أَخْبَرَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ قَالَ : سَمِعْتُ ابْنَ عُمَرَ ، يَقُولُ : " قَدِمَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَطَافَ بِالْبَيْتِ وَصَلَّى عِنْدَ الْمَقَامِ رَكْعَتَيْنِ، ثُمَّ خَرَجَ إِلَى الصَّفَا " .
قَالَ شُعْبَةُ : فَحَدَّثَنِي أَيُّوبُ ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ ، قَالَ : هِيَ السُّنَّةُ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ (Makkaga) keldilar va Baytni tavof qilib, Maqom yonida ikki rakat namoz oʻqidilar, soʻng Safo tomon chiqdilar. Ibn Umar: «Bu sunnatdir», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ (Маккага) келдилар ва Байтни тавоф қилиб, Мақом ёнида икки ракат намоз ўқидилар, сўнг Сафо томон чиқдилар. Ибн Умар: «Бу суннатдир», деди.
أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ صَالِحٍ ، يَقُولُ : حَدَّثَنِي اللَّيْثُ ، حَدَّثَنِي عُقَيْلٌ ، عَنْ ابْنِ شِهَابٍ ، قَالَ : أَخْبَرَنِي طَاوُسٌ الْيَمَانِيُّ ، أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ وَهُوَ يُسْأَلُ عَنْ حَبْسِ النِّسَاءِ عَنْ الطَّوَافِ بِالْبَيْتِ إِذَا حِضْنَ قَبْلَ النَّفْرِ، وَقَدْ أَفَضْنَ يَوْمَ النَّحْرِ، فَقَالَ : " إِنَّ عَائِشَةَ كَانَتْ تَذْكُرُ رُخْصَةً لِلنِّسَاءِ " .
وَذَلِكَ قَبْلَ مَوْتِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ بِعَامٍ
Tovus al-Yamoniy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, u Abdulloh ibn Umardan — Nahr kuni ifoza (tavofini) qilgan, ammo joʻnashdan oldin hayz koʻrgan ayollarni Baytni tavof qilish uchun ushlab turish haqida soʻralayotganida — eshitdi. U: «Oisha ayollar uchun ruxsat borligini zikr qilar edi», dedi. Bu Abdulloh ibn Umarning vafotidan bir yil oldin (boʻlgan edi).Товус ал-Ямоний (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, у Абдуллоҳ ибн Умардан — Наҳр куни ифоза (тавофини) қилган, аммо жўнашдан олдин ҳайз кўрган аёлларни Байтни тавоф қилиш учун ушлаб туриш ҳақида сўралаётганида — эшитди. У: «Оиша аёллар учун рухсат борлигини зикр қилар эди», деди. Бу Абдуллоҳ ибн Умарнинг вафотидан бир йил олдин (бўлган эди).
أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ : أَنَّ الْعَّبَاسَ بْنَ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ اسْتَأْذَنَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيَبِيتَ بِمَكَّةَ لَيَالِيَ مِنًى مِنْ أَجْلِ سِقَايَتِهِ.
فَأَذِنَ لَهُ " .
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ الْمُغِيرَةِ ، عَنْ عِيسَى بْنِ يُونُسَ ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ، نَحْوَهُ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Abbos ibn Abdulmuttalib oʻzining suv ulashish (siqoya) vazifasi sababli Mino kechalarini Makkada tunab oʻtkazishga Rasululloh ﷺ dan ijozat soʻradi, u zot unga ijozat berdilar. Boshqa bir rivoyatda ham shunga oʻxshashi (keltirilgan).Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Аббос ибн Абдулмутталиб ўзининг сув улашиш (сиқоя) вазифаси сабабли Мино кечаларини Маккада тунаб ўтказишга Расулуллоҳ ﷺ дан ижозат сўради, у зот унга ижозат бердилар. Бошқа бир ривоятда ҳам шунга ўхшаши (келтирилган).
أَخْبَرَنَا أَبُو عَاصِمٍ ، عَنْ ابْنِ جُرَيْجٍ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ ، أَنّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْ لُحُومِ الْأَضَاحِيِّ، أَوْ قَالَ : " لَا تَأْكُلُوا لُحُومَ الْأَضَاحِيِّ بَعْدَ ثَلَاثٍ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ qurbonlik goʻshtlaridan qaytardilar, yoki: «Uch kundan keyin qurbonlik goʻshtlarini yemanglar», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ қурбонлик гўштларидан қайтардилар, ёки: «Уч кундан кейин қурбонлик гўштларини еманглар», дедилар.
أَخْبَرَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ ، أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ : أَنَّ امْرَأَةً كَانَتْ تَرْعَى لِآلِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ غَنَمًا بِسَلْعٍ، فَخَافَتْ عَلَى شَاةٍ مِنْهَا أَنْ تَمُوتَ، فَأَخَذَتْ حَجَرًا فَذَبَحَتْهَا بِهِ، وَإِنَّ ذَلِكَ ذُكِرَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ " فَأَمَرَهُمْ بِأَكْلِهَا "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, bir ayol Salʼ (togʻi yonida) Kaʼb ibn Molik oilasining qoʻylarini boqar edi. U qoʻylardan biri oʻlib qolishidan qoʻrqib, bir tosh oldi-da, u bilan uni soʻydi. Bu Rasululloh ﷺga aytilganda, u zot uni yeyishga buyurdilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, бир аёл Салъ (тоғи ёнида) Каъб ибн Молик оиласининг қўйларини боқар эди. У қўйлардан бири ўлиб қолишидан қўрқиб, бир тош олди-да, у билан уни сўйди. Бу Расулуллоҳ ﷺга айтилганда, у зот уни ейишга буюрдилар.
أَخْبَرَنَا أَبُو الْوَلِيدِ ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ ، حَدَّثَنِي الْمِنْهَالُ بْنُ عَمْرٍو ، قَالَ : سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ ، يَقُولُ : خَرَجْتُ مَعَ ابْنِ عُمَرَ فِي طَرِيقٍ مِنْ طُرُقِ الْمَدِينَةِ ، فَإِذَا غِلْمَةٌ يَرْمُونَ دَجَاجَةً، فَقَالَ ابْنُ عُمَرَ : مَنْ فَعَلَ هَذَا؟ فَتَفَرَّقُوا.
فَقَالَ : إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ " لَعَنَ مَنْ مَثَّلَ بِالْحَيَوَانِ "
Saʼid ibn Jubayr aytdi: Men Ibn Umar bilan Madina yoʻllaridan birida chiqdim. Qarasak, bolalar bir tovuqni nishonga olib otishayotgan ekan. Ibn Umar: «Buni kim qildi?», dedi. Ular tarqab ketishdi. Soʻng u: «Rasululloh ﷺ hayvonni majruh qilib nishonga olgan kishini laʼnatlaganlar», dedi.Саъид ибн Жубайр айтди: Мен Ибн Умар билан Мадина йўлларидан бирида чиқдим. Қарасак, болалар бир товуқни нишонга олиб отишаётган экан. Ибн Умар: «Буни ким қилди?», деди. Улар тарқаб кетишди. Сўнг у: «Расулуллоҳ ﷺ ҳайвонни мажруҳ қилиб нишонга олган кишини лаънатлаганлар», деди.
