шанба ва якшанба куни ҳижома қилдиришдан сақланинглар. Душанба ва сешанба куни ҳижома қилдиринглар. Чоршанба куни ҳижома қилдиришдан сақланинглар, чунки у Айюбга бало етган кундир. Мохов ва пес чоршанба кунидан ёки чоршанба кечасидан бошқа вақтда пайдо бўлмайди›, деб айтганларини эшитганман».
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «مِنْ أَفْرَى الْفِرَى أَنْ يُرِيَ الرَّجُلُ عَيْنَيْهِ مَا لم تريا» . رَوَاهُ البُخَارِيّ
(Ibn Umar (roziyallohu anhumo) rivoyat qildiki,) Rasululloh ﷺ: «Eng katta yolgʻonlardan (biri) — kishining oʻz koʻzlariga koʻrmagan narsasini (koʻrgandek qilib) koʻrsatishi (yaʼni koʻrmagan tushni daʼvo qilishi)dir», dedilar.(Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ривоят қилдики,) Расулуллоҳ ﷺ: «Энг катта ёлғонлардан (бири) — кишининг ўз кўзларига кўрмаган нарсасини (кўргандек қилиб) кўрсатиши (яъни кўрмаган тушни даъво қилиши)дир», дедилар.
وَعَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: " رَأَيْتُنِي اللَّيْلَةَ عِنْدَ الْكَعْبَةِ فَرَأَيْتُ رَجُلًا آدَمَ كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ مِنْ أُدْمِ الرِّجَالِ لَهُ لِمَّةٌ كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ مِنَ اللِّمَمِ قد رجَّلَها فَهِيَ تقطر مَاء متكأ عَلَى عَوَاتِقِ رَجُلَيْنِ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ فَسَأَلْتُ: مَنْ هَذَا؟ فَقَالُوا: هَذَا الْمَسِيح بن مَرْيَمَ " قَالَ: " ثُمَّ إِذَا أَنَا بَرْجُلٍ جَعْدٍ قَطَطٍ أَعْوَرِ الْعَيْنِ الْيُمْنَى كَأَنَّ عَيْنَهُ عِنَبَةٌ طَافِيَةٌ كَأَشْبَهِ مَنْ رَأَيْتُ مِنَ النَّاسِ بِابْنِ قَطَنٍ وَاضِعًا يَدَيْهِ عَلَى مَنْكِبَيْ رَجُلَيْنِ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ فَسَأَلْتُ مَنْ هَذَا؟ فَقَالُوا: هَذَا الْمَسِيحُ الدَّجَّالُ ". مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ. وَفِي رِوَايَةٍ: قَالَ فِي الدَّجَّالِ: «رَجُلٌ أَحْمَرُ جَسِيمٌ جَعْدُ الرَّأْسِ أَعْوَرُ عَيْنِ الْيُمْنَى أَقْرَبُ النَّاسِ بِهِ شَبَهًا ابْنُ قَطَنٍ»
وَذَكَرَ حَدِيثَ أَبِي هُرَيْرَةَ: «لَا تَقُومُ السَّاعَةُ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ مِنْ مَغْرِبِهَا» فِي «بَابِ الْمَلَاحِمِ»
وَسَنَذْكُرُ حَدِيثَ ابْنِ عُمَرَ: قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي النَّاس فِي «بَاب قصَّة ابْن الصياد» إِن شَاءَ الله تَعَالَى
(Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) rivoyat qildi)ki, Rasululloh ﷺ: «Bu kecha men oʻzimni (tushimda) Kaʼba yonida koʻrdim. Qaragan qoramtir kishilaringizning eng chiroylisi (kabi) bir qoramtir kishini koʻrdim; uning limmasi (quloq yumshogʻiga tushadigan sochi) — koʻrgan limmalaringizning eng goʻzali (kabi) — bor edi, uni taragan, (sochlaridan) suv tomib turardi; (u) ikki kishiga — yoki ikki kishining yelkalariga — suyangan holda Baytni tavof qilardi. Men: ‹Bu kim?› deb soʻradim. ‹(Bu) Masih ibn Maryam (Iso alayhissalom)› deyildi. Soʻng birdan (koʻrdimki,) jingalak, juda jingalak (qatat), oʻng koʻzi — goʻyo suvda qalqib turgan uzum (donasi) kabi — koʻr bir kishi (turibdi). Men: ‹Bu kim?› deb soʻradim. ‹(Bu) Masih Dajjol› deyildi» dedilar.(Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ривоят қилди)ки, Расулуллоҳ ﷺ: «Бу кеча мен ўзимни (тушимда) Каъба ёнида кўрдим. Қараган қорамтир кишиларингизнинг энг чиройлиси (каби) бир қорамтир кишини кўрдим; унинг лиммаси (қулоқ юмшоғига тушадиган сочи) — кўрган лиммаларингизнинг энг гўзали (каби) — бор эди, уни тараган, (сочларидан) сув томиб турарди; (у) икки кишига — ёки икки кишининг елкаларига — суянган ҳолда Байтни тавоф қиларди. Мен: ‹Бу ким?› деб сўрадим. ‹(Бу) Масиҳ ибн Марям (Исо алайҳиссалом)› дейилди. Сўнг бирдан (кўрдимки,) жингалак, жуда жингалак (қатат), ўнг кўзи — гўё сувда қалқиб турган узум (донаси) каби — кўр бир киши (турибди). Мен: ‹Бу ким?› деб сўрадим. ‹(Бу) Масиҳ Дажжол› дейилди» дедилар.