أَخْبَرَنَا أَبُو نُعَيْمٍ ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ ، قَالَ : قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : " مَنْ اقْتَنَى كَلْبًا إِلَّا كَلْبَ صَيْدٍ أَوْ مَاشِيَةٍ، نَقَصَ مِنْ عَمَلِهِ كُلَّ يَوْمٍ قِيرَاطَانِ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim ov iti yoki chorva itidan boshqa itni saqlasa, uning amalidan har kuni ikki qirot kamayadi», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким ов ити ёки чорва итидан бошқа итни сақласа, унинг амалидан ҳар куни икки қирот камаяди», дедилар.
أَخْبَرَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ ، قَالَ : " أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِقَتْلِ الْكِلَابِ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ itlarni oʻldirishga buyurdilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ итларни ўлдиришга буюрдилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ ، عَنْ سُفْيَانَ ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ ، قَالَ : سُئِلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الضَّبِّ، فَقَالَ : " لَسْتُ بِآكِلِهِ وَلَا مُحَرِّمِهِ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺdan zabb (kaltakesakka oʻxshash sahro hayvoni) haqida soʻraldi. Shunda (u zot): «Men uni yeguvchi ham emasman, harom qiluvchi ham emasman», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺдан забб (калтакесакка ўхшаш саҳро ҳайвони) ҳақида сўралди. Шунда (у зот): «Мен уни егувчи ҳам эмасман, ҳаром қилувчи ҳам эмасман», дедилар.
أَخْبَرَنَا أَبُو عَلَّي الْحَنَفِيُّ ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ ، عَنْ ابْنِ شِهَابٍ ، عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ، أَنّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ : " إِذَا أَكَلَ أَحَدُكُمْ، فَلْيَأْكُلْ بِيَمِينِهِ، وَلْيَشْرَبْ بِيَمِينِهِ، فَإِنَّ الشَّيْطَانَ يَأْكُلُ بِشِمَالِهِ وَيَشْرَبُ بِشِمَالِهِ " .
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَوْنٍ ، عَنْ ابْنِ عُيَيْنَةَ ، عَنْ الزُّهْرِيِّ ، عَنْ أَبِي بَكْرٍ ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ ، عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، بِنَحْوِهِ
Abu Bakr ibn Ubaydulloh ibn Abdulloh ibn Umar orqali Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Sizlardan biringiz yesa, oʻng qoʻli bilan yesin va oʻng qoʻli bilan ichsin. Chunki shayton chap qoʻli bilan yeydi va chap qoʻli bilan ichadi», dedilar. Amr ibn Avn bizga Ibn Uyaynadan, u Zuhriydan, u Abu Bakrdan, u Ibn Umardan, u Nabiy ﷺdan shunga oʻxshashini xabar berdi.Абу Бакр ибн Убайдуллоҳ ибн Абдуллоҳ ибн Умар орқали Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Сизлардан бирингиз еса, ўнг қўли билан есин ва ўнг қўли билан ичсин. Чунки шайтон чап қўли билан ейди ва чап қўли билан ичади», дедилар. Амр ибн Авн бизга Ибн Уяйнадан, у Зуҳрийдан, у Абу Бакрдан, у Ибн Умардан, у Набий ﷺдан шунга ўхшашини хабар берди.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ ، أَخْبَرَنِي نَافِعٌ ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ ، أَنّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ فِي غَزْوَةِ خَيْبَرَ : " مَنْ أَكَلَ مِنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ يَعْنِي : الثُّومَ، فَلَا يَأْتِيَنَّ الْمَسَاجِدَ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ Xaybar gʻazotida: «Kim bu daraxtdan — yaʼni sarimsoqdan — yegan boʻlsa, masjidlarga aslo kelmasin», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ Хайбар ғазотида: «Ким бу дарахтдан — яъни саримсоқдан — еган бўлса, масжидларга асло келмасин», дедилар.
أَخْبَرَنَا أَبُو الْوَلِيدِ الطَّيَالِسِيُّ ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ ، حَدَّثَنَا جَبَلَةُ بْنُ سُحَيْمٍ ، قَالَ : كُنَّا بِالْمَدِينَةِ ، فَأَصَابَتْنَا سَنَةٌ، فَكَانَ ابْنُ الزُّبَيْرِ يَرْزُقُ التَّمْرَ، وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يَمُرُّ بِنَا وَيَقُولُ : لَا تُقَارِنُوا، فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ " نَهَى عَنْ الْقِرَانِ، إِلَّا أَنْ يَسْتَأْذِنَ الرَّجُلُ أَخَاهُ "
Jabala ibn Suhaym aytdi: Biz Madinada edik, bizga qahatchilik yili yetdi. Ibn Zubayr (odamlarga) xurmo ulashar edi. Ibn Umar (roziyallohu anhumo) yonimizdan oʻtar va: «Qiron qilmanglar (ikkitalab yemanglar), chunki Rasululloh ﷺ kishi oʻz birodaridan izn soʻramaguncha qiron qilishdan qaytardilar», der edi.Жабала ибн Суҳайм айтди: Биз Мадинада эдик, бизга қаҳатчилик йили етди. Ибн Зубайр (одамларга) хурмо улашар эди. Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) ёнимиздан ўтар ва: «Қирон қилманглар (иккиталаб еманглар), чунки Расулуллоҳ ﷺ киши ўз биродаридан изн сўрамагунча қирон қилишдан қайтардилар», дер эди.
أَخْبَرَنَا الْحَكَمُ بْنُ الْمُبَارَكِ ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُحَمَّدٍ ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ ، أَنّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ : " أَجِيبُوا الدَّاعِيَ إِذَا دُعِيتُمْ " .
قَالَ : وَكَانَ عَبْدُ اللَّهِ يَأْتِي الدَّعْوَةَ فِي الْعُرْسِ، وَفِي غَيْرِ الْعُرْسِ، وَيَأْتِيهَا وَهُوَ صَائِمٌ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Chaqirilsangiz, chaqiruvchining daʼvatiga javob beringlar», dedilar. (Nofeʼ) aytdi: Abdulloh toʻy daʼvatiga ham, toʻydan boshqa daʼvatga ham borar va roʻzador holida ham borar edi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Чақирилсангиз, чақирувчининг даъватига жавоб беринглар», дедилар. (Нофеъ) айтди: Абдуллоҳ тўй даъватига ҳам, тўйдан бошқа даъватга ҳам борар ва рўзадор ҳолида ҳам борар эди.
أَخْبَرَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ ، قَالَ : قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : " مَنْ شَرِبَ الْخَمْرَ فِي الدُّنْيَا ثُمَّ لَمْ يَتُبْ مِنْهَا، حُرِمَهَا فِي الْآخِرَةِ فَلَمْ يُسْقَهَا "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Kim dunyoda xamr ichsa-yu, soʻng undan tavba qilmasa, oxiratda u undan mahrum qilinadi — unga ichirilmaydi», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Ким дунёда хамр ичса-ю, сўнг ундан тавба қилмаса, охиратда у ундан маҳрум қилинади — унга ичирилмайди», дедилар.
أَخْبَرَنَا سَعِيدُ بْنُ عَامِرٍ ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي عَرُوبَةَ ، عَنْ قَتَادَةَ ، عَنْ عَزْرَةَ ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ ، قَالَ : سَأَلْتُ ابْنَ عُمَرَ عَنْ نَبِيذِ الْجَرِّ، فَقَالَ : " حَرَّمَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ " .
فَلَقِيتُ ابْنَ عَبَّاسٍ فَأَخْبَرْتُهُ بِقَوْلِ ابْنِ عُمَرَ، فَقَالَ : صَدَقَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ
Said ibn Jubayr aytdi: Men Ibn Umardan sopol koʻzadagi nabiz haqida soʻradim. U: «Uni Rasululloh ﷺ harom qilganlar», dedi. Soʻng Ibn Abbosga yoʻliqib, unga Ibn Umarning soʻzini aytdim. U: «Abu Abdurahmon rost aytibdi», dedi.Саид ибн Жубайр айтди: Мен Ибн Умардан сопол кўзадаги набиз ҳақида сўрадим. У: «Уни Расулуллоҳ ﷺ ҳаром қилганлар», деди. Сўнг Ибн Аббосга йўлиқиб, унга Ибн Умарнинг сўзини айтдим. У: «Абу Абдураҳмон рост айтибди», деди.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ ، أَخْبَرَنَا عِمْرَانُ بْنُ حُدَيْرٍ ، عَنْ أَبِي الْبَزَرِيِّ : يَزِيدَ بْنِ عُطَارِدَ ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ ، قَالَ : " كُنَّا نَشْرَبُ وَنَحْنُ قِيَامٌ، وَنَأْكُلُ وَنَحْنُ نَسْعَى عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ " .
أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ ، حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ ، نَحْوَهُ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Biz Rasululloh ﷺ davrlarida tik turgan holimizda ichar, yurgan holimizda yer edik. Abu Bakr ibn Abu Shayba bizga Hafs ibn Gʻiyosdan, u Ubaydullohdan, u Nofeʼdan, u Ibn Umardan shunga oʻxshashini xabar berdi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Биз Расулуллоҳ ﷺ даврларида тик турган ҳолимизда ичар, юрган ҳолимизда ер эдик. Абу Бакр ибн Абу Шайба бизга Ҳафс ибн Ғиёсдан, у Убайдуллоҳдан, у Нофеъдан, у Ибн Умардан шунга ўхшашини хабар берди.
أَخْبَرَنَا أَبُو عَلِيٍّ الْحَنَفِيُّ ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ هُوَ ابْنُ عُمَرَ ، عَنْ نَافِعٍ : أَنَّ ابْنَ عُمَرَ ، قَالَ : كُنْتُ فِي عَهْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَا لِي مَبِيتٌ إِلَّا فِي مَسْجِدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، وَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَصْبَحَ يَأْتُونَهُ فَيَقُصُّونَ عَلَيْهِ الرُّؤْيَا، قَالَ : فَقُلْتُ : مَا لِي لَا أَرَى شَيْئًا؟ فَرَأَيْتُ كَأَنَّ النَّاسَ يُحْشَرُونَ فَيُرْمَى بِهِمْ عَلَى أَرْجُلِهِمْ فِي رَكِيٍّ فَأُخِذْتُ، فَلَمَّا دَنَى إِلَى الْبِئْرِ، قَالَ رَجُلٌ : خُذُوا بِهِ ذَاتَ الْيَمِينِ، فَلَمَّا اسْتَيْقَظْتُ، هَمَّتْنِي رُؤْيَايَ وَأَشْفَقْتُ مِنْهَا، فَسَأَلْتُ حَفْصَةَ عَنْهَا، فَقَالَتْ : نِعْمَ مَا رَأَيْتَ.
فَقُلْتُ لَهَا : سَلِي النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَسَأَلَتْهُ، فَقَالَ : " نِعْمَ الرَّجُلُ عَبْدُ اللَّهِ، لَوْ كَانَ يُصَلِّي مِنْ اللَّيْلِ " .
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ خَالِدٍ ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ مُحَمَّدٍ الْفَزَارِيِّ ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ ، بِهَذَا الْحَدِيثِ.
قَالَ ابْنُ عُمَرَ : وَكُنْتُ إِذَا نِمْتُ، لَمْ أَقُمْ حَتَّى أُصْبِحَ.
قَالَ نَافِعٌ : وَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يُصَلِّي اللَّيْلَ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Men Nabiy ﷺ davrlarida edim va Nabiy ﷺning masjidlaridan boshqa tunaydigan joyim yoʻq edi. Nabiy ﷺ tong otganda, (odamlar) u zotning oldilariga kelib, tushlarini soʻzlab berishardi. Men: «Nega men hech narsa koʻrmayman?» dedim. Soʻng tushimda koʻrdimki, odamlar toʻplanmoqda va oyoqlaridan (ushlab) bir quduqqa tashlanmoqda; meni ham olishdi. Quduqqa yaqinlashganida bir kishi: «Uni oʻng tomonga oling», dedi. Uygʻonganimda tushim meni tashvishga soldi va men undan qoʻrqdim. Men bu haqda Hafsadan soʻradim. U: «Sen koʻrgan narsa naqadar yaxshi», dedi. Men unga: «Nabiy ﷺdan soʻrab ber», dedim. U soʻradi. U zot: «Abdulloh qanday yaxshi kishi — kechasi namoz oʻqiganida edi», dedilar. Muso ibn Xolid bizga Ibrohim ibn Muhammad al-Fazoriydan, u Ubaydullohdan, u Nofeʼdan, u Ibn Umardan shu hadisni (rivoyat qildi). Ibn Umar aytdi: Men uxlasam, tong otguncha turmasdim. Nofeʼ aytdi: (Shundan keyin) Ibn Umar kechasi namoz oʻqir edi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Мен Набий ﷺ даврларида эдим ва Набий ﷺнинг масжидларидан бошқа тунайдиган жойим йўқ эди. Набий ﷺ тонг отганда, (одамлар) у зотнинг олдиларига келиб, тушларини сўзлаб беришарди. Мен: «Нега мен ҳеч нарса кўрмайман?» дедим. Сўнг тушимда кўрдимки, одамлар тўпланмоқда ва оёқларидан (ушлаб) бир қудуққа ташланмоқда; мени ҳам олишди. Қудуққа яқинлашганида бир киши: «Уни ўнг томонга олинг», деди. Уйғонганимда тушим мени ташвишга солди ва мен ундан қўрқдим. Мен бу ҳақда Ҳафсадан сўрадим. У: «Сен кўрган нарса нақадар яхши», деди. Мен унга: «Набий ﷺдан сўраб бер», дедим. У сўради. У зот: «Абдуллоҳ қандай яхши киши — кечаси намоз ўқиганида эди», дедилар. Мусо ибн Холид бизга Иброҳим ибн Муҳаммад ал-Фазорийдан, у Убайдуллоҳдан, у Нофеъдан, у Ибн Умардан шу ҳадисни (ривоят қилди). Ибн Умар айтди: Мен ухласам, тонг отгунча турмасдим. Нофеъ айтди: (Шундан кейин) Ибн Умар кечаси намоз ўқир эди.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الصَّلْتِ ، حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ ، عَنْ يُونُسَ ، عَنْ الزُّهْرِيِّ ، عَنْ حَمْزَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ، عَنْ ابْنِ عُمَرَ ، قَالَ : سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ : " بَيْنَا أَنَا نَائِمٌ، إِذْ أُتِيتُ بِقَدَحٍ مِنْ لَبَنٍ فَشَرِبْتُ مِنْهُ، حَتَّى إِنِّي لَأَرَى الرِّيَّ فِي ظُفْرِي أَوْ قَالَ : فِي أَظْفَارِي ، ثُمَّ نَاوَلْتُ فَضْلَهُ عُمَرَ "، فَقَالُوا : يَا رَسُولَ اللَّهِ، مَا أَوَّلْتَهُ؟ قَالَ : " الْعِلْمَ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Men Nabiy ﷺning shunday deganlarini eshitdim: «Men uxlab yotganimda menga bir qadah sut keltirildi va men undan ichdim — hatto qonganlikni tirnogʻimda, yoki: tirnoqlarimda koʻrayotgan edim. Soʻng ortganini Umarga berdim». Ular: «Ey Allohning Rasuli, buni nimaga taʼbir qildingiz?» dedilar. U zot: «Ilmga», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Мен Набий ﷺнинг шундай деганларини эшитдим: «Мен ухлаб ётганимда менга бир қадаҳ сут келтирилди ва мен ундан ичдим — ҳатто қонганликни тирноғимда, ёки: тирноқларимда кўраётган эдим. Сўнг ортганини Умарга бердим». Улар: «Эй Аллоҳнинг Расули, буни нимага таъбир қилдингиз?» дедилар. У зот: «Илмга», дедилар.
أَخْبَرَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْهَاشِمِيُّ ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي الزِّنَادِ ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ ، عَنْ أَبِيهِ ، قَالَ : سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، يَقُولُ : " رَأَيْتُ فِي الْمَنَامِ امْرَأَةً سَوْدَاءَ ثَائِرَةَ الشَّعْرِ تَفِلَةً، أُخْرِجَتْ مِنْ الْمَدِينَةِ فَأُسْكِنَتْ مَهْيَعَةَ ، فَأَوَّلْتُهَا وَبَاءَ الْمَدِينَةِ يَنْقُلُهَا اللَّهُ إِلَى مَهْيَعَةَ "
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Men Rasululloh ﷺning shunday deganlarini eshitdim: «Men tushimda sochlari toʻzigʻlik, badboʻy qora bir ayolni koʻrdim — u Madinadan chiqarilib, Mahyaʼaga joylashtirildi. Men uni Madinaning vabosiga taʼbir qildim: Alloh uni Mahyaʼaga koʻchiradi».Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Мен Расулуллоҳ ﷺнинг шундай деганларини эшитдим: «Мен тушимда сочлари тўзиғлик, бадбўй қора бир аёлни кўрдим — у Мадинадан чиқарилиб, Маҳяъага жойлаштирилди. Мен уни Мадинанинг вабосига таъбир қилдим: Аллоҳ уни Маҳяъага кўчиради».
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ ، حَدَّثَنَا عُقْبَةُ بْنُ خَالِدٍ ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ ، قَالَ : حَدَّثَنِي نَافِعٌ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ : أَنّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ : " لَا يَخْطُبْ أَحَدُكُمْ عَلَى خِطْبَةِ أَخِيهِ وَلَا يَبِيعُ عَلَى بَيْعِ أَخِيهِ حَتَّى يَأْذَنَ لَهُ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Biringiz oʻz birodarining sovchiligi ustiga sovchi boʻlmasin va birodarining savdosi ustiga savdo qilmasin — toki u unga izn bermaguncha», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Бирингиз ўз биродарининг совчилиги устига совчи бўлмасин ва биродарининг савдоси устига савдо қилмасин — токи у унга изн бермагунча», дедилар.
حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ ، عَنْ نَافِع ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ، قَالَ : " نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنِ الشِّغَارِ " .
قَالَ مَالِكٌ : وَالشِّغَارُ : أَنْ يُزَوِّجَ الرَّجُلُ الْآخَرَ ابْنَتَهُ، عَلَى أَنْ يُزَوِّجَهُ الْآخَرُ ابْنَتَهُ بِغَيْرِ صَدَاقٍ، قِيلَ لِأَبِي مُحَمَّدٍ : تَرَى بَيْنَهُمَا نِكَاحًا؟.
قَالَ : لَا يُعْجِبُنِي
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shigʻordan qaytardilar. Molik aytdi: Shigʻor — bu bir kishining boshqa kishiga oʻz qizini nikohlab berishi, buning evaziga u ham oʻz qizini unga mahrsiz nikohlab berishidir. Abu Muhammaddan: «Ular oʻrtasida nikoh boʻladi deb koʻrasizmi?» deb soʻraldi. U: «Bu menga maʼqul emas», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шиғордан қайтардилар. Молик айтди: Шиғор — бу бир кишининг бошқа кишига ўз қизини никоҳлаб бериши, бунинг эвазига у ҳам ўз қизини унга маҳрсиз никоҳлаб беришидир. Абу Муҳаммаддан: «Улар ўртасида никоҳ бўлади деб кўрасизми?» деб сўралди. У: «Бу менга маъқул эмас», деди.
أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ ، حَدَّثَنَا عُقْبَةُ بْنُ خَالِدٍ ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ، قَالَ : قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : " إِذَا دُعِيَ أَحَدُكُمْ إِلَى وَلِيمَةٍ، فَلْيُجِبْ " .
قَالَ أَبُو مُحَمَّدٍ : يَنْبَغِي أَنْ يُجِيبَ وَلَيْسَ الْأَكْلُ عَلَيْهِ بِوَاجِبٍ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Biringiz valimaga chaqirilsa, ijobat qilsin», dedilar. Abu Muhammad aytdi: Ijobat qilishi lozim, lekin yeyish uning zimmasiga vojib emas.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Бирингиз валимага чақирилса, ижобат қилсин», дедилар. Абу Муҳаммад айтди: Ижобат қилиши лозим, лекин ейиш унинг зиммасига вожиб эмас.
أَخْبَرَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ أَبِي سُلَيْمَانَ ، قَالَ : سَمِعْتُ سَعِيدَ بْنَ جُبَيْرٍ ، يَقُولُ : " سُئِلْتُ عَنِ الْمُتَلَاعِنَيْنِ فِي إِمَارَةِ مُصْعَبِ بْنِ الزُّبَيْرِ : أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا؟ فَمَا دَرَيْتُ مَا أَقُولُ، قَالَ : فَقُمْتُ حَتَّى أَتَيْتُ مَنْزِلَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ، فَقُلْتُ لِلْغُلَامِ : اسْتَأْذِنْ لِي عَلَيْهِ، فَقَالَ : إِنَّهُ قَائِلٌ لَا تَسْتَطِيعُ أَنْ تَدْخُلَ عَلَيْهِ، قَالَ : فَسَمِعَ ابْنُ عُمَرَ صَوْتِي، فَقَالَ : ابْنُ جُبَيْرٍ؟، فَقُلْتُ : نَعَمْ، فَقَالَ : ادْخُلْ، فَمَا جَاءَ بِكَ هَذِهِ السَّاعَةَ إِلَّا حَاجَةٌ، قَالَ : فَدَخَلْتُ عَلَيْهِ فَوَجَدْتُهُ وَهُوَ مُفْتَرِشٌ بَرْذَعَةَ رَحْلِهِ، مُتَوَسِّدٌ مِرْفَقَةُ أَوْ قَالَ : نُمْرُقَةً، شَكَّ عَبْدُ اللَّهِ حَشْوُهَا لِيفٌ ، فَقُلْتُ : يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ : الْمُتَلَاعِنَانِ، أَيُفَرَّقُ بَيْنَهُمَا؟.