وَعَنْ نَافِعٍ قَالَ: لَقِيَ ابْنُ عُمَرَ ابْنَ صَيَّادٍ فِي بَعْضِ طُرُقِ الْمَدِينَةِ فَقَالَ لَهُ قَوْلًا أَغْضَبَهُ فَانْتَفَخَ حَتَّى مَلَأَ السِّكَّةَ. فَدَخَلَ ابْنُ عُمَرَ عَلَى حَفْصَةَ وَقَدْ بَلَغَهَا فَقَالَتْ لَهُ: رَحِمَكَ اللَّهُ مَا أَرَدْتَ مِنِ ابْنِ صياد؟ أما علمت أَن رَسُول اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «إِنَّمَا يَخْرُجُ مِنْ غضبةٍ يغضبها» . رَوَاهُ مُسلم
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U Madina yoʻllaridan birida Ibn Soidga duch keldi-da, unga shunday bir soʻz aytdiki, bu uni gʻazablantirdi. Shunda u koʻpchib (shishib) ketib, butun koʻchani toʻldirib yubordi. Soʻng Ibn Umar Hafsaning oldiga kirdi, (voqea) unga ham yetib borgan edi. Hafsa unga: «Alloh senga rahm qilsin! Ibn Soiddan nima istading?! Rasululloh ﷺ: ‹U faqat (kimsadir) uni gʻazablantirgan gʻazab tufayligina (Dajjol boʻlib) chiqadi›, deganliklarini bilmasmiding?» dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У Мадина йўлларидан бирида Ибн Соидга дуч келди-да, унга шундай бир сўз айтдики, бу уни ғазаблантирди. Шунда у кўпчиб (шишиб) кетиб, бутун кўчани тўлдириб юборди. Сўнг Ибн Умар Ҳафсанинг олдига кирди, (воқеа) унга ҳам етиб борган эди. Ҳафса унга: «Аллоҳ сенга раҳм қилсин! Ибн Соиддан нима истадинг?! Расулуллоҳ ﷺ: ‹У фақат (кимсадир) уни ғазаблантирган ғазаб туфайлигина (Дажжол бўлиб) чиқади›, деганликларини билмасмидинг?» деди.
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ: لَقِيتُهُ وَقَدْ نَفَرَتْ عَيْنُهُ فَقُلْتُ: مَتَى فَعَلَتْ عَيْنُكَ مَا أَرَى؟ قَالَ: لَا أَدْرِي. قُلْتُ: لَا تَدْرِي وَهِيَ فِي رَأْسِكَ؟ قَالَ: إِنْ شَاءَ اللَّهُ خَلَقَهَا فِي عَصَاكَ. قَالَ: فَنَخَرَ كأشد نخير حمَار سَمِعت. رَوَاهُ مُسلم
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men uni (Ibn Sayyodni) uchratdim, koʻzi shishib chiqqan edi. Men: ‹Koʻzing qachondan beri men koʻrayotgan bu holga tushdi?›, dedim. U: ‹Bilmayman›, dedi. Men: ‹Bilmaysanmi, holbuki u boshingda-ku?›, dedim. U: ‹Alloh xohlasa, uni hassangda yaratadi›, dedi. Soʻng u men eshitgan eng qattiq eshak hangrashiday hangradi. Buni Muslim rivoyat qilgan.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен уни (Ибн Сайёдни) учратдим, кўзи шишиб чиққан эди. Мен: ‹Кўзинг қачондан бери мен кўраётган бу ҳолга тушди?›, дедим. У: ‹Билмайман›, деди. Мен: ‹Билмайсанми, ҳолбуки у бошингда-ку?›, дедим. У: ‹Аллоҳ хоҳласа, уни ҳассангда яратади›, деди. Сўнг у мен эшитган энг қаттиқ эшак ҳанграшидай ҳангради. Буни Муслим ривоят қилган.