قَالَ : سُبْحَانَ اللَّهِ، نَعَمْ، إِنَّ أَوَّلَ مَنْ سَأَلَ عَنْ ذَلِكَ فُلَانٌ، فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْكَ، أَرَأَيْتَ لَوْ أَنَّ أَحَدَنَا رَأَى امْرَأَتَهُ عَلَى فَاحِشَةٍ كَيْفَ يَصْنَعُ؟ إِنْ سَكَتَ، سَكَتَ عَلَى أَمْرٍ عَظِيمٍ، وَإِنْ تَكَلَّمَ فَمِثْلُ ذَلِكَ؟، قَالَ : فَسَكَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يُجِبْهُ، فَقَامَ لِحَاجَتِهِ، فَلَمَّا كَانَ بَعْدَ ذَلِكَ، أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ : يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّ الَّذِي سَأَلْتُكَ عَنْهُ قَدْ ابْتُلِيتُ بِهِ، قَالَ : فَأَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى هَؤُلَاءِ الْآيَاتِ الَّتِي فِي سُورَةِ النُّورِ : # وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُمْ شُهَدَاءُ إِلا أَنْفُسُهُمْ فَشَهَادَةُ أَحَدِهِمْ أَرْبَعُ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ { 6 } وَالْخَامِسَةُ أَنَّ لَعْنَةَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كَانَ مِنَ الْكَاذِبِينَ { 7 } وَيَدْرَأُ عَنْهَا الْعَذَابَ أَنْ تَشْهَدَ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ { 8 } وَالْخَامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنَ الصَّادِقِينَ { 9 } سورة النور آية 6-9 # حَتَّى خَتَمَ هَؤُلَاءِ الْآيَاتِ، قَالَ : فَدَعَا الرَّجُلَ، فَتَلَاهُنَّ عَلَيْهِ، وَذَكَّرَهُ بِاللَّهِ، وَأَخْبَرَهُ أَنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الْآخِرَةِ، فَقَالَ : مَا كَذَبْتُ عَلَيْهَا، .
ثُمَّ دَعَا الْمَرَأَةَ فَوَعَظَهَا وَذَكَّرَهَا، وَأَخْبَرَهَا أَنَّ عَذَابَ الدُّنْيَا أَهْوَنُ مِنْ عَذَابِ الْآخِرَةِ، فَقَالَتْ : وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ إِنَّهُ لَكَاذِبٌ، فَدَعَا الرَّجُلَ فَشَهِدَ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنْ الصَّادِقِينَ، وَالْخَامِسَةَ أَنَّ لَعْنَةَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِنْ كَانَ مِنَ الْكَاذِبِينَ، ثُمَّ أُتِيَ بِالْمَرْأَةِ فَشَهِدَتْ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ وَالْخَامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِنْ كَانَ مِنَ الصَّادِقِينَ، ثُمَّ فَرَّقَ بَيْنَهُمَا "
Saʼid ibn Jubayrning shunday deganini eshitdim: Musʼab ibn Zubayrning amirligi davrida mendan liʼon qilgan er-xotin haqida — ular orasi ajratiladimi, deb soʻrashdi. Men nima deyishni bilmadim. Shunda oʻrnimdan turib, Abdulloh ibn Umarning uyiga bordim va xizmatkorga: «Uning huzuriga kirishimga izn soʻra», dedim. U: «U qaylula qilmoqda, uning oldiga kira olmaysan», dedi. Ibn Umar ovozimni eshitib qoldi-da: «Ibn Jubayrmi?» dedi. Men: «Ha», dedim. U: «Kir; bu paytda seni biror hojatdan boshqa narsa keltirmagan», dedi. Men uning huzuriga kirsam, u ulovining choprogʻini toʻshab, ichiga xurmo tolasi solingan yostiqqa bosh qoʻyib yotgan ekan. Men: «Ey Abu Abdurahmon, liʼon qilgan er-xotinning orasi ajratiladimi?» dedim. U: «Subhanalloh! Ha. Bu haqda birinchi boʻlib soʻragan kishi falonchi edi. U: ‹Ey Allohning Rasuli, aytingchi, bizdan biri xotinini fohisha ish ustida koʻrsa, qanday qiladi? Agar jim tursa, ulkan bir ish ustiga jim turgan boʻladi; agar gapirsa, u ham shunday›, dedi. Rasululloh ﷺ jim turdilar va unga javob bermadilar, soʻng hojatlari uchun turdilar. Shundan keyin u Nabiy ﷺning huzurlariga kelib: ‹Ey Allohning Rasuli, men sizdan soʻragan narsaga oʻzim mubtalo boʻldim›, dedi. Shunda Alloh taolo Nur surasidagi ushbu oyatlarni nozil qildi: {Oʻz juftlarini (zinoda) ayblab, oʻzlaridan boshqa guvohlari boʻlmagan kishilarning har birining guvohligi — oʻzining rostgoʻylardan ekaniga Alloh nomi bilan toʻrt marta guvohlik berishidir. Beshinchisi — agar yolgʻonchilardan boʻlsa, oʻziga Allohning laʼnati boʻlishidir. Ayoldan azobni daf qiladigan narsa — uning (eri) yolgʻonchilardan ekaniga Alloh nomi bilan toʻrt marta guvohlik berishidir. Beshinchisi — agar (eri) rostgoʻylardan boʻlsa, oʻziga Allohning gʻazabi boʻlishidir} — shu oyatlarni oxirigacha (nozil qildi). Soʻng u zot u kishini chaqirib, oyatlarni unga tilovat qilib berdilar, unga Allohni eslatdilar va dunyo azobi oxirat azobidan yengilroq ekanini bildirdilar. U: ‹Men unga yolgʻon (tuhmat) qilmadim›, dedi. Soʻng ayolni chaqirib, unga vaʼz qildilar, eslatdilar va dunyo azobi oxirat azobidan yengilroq ekanini bildirdilar. U: ‹Sizni haq bilan yuborgan Zot haqqi, u yolgʻonchidir›, dedi. Soʻng u zot erkakni chaqirdilar: u Alloh nomi bilan oʻzi rostgoʻylardan ekaniga toʻrt marta guvohlik berdi, beshinchisida — agar yolgʻonchilardan boʻlsa, oʻziga Allohning laʼnati boʻlishini (aytdi). Soʻng ayol keltirildi: u Alloh nomi bilan erining yolgʻonchilardan ekaniga toʻrt marta guvohlik berdi, beshinchisida — agar eri rostgoʻylardan boʻlsa, oʻziga Allohning gʻazabi boʻlishini (aytdi). Soʻng u zot ular orasini ajratdilar», dedi.