وَعَن عبد الله بن عَمْرو قَالَ: قا ل رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " يَطْوِي اللَّهُ السَّمَاوَاتِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ثُمَّ يَأْخُذُهُنَّ بِيَدِهِ الْيُمْنَى ثُمَّ يَقُولُ: أَنَا الْمَلِكُ أَيْنَ الْجَبَّارُونَ؟ أَيْنَ الْمُتَكَبِّرُونَ؟ ثُمَّ يَطْوِي الْأَرَضِينَ بِشِمَالِهِ - وَفِي رِوَايَة: يَأْخُذُهُنَّ بِيَدِهِ الْأُخْرَى - ثُمَّ يَقُولُ: أَنَا الْمَلِكُ أينَ الجبَّارونَ أينَ المتكبِّرونَ؟ ". رَوَاهُ مُسلم
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi. U dedi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Alloh qiyomat kunida osmonlarni oʻraydi, soʻng ularni oʻng qoʻliga oladi, soʻng: ‹Men podshohman. Qani jabbor (zolim)lar? Qani mutakabbirlar?› deydi. Soʻng yerlarni oʻraydi, soʻng ularni oladi», — Ibn al-Aloʼ (rivoyatida): «boshqa qoʻliga (oladi), soʻng: ‹Men podshohman. Qani jabbor (zolim)lar? Qani mutakabbirlar?› deydi» (dedi).Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади. У деди: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Аллоҳ қиёмат кунида осмонларни ўрайди, сўнг уларни ўнг қўлига олади, сўнг: ‹Мен подшоҳман. Қани жаббор (золим)лар? Қани мутакаббирлар?› дейди. Сўнг ерларни ўрайди, сўнг уларни олади», — Ибн ал-Алў (ривоятида): «бошқа қўлига (олади), сўнг: ‹Мен подшоҳман. Қани жаббор (золим)лар? Қани мутакаббирлар?› дейди» (деди).
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ كَأَنَّهُ رَأْيُ عَيْنٍ فليَقرأْ: (إِذا الشَّمسُ كُوِّرَتْ)
و (إِذا السَّماءُ انفطرَتْ)
و (إِذا السَّماءُ انشقَّتْ)
رَوَاهُ أَحْمد وَالتِّرْمِذِيّ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim qiyomat kunini goʻyo koʻz bilan koʻrayotgandek koʻrishni xohlasa, {Quyosh oʻralganda} (Takvir surasi), {Osmon yorilganda} (Infitor surasi) va {Osmon yorilib ketganda} (Inshiqoq surasi)ni oʻqisin», dedilar. Bu hadis hasan gʻaribdir. Hishom ibn Yusuf va boshqalar bu hadisni shu isnod bilan rivoyat qilib: «Kim qiyomat kunini goʻyo koʻz bilan koʻrayotgandek koʻrishni xohlasa, {Quyosh oʻralganda}ni oʻqisin», degan, lekin {Osmon yorilganda} va {Osmon yorilib ketganda}ni zikr qilmagan.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким қиёмат кунини гўё кўз билан кўраётгандек кўришни хоҳласа, {Қуёш ўралганда} (Таквир сураси), {Осмон ёрилганда} (Инфитор сураси) ва {Осмон ёрилиб кетганда} (Иншиқоқ сураси)ни ўқисин», дедилар. Бу ҳадис ҳасан ғарибдир. Ҳишом ибн Юсуф ва бошқалар бу ҳадисни шу иснод билан ривоят қилиб: «Ким қиёмат кунини гўё кўз билан кўраётгандек кўришни хоҳласа, {Қуёш ўралганда}ни ўқисин», деган, лекин {Осмон ёрилганда} ва {Осмон ёрилиб кетганда}ни зикр қилмаган.
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: " إِذَا صَارَ أَهْلُ الْجَنَّةِ إِلَى الْجَنَّةِ وَأَهْلُ النَّارِ إِلَى النَّارِ جِيءَ بِالْمَوْتِ حَتَّى يُجْعَلَ بَيْنَ الْجَنَّةِ وَالنَّارِ ثُمَّ يُذْبَحَ ثُمَّ يُنَادِي مُنَادٍ: يَا أَهْلَ الْجَنَّةِ لَا مَوْتَ وَيَا أَهْلَ النَّارِ لَا مَوْتَ. فَيَزْدَادُ أَهْلُ الْجَنَّةِ فَرَحًا إِلَى فَرَحِهِمْ وَيَزْدَادُ أَهْلُ النَّارِ حُزْنًا إِلَى حزنهمْ ". مُتَّفق عَلَيْهِ
(Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi:) Rasululloh ﷺ: «Jannat ahli jannatga, doʻzax ahli doʻzaxga oʻtgach (kirgach), oʻlim keltirilib, jannat bilan doʻzax orasiga qoʻyiladi, soʻng (qoʻy kabi) soʻyiladi. Soʻng bir munodiy (jarchi): ‹Ey jannat ahli, (endi) oʻlim yoʻq! Ey doʻzax ahli, (endi) oʻlim yoʻq!› deb nido qiladi. Shunda jannat ahlining xursandligi ustiga xursandlik ziyoda boʻladi; doʻzax ahlining qaygʻusi ustiga qaygʻu ziyoda boʻladi», dedilar.(Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Расулуллоҳ ﷺ: «Жаннат аҳли жаннатга, дўзах аҳли дўзахга ўтгач (киргач), ўлим келтирилиб, жаннат билан дўзах орасига қўйилади, сўнг (қўй каби) сўйилади. Сўнг бир мунодий (жарчи): ‹Эй жаннат аҳли, (энди) ўлим йўқ! Эй дўзах аҳли, (энди) ўлим йўқ!› деб нидо қилади. Шунда жаннат аҳлининг хурсандлиги устига хурсандлик зиёда бўлади; дўзах аҳлининг қайғуси устига қайғу зиёда бўлади», дедилар.