Саъид ибн Жубайрнинг шундай деганини эшитдим: Мусъаб ибн Зубайрнинг амирлиги даврида мендан лиъон қилган эр-хотин ҳақида — улар ораси ажратиладими, деб сўрашди. Мен нима дейишни билмадим. Шунда ўрнимдан туриб, Абдуллоҳ ибн Умарнинг уйига бордим ва хизматкорга: «Унинг ҳузурига киришимга изн сўра», дедим. У: «У қайлула қилмоқда, унинг олдига кира олмайсан», деди. Ибн Умар овозимни эшитиб қолди-да: «Ибн Жубайрми?» деди. Мен: «Ҳа», дедим. У: «Кир; бу пайтда сени бирор ҳожатдан бошқа нарса келтирмаган», деди. Мен унинг ҳузурига кирсам, у уловининг чопроғини тўшаб, ичига хурмо толаси солинган ёстиққа бош қўйиб ётган экан. Мен: «Эй Абу Абдураҳмон, лиъон қилган эр-хотиннинг ораси ажратиладими?» дедим. У: «Субҳаналлоҳ! Ҳа. Бу ҳақда биринчи бўлиб сўраган киши фалончи эди. У: ‹Эй Аллоҳнинг Расули, айтингчи, биздан бири хотинини фоҳиша иш устида кўрса, қандай қилади? Агар жим турса, улкан бир иш устига жим турган бўлади; агар гапирса, у ҳам шундай›, деди. Расулуллоҳ ﷺ жим турдилар ва унга жавоб бермадилар, сўнг ҳожатлари учун турдилар. Шундан кейин у Набий ﷺнинг ҳузурларига келиб: ‹Эй Аллоҳнинг Расули, мен сиздан сўраган нарсага ўзим мубтало бўлдим›, деди. Шунда Аллоҳ таоло Нур сурасидаги ушбу оятларни нозил қилди: {Ўз жуфтларини (зинода) айблаб, ўзларидан бошқа гувоҳлари бўлмаган кишиларнинг ҳар бирининг гувоҳлиги — ўзининг ростгўйлардан эканига Аллоҳ номи билан тўрт марта гувоҳлик беришидир. Бешинчиси — агар ёлғончилардан бўлса, ўзига Аллоҳнинг лаънати бўлишидир. Аёлдан азобни даф қиладиган нарса — унинг (эри) ёлғончилардан эканига Аллоҳ номи билан тўрт марта гувоҳлик беришидир. Бешинчиси — агар (эри) ростгўйлардан бўлса, ўзига Аллоҳнинг ғазаби бўлишидир} — шу оятларни охиригача (нозил қилди). Сўнг у зот у кишини чақириб, оятларни унга тиловат қилиб бердилар, унга Аллоҳни эслатдилар ва дунё азоби охират азобидан енгилроқ эканини билдирдилар. У: ‹Мен унга ёлғон (туҳмат) қилмадим›, деди. Сўнг аёлни чақириб, унга ваъз қилдилар, эслатдилар ва дунё азоби охират азобидан енгилроқ эканини билдирдилар. У: ‹Сизни ҳақ билан юборган Зот ҳаққи, у ёлғончидир›, деди. Сўнг у зот эркакни чақирдилар: у Аллоҳ номи билан ўзи ростгўйлардан эканига тўрт марта гувоҳлик берди, бешинчисида — агар ёлғончилардан бўлса, ўзига Аллоҳнинг лаънати бўлишини (айтди). Сўнг аёл келтирилди: у Аллоҳ номи билан эрининг ёлғончилардан эканига тўрт марта гувоҳлик берди, бешинчисида — агар эри ростгўйлардан бўлса, ўзига Аллоҳнинг ғазаби бўлишини (айтди). Сўнг у зот улар орасини ажратдилар», деди.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الرَّقَاشِيُّ ، حَدَّثَنِي مَالِكٌ ، قَالَ : سَمِعْتُ نَافِعًا ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ، قَالَ : " فَرَّقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ الْمُتَلَاعِنَيْنِ، وَأَلْحَقَ الْوَلَدَ بِأُمِّهِ "
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ liʼon qilgan er-xotin orasini ajratdilar va bolani onasiga qoʻshdilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ лиъон қилган эр-хотин орасини ажратдилар ва болани онасига қўшдилар.
حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ إِسْمَاعِيل ، حَدَّثَنَا مِنْدَلُ بْنُ عَلِيٍّ ، عَنْ ابْنِ جُرَيْجٍ ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبة ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ، عَنِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ : " أَيُّمَا عَبْدٍ تَزَوَّجَ بِغَيْرِ إِذْنِ مَوَالِيهِ، فَهُوَ زَانٍ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan, Nabiy ﷺdan rivoyat qilinadi. U zot: «Qaysi bir qul xojalarining iznisiz uylansa, u zinokordir», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан, Набий ﷺдан ривоят қилинади. У зот: «Қайси бир қул хожаларининг изнисиз уйланса, у зинокордир», дедилар.
أَخْبَرَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ : أَنَّهُ طَلَّقَ امْرَأَتَهُ وَهِيَ حَائِضٌ، فَذَكَرَ ذَلِكَ عُمَرُ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، فَقَالَ : " مُرْهُ أَنْ يُرَاجِعَهَا وَيُمْسِكَهَا حَتَّى تَطْهُرَ، ثُمَّ تَحِيضُ، ثُمَّ تَطْهُرُ، ثُمَّ إِنْ شَاءَ، أَمْسَكَ، وَإِنْ شَاءَ طَلَّقَ قَبْلَ أَنْ يَمَسَّ، فَتِلْكَ الْعِدَّةُ الَّتِي أَمَرَ اللَّهُ أَنْ يُطَلَّقَ لَهَا النِّسَاءُ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, u xotinini hayz koʻrayotgan paytida taloq qildi. Shunda Umar buni Nabiy ﷺga aytdi. U zot: «Unga buyur, xotinini qaytarib olsin va poklanguncha uni ushlab tursin; soʻng u yana hayz koʻrsin, keyin poklansin. Shundan soʻng, agar xohlasa, ushlab qolsin; agar xohlasa, unga yaqinlik qilishdan oldin taloq qilsin. Ana shu — Alloh ayollar taloq qilinishini buyurgan iddadir», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, у хотинини ҳайз кўраётган пайтида талоқ қилди. Шунда Умар буни Набий ﷺга айтди. У зот: «Унга буюр, хотинини қайтариб олсин ва поклангунча уни ушлаб турсин; сўнг у яна ҳайз кўрсин, кейин поклансин. Шундан сўнг, агар хоҳласа, ушлаб қолсин; агар хоҳласа, унга яқинлик қилишдан олдин талоқ қилсин. Ана шу — Аллоҳ аёллар талоқ қилинишини буюрган иддадир», дедилар.
أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ ، قَالَ : سَمِعْتُ سَالِمًا يَذْكُرُ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ : أَنَّ عُمَرَ، قَالَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ طَلَّقَ ابْنُ عُمَرَ امْرَأَتَهُ، فَقَالَ : " مُرْهُ فَلْيُرَاجِعْهَا، ثُمَّ لِيُطَلِّقْهَا وَهِيَ طَاهِرَةٌ " .