عَنِ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «إِنَّ أَمَامَكُمْ حَوْضِي مَا بَيْنَ جَنْبَيْهِ كَمَا بَيْنَ جَرْبَاءَ وَأَذْرُحَ» . قَالَ بَعْضُ الرُّوَاةِ: هُمَا قَرْيَتَانِ بِالشَّامِ بَيْنَهُمَا مَسِيرَةُ ثَلَاثِ لَيَالٍ. وَفِي رِوَايَةٍ: «فِيهِ أَبَارِيقُ كَنُجُومِ السَّمَاءِ مَنْ وَرَدَهُ فَشَرِبَ مِنْهُ لَمْ يَظْمَأْ بَعْدَهَا أَبَدًا» . مُتَّفق عَلَيْهِ
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, oldingizda Jarbo bilan Azruh orasichalik (keng) bir hovz bordir, unda osmon yulduzlaridek koʻp idishlar bordir. Kim unga kelib, undan ichsa, undan keyin hech qachon chanqamaydi», dedilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, олдингизда Жарбо билан Азруҳ орасичалик (кенг) бир ҳовз бордир, унда осмон юлдузларидек кўп идишлар бордир. Ким унга келиб, ундан ичса, ундан кейин ҳеч қачон чанқамайди», дедилар.
وَعَن سَالم عَنْ أَبِيهِ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «بَابُ أُمَّتِي الَّذِينَ يَدْخُلُونَ مِنْهُ الْجَنَّةَ عَرْضُهُ مَسِيرَةُ الرَّاكِبِ الْمُجَوِّدِ ثَلَاثًا ثُمَّ إِنَّهُمْ لَيُضْغَطُونَ عَلَيْهِ حَتَّى تَكَادُ مَنَاكِبُهُمْ تَزُولُ» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَقَالَ هَذَا حَدِيثٌ ضَعِيفٌ وَسَأَلْتُ مُحَمَّدَ بْنَ إِسْمَاعِيلَ عَنْ هَذَا الْحَدِيثِ فَلَمْ يَعْرِفْهُ وَقَالَ: خَالِد بن أبي بكر يروي الْمَنَاكِير
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Mening ummatim jannatga kiradigan eshikning kengligi yaxshi ot mingan chavandozning uch (kunlik) yoʻliga teng. Shunday boʻlsa-da, ular u eshikda elkalari deyarli chiqib ketgudek bir-birlariga siqib qoʻyiladilar», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis gʻaribdir. (Rovi) aytdi: Men Muhammaddan bu hadis haqida soʻradim, u uni tanimadi va: «Xolid ibn Abu Bakrda Solim ibn Abdullohdan (qilingan) munkar (rivoyat)lar bor», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Менинг умматим жаннатга кирадиган эшикнинг кенглиги яхши от минган чавандознинг уч (кунлик) йўлига тенг. Шундай бўлса-да, улар у эшикда элкалари деярли чиқиб кетгудек бир-бирларига сиқиб қўйиладилар», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ғарибдир. (Рови) айтди: Мен Муҳаммаддан бу ҳадис ҳақида сўрадим, у уни танимади ва: «Холид ибн Абу Бакрда Солим ибн Абдуллоҳдан (қилинган) мункар (ривоят)лар бор», деди.
عَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ أَدْنَى أَهْلِ الْجَنَّةِ مَنْزِلَةً لَمَنْ يَنْظُرُ إِلَى جِنَانِهِ وَأَزْوَاجِهِ وَنَعِيمِهِ وَخَدَمِهِ وَسُرُرِهِ مَسِيرَةَ أَلْفِ سَنَةٍ وَأَكْرَمَهُمْ عَلَى اللَّهِ مَنْ يَنْظُرُ إِلَى وَجْهِهِ غُدْوَةً وَعَشِيَّةً» ثُمَّ قَرَأَ (وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌ إِلَى ربّها ناظرة)
رَوَاهُ أَحْمد وَالتِّرْمِذِيّ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, jannat ahlining martabasi eng past boʻlgani oʻzining bogʻlariga, juftlariga, neʼmatlariga, xizmatchilariga va soʻrilariga ming yillik masofa (qadar) nazar soluvchidir. Ularning Alloh huzurida eng karomatlisi esa ertayu kech Uning yuziga nazar soluvchidir», dedilar. Soʻng Rasululloh ﷺ: {Oʻsha kunda baʼzi yuzlar yorugʻdir, Rabbiga boquvchidir} (Qiyomat 22-23) oyatini oʻqidilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis Isroildan, u Suvayrdan, u Ibn Umardan marfuʼ (sifatida) bir necha yoʻl bilan rivoyat qilingan. Abdulmalik ibn Abjar uni Suvayrdan, u Ibn Umardan mavquf (sifatida) rivoyat qilgan. Ubaydulloh al-Ashjaʼiy esa Sufyondan, u Suvayrdan, u Mujohiddan, u Ibn Umardan uning soʻzi (sifatida) rivoyat qilgan va uni marfuʼ qilmagan.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, жаннат аҳлининг мартабаси энг паст бўлгани ўзининг боғларига, жуфтларига, неъматларига, хизматчиларига ва сўриларига минг йиллик масофа (қадар) назар солувчидир. Уларнинг Аллоҳ ҳузурида энг кароматлиси эса эртаю кеч Унинг юзига назар солувчидир», дедилар. Сўнг Расулуллоҳ ﷺ: {Ўша кунда баъзи юзлар ёруғдир, Раббига боқувчидир} (Қиёмат 22-23) оятини ўқидилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис Исроилдан, у Сувайрдан, у Ибн Умардан марфуъ (сифатида) бир неча йўл билан ривоят қилинган. Абдулмалик ибн Абжар уни Сувайрдан, у Ибн Умардан мавқуф (сифатида) ривоят қилган. Убайдуллоҳ ал-Ашжаъий эса Суфёндан, у Сувайрдан, у Мужоҳиддан, у Ибн Умардан унинг сўзи (сифатида) ривоят қилган ва уни марфуъ қилмаган.
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «إِنَّ الْكَافِرَ لَيُسْحَبُ لسانُه الفرسَخ والفرسخين يتوطَّؤُه النَّاس» . رَوَاهُ أَحْمد وَالتِّرْمِذِيّ وَقَالَ: هَذَا حَيْثُ غَرِيب
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Albatta kofirning tili bir farsax, ikki farsaxgacha sudraladi, odamlar uni (oyoq ostida) bosib oʻtadilar», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis gʻaribdir, biz uni faqat shu yoʻldan bilamiz. Fazl ibn Yazid kufalik boʻlib, undan imomlardan bir nechtasi rivoyat qilgan, Abul-Muxoriq esa (yaxshi) tanilmagan.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта кофирнинг тили бир фарсах, икки фарсахгача судралади, одамлар уни (оёқ остида) босиб ўтадилар», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ғарибдир, биз уни фақат шу йўлдан биламиз. Фазл ибн Язид куфалик бўлиб, ундан имомлардан бир нечтаси ривоят қилган, Абул-Мухориқ эса (яхши) танилмаган.
عَنِ ابْنِ عُمَرَ عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: «يَعْظُمُ أَهْلُ النَّارِ فِي النَّارِ حَتَّى إِنَّ بَيْنَ شَحْمَةِ أُذُنِ أَحَدِهِمْ إِلَى عَاتِقِهِ مَسِيرَةَ سبعمائةِ عامٍ وإِنَّ غِلَظَ جلدِه سَبْعُونَ ذراعان وَإِن ضرسه مثل أحد»
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Doʻzax ahli doʻzaxda shunday kattalashadiki, ularning birining qulogʻi yumshogʻidan yelkasigacha yetti yuz yillik masofa boʻladi. Terisining qalinligi yetmish tirsak, ozigʻ tishi esa Uhud togʻidek boʻladi», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Дўзах аҳли дўзахда шундай катталашадики, уларнинг бирининг қулоғи юмшоғидан елкасигача етти юз йиллик масофа бўлади. Терисининг қалинлиги етмиш тирсак, озиғ тиши эса Уҳуд тоғидек бўлади», дедилар.
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ كُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ فَأَقْبَلَ أَعْرَابِي فَلَمَّا دنا مِنْهُ قَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولَهُ قَالَ وَمَنْ يَشْهَدُ عَلَى مَا تَقُولُ؟ قَالَ: «هَذِهِ السَّلَمَةُ» فَدَعَاهَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ بِشَاطِئِ الْوَادِي فَأَقْبَلَتْ تَخُدُّ الْأَرْضَ حَتَّى قَامَتْ بَيْنَ يَدَيْهِ فَاسْتَشْهِدْهَا ثَلَاثًا فَشَهِدَتْ ثَلَاثًا أَنَّهُ كَمَا قَالَ ثُمَّ رجعتْ إِلى منبتِها. رَوَاهُ الدَّارمِيّ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Biz Nabiy ﷺ bilan bir safarda edik. Shunda bir aʼrobiy yaqinlashdi. U zotga yaqinlashganda, Rasululloh ﷺ unga: «Allohdan boshqa iloh yoʻq, U yolgʻiz, sherigi yoʻq, Muhammad esa Uning bandasi va Rasuli ekaniga guvohlik berasanmi?» dedilar. U: «Aytayotganingga kim guvohlik beradi?» dedi. U zot: «Mana bu salama daraxti», dedilar. Rasululloh ﷺ — u zot vodiy boʻyida edilar — uni chaqirdilar. U yerni yorib kela boshladi, hatto u zotning oldida turdi. U zot undan uch marta guvohlik soʻradilar, u ham uch marta ish u zot aytganidek ekaniga guvohlik berdi. Soʻng u oʻsib chiqqan joyiga qaytdi. Darimiy rivoyat qilgan.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Биз Набий ﷺ билан бир сафарда эдик. Шунда бир аъробий яқинлашди. У зотга яқинлашганда, Расулуллоҳ ﷺ унга: «Аллоҳдан бошқа илоҳ йўқ, У ёлғиз, шериги йўқ, Муҳаммад эса Унинг бандаси ва Расули эканига гувоҳлик берасанми?» дедилар. У: «Айтаётганингга ким гувоҳлик беради?» деди. У зот: «Мана бу салама дарахти», дедилар. Расулуллоҳ ﷺ — у зот водий бўйида эдилар — уни чақирдилар. У ерни ёриб кела бошлади, ҳатто у зотнинг олдида турди. У зот ундан уч марта гувоҳлик сўрадилар, у ҳам уч марта иш у зот айтганидек эканига гувоҳлик берди. Сўнг у ўсиб чиққан жойига қайтди. Даримий ривоят қилган.
وَعَن ابْن عمر أَنَّ عُمَرَ بَعَثَ جَيْشًا وَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ رَجُلًا يُدْعَى سَارِيَةَ فَبَيْنَمَا عُمَرُ يَخْطُبُ فَجَعَلَ يَصِيحُ: يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ لَقِيَنَا عَدُوُّنَا فَهَزَمُونَا فَإِذَا بِصَائِحٍ يَصِيحُ: يَا سَارِيَ الْجَبَلَ. فَأَسْنَدْنَا ظُهُورَنَا إِلَى الْجَبَلِ فَهَزَمَهُمُ اللَّهُ تَعَالَى
رَوَاهُ الْبَيْهَقِيُّ فِي دَلَائِل النُّبُوَّة
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Umar (roziyallohu anhu) bir qoʻshin joʻnatib, ularga Soriya deb ataladigan bir kishini amir qilib tayinladi. Umar xutba oʻqiyotgan payti birdan: «Yo Soriya, togʻ tomon (togʻga suyaninglar)!» deb baqira boshladi. Soʻng bir chopar kelib: «Yo amiral-moʻʼminin, dushmanimizga roʻbaroʻ keldik, ular bizni magʻlub qildilar. Shu payt bir kishi: ‹Yo Soriya, togʻ tomon!› deb baqirdi. Biz orqamizni togʻga suyadik, bas, Alloh taolo ularni magʻlub qildi», dedi. Bayhaqiy «Daloilun-nubuvva»da rivoyat qilgan.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Умар (розияллоҳу анҳу) бир қўшин жўнатиб, уларга Сория деб аталадиган бир кишини амир қилиб тайинлади. Умар хутба ўқиётган пайти бирдан: «Ё Сория, тоғ томон (тоғга суянинглар)!» деб бақира бошлади. Сўнг бир чопар келиб: «Ё амирал-мўъминин, душманимизга рўбарў келдик, улар бизни мағлуб қилдилар. Шу пайт бир киши: ‹Ё Сория, тоғ томон!› деб бақирди. Биз орқамизни тоғга суядик, бас, Аллоҳ таоло уларни мағлуб қилди», деди. Байҳақий «Далоилун-нубувва»да ривоят қилган.
وَعَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ عُمَرَ رَضِيَ اَللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: { إِذَا كَانَ اَلْمَاءَ قُلَّتَيْنِ لَمْ يَحْمِلْ اَلْخَبَثَ } وَفِي لَفْظٍ: { لَمْ يَنْجُسْ } أَخْرَجَهُ اَلْأَرْبَعَةُ, وَصَحَّحَهُ اِبْنُ خُزَيْمَةَ. وَابْنُ حِبَّانَ 1 .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Suv ikki qulla boʻlsa, u nopoklikni koʻtarmaydi», dedilar. Boshqa bir lafzda: «nopok boʻlmaydi», deyilgan. Toʻrtala (sunan sohiblari) rivoyat qilgan, Ibn Xuzayma va Ibn Hibbon sahih degan.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Сув икки қулла бўлса, у нопокликни кўтармайди», дедилар. Бошқа бир лафзда: «нопок бўлмайди», дейилган. Тўртала (сунан соҳиблари) ривоят қилган, Ибн Хузайма ва Ибн Ҳиббон саҳиҳ деган.