قَالَ أَبُو مُحَمَّدٍ : رَوَاهُ ابْنُ الْمُبَارَكِ ، وَوَكِيعُ : " أَوْ حَامِلٌ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Ibn Umar xotinini taloq qilganida, Umar buni Nabiy ﷺga aytdi. U zot: «Unga buyur, uni qaytarib olsin, soʻng uni pok holida taloq qilsin», dedilar. Abu Muhammad aytdi: Buni Ibn Muborak va Vakiʼ: «yoki homilador holida», (deb) rivoyat qilganlar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Ибн Умар хотинини талоқ қилганида, Умар буни Набий ﷺга айтди. У зот: «Унга буюр, уни қайтариб олсин, сўнг уни пок ҳолида талоқ қилсин», дедилар. Абу Муҳаммад айтди: Буни Ибн Муборак ва Вакиъ: «ёки ҳомиладор ҳолида», (деб) ривоят қилганлар.
أَخْبَرَنَا أَبُو نُعَيْمٍ ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ ، عَنْ أَيُّوبَ ، وَإِسْمَاعِيل بْنِ أُمَيَّةَ ، وَعُبَيْدِ اللَّهِ ، وَمُوسَى بْنِ عُقْبَة ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ، قَالَ : " قَطَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي مِجَنٍّ قِيمَتُهُ ثَلَاثَةُ دَرَاهِمَ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ qiymati uch dirham boʻlgan qalqon (oʻgʻirlangani uchun oʻgʻrining qoʻlini) kestilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ қиймати уч дирҳам бўлган қалқон (ўғирлангани учун ўғрининг қўлини) кестилар.
أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ ، حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ : أَنَّ الْيَهُودَ جَاءُوا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِرَجُلٍ مِنْهُمْ وَامْرَأَةٍ قَدْ زَنَيَا، فَقَالَ : " كَيْفَ تَفْعَلُونَ بِمَنْ زَنَى مِنْكُمْ؟ ".
قَالُوا : لَا نَجِدُ فِيهَا شَيْئًا، فَقَالَ لَهُمْ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلَامٍ : كَذَبْتُمْ، فِي التَّوْرَاةِ الرَّجْمُ، فَأْتُوا بِالتَّوْرَاةِ فَاتْلُوهَا إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ فَجَاءُوا بِالتَّوْرَاةِ، فَوَضَعَ مِدْرَاسُهَا الَّذِي يَدْرُسُهَا مِنْهُمْ كَفَّهُ عَلَى آيَةِ الرَّجْمِ، فَقَالَ : مَا هَذِهِ؟ فَلَمَّا رَأَوْا ذَلِكَ قَالُوا : هِيَ آيَةُ الرَّجْمِ، " فَأَمَرَ بِهِمَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ " فَرُجِمَا قَرِيبًا مِنْ حَيْثُ تُوضَعُ الْجَنَائِزُ عِنْدَ الْمَسْجِدِ .
قَالَ عَبْدُ اللَّهِ : فَرَأَيْتُ صَاحِبَهَا يُخْبِئُ عَلَيْهَا : يَقِيهَا الْحِجَارَةَ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, yahudiylar Rasululloh ﷺning huzurlariga oʻzlaridan zino qilgan bir erkak va bir ayolni keltirdilar. U zot: «Sizlardan zino qilgan (kishi)ni nima qilasizlar?» dedilar. Ular: «Biz bu haqda hech narsa topmaymiz», dedilar. Shunda Abdulloh ibn Salom ularga: «Yolgʻon aytdinglar, Tavrotda rajm bordir. Agar rost soʻzlovchi boʻlsanglar, Tavrotni keltirib, uni oʻqinglar», dedi. Ular Tavrotni keltirdilar. Ulardan uni oʻqib beradigan muallim kaftini rajm oyati ustiga qoʻydi. (Abdulloh): «Bu nima?» dedi. Buni koʻrganlarida: «U — rajm oyatidir», dedilar. Shunda Rasululloh ﷺ ikkovi haqida buyurdilar va ular masjid yonidagi janozalar qoʻyiladigan joyga yaqin (yerda) rajm qilindi. Abdulloh aytdi: Men u (erkak)ning uni (ayolni) toshlardan toʻsib, ustiga egilganini koʻrdim.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, яҳудийлар Расулуллоҳ ﷺнинг ҳузурларига ўзларидан зино қилган бир эркак ва бир аёлни келтирдилар. У зот: «Сизлардан зино қилган (киши)ни нима қиласизлар?» дедилар. Улар: «Биз бу ҳақда ҳеч нарса топмаймиз», дедилар. Шунда Абдуллоҳ ибн Салом уларга: «Ёлғон айтдинглар, Тавротда ражм бордир. Агар рост сўзловчи бўлсанглар, Тавротни келтириб, уни ўқинглар», деди. Улар Тавротни келтирдилар. Улардан уни ўқиб берадиган муаллим кафтини ражм ояти устига қўйди. (Абдуллоҳ): «Бу нима?» деди. Буни кўрганларида: «У — ражм оятидир», дедилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺ иккови ҳақида буюрдилар ва улар масжид ёнидаги жанозалар қўйиладиган жойга яқин (ерда) ражм қилинди. Абдуллоҳ айтди: Мен у (эркак)нинг уни (аёлни) тошлардан тўсиб, устига эгилганини кўрдим.
أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَوْنٍ ، أَخْبَرَنَا أَبُو عَوَانَةَ ، عَنْ مَنْصُورٍ ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُرَّةَ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ، قَالَ : قَالَ رَسُولُ اللَّهِ : " إِنَّ النَّذْرَ لَا يَرُدُّ شَيْئًا، وَإِنَّمَا يُسْتَخْرَجُ بِهِ مِنَ الشَّحِيحِ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ: «Albatta, nazr biror narsani qaytarmaydi; u faqat baxil kishidan (mol) chiqarib olinadigan bir narsadir», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Албатта, назр бирор нарсани қайтармайди; у фақат бахил кишидан (мол) чиқариб олинадиган бир нарсадир», дедилар.
أَخْبَرَنَا الْحَكَمُ بْنُ الْمُبَارَكِ ، حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ : أَنّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَدْرَكَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ وَهُوَ يَسِيرُ فِي رَكْبٍ، وَهُوَ يَحْلِفُ بِأَبِيه، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : " إِنَّ اللَّهَ يَنْهَاكُمْ أَنْ تَحْلِفُوا بِآبَائِكُمْ، فَمَنْ كَانَ حَالِفًا، فَلْيَحْلِفْ بِاللَّهِ، أَوْ لِيَصْمُتْ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ Umar ibn al-Xattobni bir karvonda ketayotib, otasi bilan qasam ichayotgan holida uchratib qoldilar. Shunda Rasululloh ﷺ: «Alloh sizlarni otalaringiz bilan qasam ichishdan qaytaradi. Kim qasam ichadigan boʻlsa, Alloh bilan qasam ichsin yoki sukut qilsin», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ Умар ибн ал-Хаттобни бир карвонда кетаётиб, отаси билан қасам ичаётган ҳолида учратиб қолдилар. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ сизларни оталарингиз билан қасам ичишдан қайтаради. Ким қасам ичадиган бўлса, Аллоҳ билан қасам ичсин ёки сукут қилсин», дедилар.