وَعَنْ اِبْنِ عُمَرَ رَضِيَ اَللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ - صلى الله عليه وسلم -{ أُحِلَّتْ لَنَا مَيْتَتَانِ وَدَمَانِ, فَأَمَّا الْمَيْتَتَانِ: فَالْجَرَادُ وَالْحُوتُ, وَأَمَّا الدَّمَانُ: فَالطِّحَالُ وَالْكَبِدُ } أَخْرَجَهُ أَحْمَدُ, وَابْنُ مَاجَهْ, وَفِيهِ ضَعْفٌ 1 .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Bizga ikki oʻlimtik va ikki qon halol qilindi. Ikki oʻlimtik — chigirtka va baliq; ikki qon esa — taloq va jigar», dedilar. Ahmad va Ibn Moja rivoyat qilgan, unda zaiflik bor.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Бизга икки ўлимтик ва икки қон ҳалол қилинди. Икки ўлимтик — чигиртка ва балиқ; икки қон эса — талоқ ва жигар», дедилар. Аҳмад ва Ибн Можа ривоят қилган, унда заифлик бор.
وَعَنِ اِبْنِ عُمَرَ رَضِيَ اَللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ: قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ - صلى الله عليه وسلم -{ التَّيَمُّمُ ضَرْبَتَانِ ضَرْبَةٌ لِلْوَجْهِ, وَضَرْبَةٌ لِلْيَدَيْنِ إِلَى اَلْمِرْفَقَيْنِ } رَوَاهُ اَلدَّارَقُطْنِيُّ, وَصَحَّحَ اَلْأَئِمَّةُ وَقْفَه ُ 1 .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Tayammum ikki marta urishdir: bir marta yuzga urish, bir marta qoʻllarga tirsaklargacha urishdir», dedilar. Doraqutniy rivoyat qilib, imomlar uning mavquf ekanini toʻgʻri deb baholaganlar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Таяммум икки марта уришдир: бир марта юзга уриш, бир марта қўлларга тирсакларгача уришдир», дедилар. Дорақутний ривоят қилиб, имомлар унинг мавқуф эканини тўғри деб баҳолаганлар.
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ -رَضِيَ اَللَّهُ عَنْهُمَا- قَالَ: { لَمَّا تُوُفِّيَ عَبْدُ اَللَّهِ بْنِ أُبَيٍّ جَاءٍ اِبْنُهُ إِلَى رَسُولِ اَللَّهِ - صلى الله عليه وسلم -. فَقَالَ: أَعْطِنِي قَمِيصَكَ أُكَفِّنْهُ فِيهِ, فَأَعْطَاه ُ]إِيَّاهُ] } مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ 1 .
(Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi:) Abdulloh ibn Ubay vafot etganida, oʻgʻli Rasululloh ﷺning oldilariga kelib: «Yo Rasululloh, koʻylagingizni menga bering, uni (otamga) kafan qilay; unga (janoza) namozini oʻqing va u uchun magʻfirat soʻrang» dedi. Bas, (u zot) unga koʻylaklarini berdilar va: «(Tayyorgarlikni) tugatsang, bizga xabar ber» dedilar. (U) tugatgach, (u zotga) xabar berdi, (u zot) unga namoz oʻqimoqqa keldilar. Shunda Umar (roziyallohu anhu) u zotni (kiyimlaridan) tortib: «Alloh sizni munofiqlarga (janoza) namozi oʻqishdan qaytarmaganmidi?» dedi — Alloh: «Ular uchun magʻfirat soʻrasang ham, soʻramasang ham (barobardir); ular uchun yetmish marta magʻfirat soʻrasang ham, Alloh ularni hech magʻfirat qilmaydi» (Tavba surasi, 80-oyat) degan edi. Soʻng: «Ulardan oʻlgan birortasiga hech qachon (janoza) namozi oʻqima...» (Tavba surasi, 84-oyat) (oyati) nozil boʻldi. Shundan soʻng (u zot) ularga namoz oʻqishni tark etdilar.(Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди:) Абдуллоҳ ибн Убай вафот этганида, ўғли Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келиб: «Ё Расулуллоҳ, кўйлагингизни менга беринг, уни (отамга) кафан қилай; унга (жаноза) намозини ўқинг ва у учун мағфират сўранг» деди. Бас, (у зот) унга кўйлакларини бердилар ва: «(Тайёргарликни) тугацанг, бизга хабар бер» дедилар. (У) тугатгач, (у зотга) хабар берди, (у зот) унга намоз ўқимоққа келдилар. Шунда Умар (розияллоҳу анҳу) у зотни (кийимларидан) тортиб: «Аллоҳ сизни мунофиқларга (жаноза) намози ўқишдан қайтармаганмиди?» деди — Аллоҳ: «Улар учун мағфират сўрасанг ҳам, сўрамасанг ҳам (баробардир); улар учун етмиш марта мағфират сўрасанг ҳам, Аллоҳ уларни ҳеч мағфират қилмайди» (Тавба сураси, 80-оят) деган эди. Сўнг: «Улардан ўлган бирортасига ҳеч қачон (жаноза) намози ўқима...» (Тавба сураси, 84-оят) (ояти) нозил бўлди. Шундан сўнг (у зот) уларга намоз ўқишни тарк этдилар.
وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا, عَنِ النَّبِيِّ - صلى الله عليه وسلم -قَالَ: { إِذَا وَضَعْتُمْ مَوْتَاكُمْ فِي الْقُبُورِ, فَقُولُوا: بِسْمِ اللَّهِ, وَعَلَى مِلَّةِ رَسُولِ اَللَّهِ - صلى الله عليه وسلم -. } أَخْرَجَهُ أَحْمَدُ, وَأَبُو دَاوُدَ, وَالنَّسَائِيُّ, وَصَحَّحَهُ ابْنُ حِبَّانَ, وَأَعَلَّهُ الدَّارَقُطْنِيُّ بِالْوَقْف ِ 1 .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ: «Mayitlaringizni qabrlarga qoʻyganingizda: ‹Bismillahi va ala millati Rasulillah ﷺ›, denglar», dedilar. Ahmad, Abu Dovud va Nasoiy chiqargan, Ibn Hibbon sahih degan.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ: «Майитларингизни қабрларга қўйганингизда: ‹Бисмиллаҳи ва ала миллати Расулиллаҳ ﷺ›, денглар», дедилар. Аҳмад, Абу Довуд ва Насоий чиқарган, Ибн Ҳиббон саҳиҳ деган.
وَعَنْ ابْن عُمَرَ - رضى الله عنه - عَنِ اَلنَّبِيِّ - صلى الله عليه وسلم -قَالَ: { اَلْمَيِّتُ يُعَذَّبُ فِي قَبْرِهِ بِمَا نِيحَ عَلَيْهِ } مُتَّفَقٌ عَلَيْه ِ 1 .
Ibn Umar (otasidan) rivoyat qiladi: Paygʻambar ﷺ: «Mayyit — uning ortidan qilingan yigʻi (nola) sababli — qabrida azoblanadi», — dedilar. Shuʼba rivoyat qildi: «Mayyit tiriklarning uning ortidan yigʻisi sababli azoblanadi».Ибн Умар (отасидан) ривоят қилади: Пайғамбар ﷺ: «Маййит — унинг ортидан қилинган йиғи (нола) сабабли — қабрида азобланади», — дедилар. Шуъба ривоят қилди: «Маййит тирикларнинг унинг ортидан йиғиси сабабли азобланади».
وَأَخْرَجَهُ اَلتِّرْمِذِيُّ مِنْ حَدِيثِ اِبْنِ عُمَرَ أَيْضًا, وَفِي إِسْنَادِهِ ضَعْفٌ 1 .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan ham shu hadis rivoyat qilinadi. Termiziy rivoyat qilgan, lekin uning sanadida zaiflik bor.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ҳам шу ҳадис ривоят қилинади. Термизий ривоят қилган, лекин унинг санадида заифлик бор.
وَعَنْ اِبْنِ عُمَرَ رَضِيَ اَللَّهُ عَنْهُمَا: { أَنَّ رَسُولَ اَللَّهِ - صلى الله عليه وسلم -سُئِلَ: مَا يَلْبَسُ اَلْمُحْرِمُ مِنْ اَلثِّيَابِ? فَقَالَ: " لَا تَلْبَسُوا الْقُمُصَ, وَلَا اَلْعَمَائِمَ, وَلَا السَّرَاوِيلَاتِ, وَلَا اَلْبَرَانِسَ, وَلَا اَلْخِفَافَ, إِلَّا أَحَدٌ لَا يَجِدُ اَلنَّعْلَيْنِ فَلْيَلْبَسْ اَلْخُفَّيْنِ وَلْيَقْطَعْهُمَا أَسْفَلَ مِنَ اَلْكَعْبَيْنِ, وَلَا تَلْبَسُوا شَيْئًا مِنْ اَلثِّيَابِ مَسَّهُ اَلزَّعْفَرَانُ وَلَا اَلْوَرْسُ" } مُتَّفَقٌ عَلَيْهِ وَاللَّفْظُ لِمُسْلِمٍ 1 .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: bir kishi Rasululloh ﷺ dan: «Ehrom bogʻlagan kishi kiyimlardan nimani kiyadi?» — deb soʻradi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Koʻylaklarni, sallalarni, ishtonlarni, bosh kiyimli yopinchiqlarni va maxsilarni kiymanglar. Faqat oyoq kiyimi topa olmagan kishigina maxsi kiysin, lekin uni toʻpiqlardan pastroq qilib kessin. Zaʼfaron yoki vars (sariq boʻyoq) tekkan kiyimlardan hech narsani kiymanglar», — dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: бир киши Расулуллоҳ ﷺ дан: «Эҳром боғлаган киши кийимлардан нимани кияди?» — деб сўради. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Кўйлакларни, саллаларни, иштонларни, бош кийимли ёпинчиқларни ва махсиларни кийманглар. Фақат оёқ кийими топа олмаган кишигина махси кийсин, лекин уни тўпиқлардан пастроқ қилиб кессин. Заъфарон ёки варс (сариқ бўёқ) теккан кийимлардан ҳеч нарсани кийманглар», — дедилар.