أَخْبَرَنَا أَبُو الْوَلِيدِ الطَّيَالِسِيُّ ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ ، عَنْ أَيُّوبَ ، عَنِ نَافِعٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ، عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ : " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ، ثُمَّ قَالَ : إِنْ شَاءَ اللَّهُ، فَقَدِ اسْتَثْنَى "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan, u Nabiy ﷺdan rivoyat qiladi: u zot: «Kim biror qasam ichib, soʻng ‹inshaalloh› desa, istisno qilibdi», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан, у Набий ﷺдан ривоят қилади: у зот: «Ким бирор қасам ичиб, сўнг ‹иншааллоҳ› деса, истисно қилибди», дедилар.
أَخْبَرَنَا حَجَّاجٌ ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ : أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ : " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ، ثُمَّ قَالَ : إِنْ شَاءَ اللَّهُ، فَهُوَ بِالْخِيَارِ : إِنْ شَاءَ فَعَلَ، وَإِنْ شَاءَ لَمْ يَفْعَلْ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Kim biror qasam ichib, soʻng ‹inshaalloh› desa, u ixtiyorlidir: xohlasa, uni amalga oshiradi, xohlasa, tark etadi», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Ким бирор қасам ичиб, сўнг ‹иншааллоҳ› деса, у ихтиёрлидир: хоҳласа, уни амалга оширади, хоҳласа, тарк этади», дедилар.
أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى ، عَنْ سُفْيَانَ ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ ، عَنْ سَالِمٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ، قَالَ : كَانَتْ يَمِينُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّتِي يَحْلِفُ بِهَا " لَا وَمُقَلِّبِ الْقُلُوبِ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺning qasam ichadigan qasamlari: «La, va muqallibil-qulub» (Yoʻq, qalblarni agʻdaruvchi Zotga qasamki) (boʻlardi).Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺнинг қасам ичадиган қасамлари: «Ла, ва муқаллибил-қулуб» (Йўқ, қалбларни ағдарувчи Зотга қасамки) (бўларди).
حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ، قَالَ : كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ " يُسَابِقُ بَيْنَ الْخَيْلِ الْمُضَمَّرَةِ مِنْ الْحَفْيَاءِ إِلَى الثَّنِيَّةِ، وَالَّتِي لَمْ تُضَمَّرْ مِنَ الثَّنِيَّةِ إِلَى مَسْجِدِ بَنِي زُرَيْقٍ ، وَأَنَّ ابْنَ عُمَرَ كَانَ فِيمَنْ سَابَقَ بِهَا "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ (poygaga) tayyorlangan otlarni Hafyodan Saniyagacha, tayyorlanmaganlarini esa Saniyadan Banu Zurayq masjidigacha poygaga soladigan edilar. Ibn Umar ham ular bilan poygada qatnashganlardan edi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ (пойгага) тайёрланган отларни Ҳафёдан Саниягача, тайёрланмаганларини эса Саниядан Бану Зурайқ масжидигача пойгага соладиган эдилар. Ибн Умар ҳам улар билан пойгада қатнашганлардан эди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ ، حَدَّثَنَا عُقْبَةُ بْنُ خَالِدٍ ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ، قَالَ : " حَرَّقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَخْلَ بَنِي النَّضِيرِ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺ Banu Nazirning xurmozorlarini yoqib yubordilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺ Бану Назирнинг хурмозорларини ёқиб юбордилар.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُيَيْنَةَ ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُسْهِرٍ ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ هُوَ : ابْنُ عُمَرَ بْنِ حَفْصِ بْنِ عَاصِمٍ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ، قَالَ : وُجِدَ فِي بَعْضِ مَغَازِي رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ امْرَأَةٌ مَقْتُولَةٌ " فَنَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ قَتْلِ النِّسَاءِ وَالصِّبْيَانِ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytdi: Rasululloh ﷺning gʻazotlaridan birida oʻldirilgan bir ayol topildi. Shunda Rasululloh ﷺ ayollar va bolalarni oʻldirishdan qaytardilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтди: Расулуллоҳ ﷺнинг ғазотларидан бирида ўлдирилган бир аёл топилди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ аёллар ва болаларни ўлдиришдан қайтардилар.
أَخْبَرَنَا إِسْحَاق بْنُ عِيسَى ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ خَازِمٍ أَبُو مُعَاوِيَةَ ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ : أَنّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ " أَسْهَمَ يَوْمَ خَيْبَرَ لِلْفَارِسِ ثَلَاثَةَ أَسْهُمٍ، وَلِلرَّاجِلِ سَهْمًا " ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ ، عَنْ سُفْيَانَ ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ ، نَحْوَهُ
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ Xaybar kuni otliqqa uch ulush, piyodaga bir ulush ajratdilar. Muhammad ibn Yusuf, Sufyondan, u Ubaydullohdan, u Nofeʼdan, u Ibn Umardan shunga oʻxshashini rivoyat qildi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ Хайбар куни отлиққа уч улуш, пиёдага бир улуш ажратдилар. Муҳаммад ибн Юсуф, Суфёндан, у Убайдуллоҳдан, у Нофеъдан, у Ибн Умардан шунга ўхшашини ривоят қилди.
أَخْبَرَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ ، عَنْ نَافِعٍ ، عَنِ ابِنِ عُمَرَ ، قَالَ : " بَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَرِيَّةً فِيهَا ابْنُ عُمَر، فَغَنِمُوا إِبِلًا كَثِيرَةً، فَكَانَتْ سِهَامُهُمْ اثْنَيْ عَشَرَ بَعِيرًا أَوْ أَحَدَ عَشَرَ بَعِيرًا وَنُفِّلُوا بَعِيرًا بَعِيرًا "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Allohning Rasuli ﷺ bir sariyya yubordilar, Ibn Umar oʻsha sariyyada edi. Ular oʻlja sifatida koʻp sonli tuyalarni qoʻlga kiritdilar. Ularning ulushlari oʻn ikki tuya yoki oʻn bitta tuya edi va ularga yana bittadan qoʻshimcha tuya berildi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Расули ﷺ бир сарийя юбордилар, Ибн Умар ўша сарийяда эди. Улар ўлжа сифатида кўп сонли туяларни қўлга киритдилар. Уларнинг улушлари ўн икки туя ёки ўн битта туя эди ва уларга яна биттадан қўшимча туя берилди.
أَخْبَرَنَا الْحَكَمُ بْنُ الْمُبَارَكِ ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ ، عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ : أَنّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، قَالَ : " غِفَارٌ غَفَرَ اللَّهُ لَهَا، وَأَسْلَمُ سَالَمَهَا اللَّهُ، وَعُصَيَّةُ عَصَتِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ "
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ: «Gʻifor — Alloh uni magʻfirat qilsin, Aslam — Alloh unga salomatlik bersin, Usayya esa Allohga va Uning Rasuliga osiylik qildi», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ: «Ғифор — Аллоҳ уни мағфират қилсин, Аслам — Аллоҳ унга саломатлик берсин, Усайя эса Аллоҳга ва Унинг Расулига осийлик қилди», дедилар.