أَخْبَرَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ أَبِي عَوَانَةَ، عَنْ زَيْدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَجُلاً، سَأَلَ عَنِ الأَشْرِبَةِ، فَقَالَ اجْتَنِبْ كُلَّ شَىْءٍ يَنِشُّ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi ichimliklar haqida soʻradi. Shunda u: «Jaʼzlanadigan (achib boradigan) har bir narsadan saqlan», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Бир киши ичимликлар ҳақида сўради. Шунда у: «Жаъзланадиган (ачиб борадиган) ҳар бир нарсадан сақлан», деди.
أَخْبَرَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ أَنْبَأَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ زَيْدِ بْنِ جُبَيْرٍ، قَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عُمَرَ عَنِ الأَشْرِبَةِ، فَقَالَ اجْتَنِبْ كُلَّ شَىْءٍ يَنِشُّ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Undan ichimliklar haqida soʻralganda: «Jaʼzlanadigan (achib boradigan) har bir narsadan saqlan», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Ундан ичимликлар ҳақида сўралганда: «Жаъзланадиган (ачиб борадиган) ҳар бир нарсадан сақлан», деди.
أَخْبَرَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ سُلَيْمَانَ التَّيْمِيِّ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِيرِينَ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ الْمُسْكِرُ قَلِيلُهُ وَكَثِيرُهُ حَرَامٌ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Maʼkirlik qiluvchi narsaning ozi ham, koʻpi ham haromdir», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Маъкирлик қилувчи нарсанинг ози ҳам, кўпи ҳам ҳаромдир», деди.
قَالَ الْحَارِثُ بْنُ مِسْكِينٍ قِرَاءَةً عَلَيْهِ وَأَنَا أَسْمَعُ، عَنِ ابْنِ الْقَاسِمِ، أَخْبَرَنِي مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ كُلُّ مُسْكِرٍ خَمْرٌ وَكُلُّ مُسْكِرٍ حَرَامٌ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Maʼkirlik qiluvchi har bir narsa xamrdir va maʼkirlik qiluvchi har bir narsa haromdir», dedi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Маъкирлик қилувчи ҳар бир нарса хамрдир ва маъкирлик қилувчи ҳар бир нарса ҳаромдир», деди.
أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ، قَالَ سَمِعْتُ شَبِيبًا، - وَهُوَ ابْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ - يَقُولُ حَدَّثَنِي مُقَاتِلُ بْنُ حَيَّانَ، عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " حَرَّمَ اللَّهُ الْخَمْرَ وَكُلُّ مُسْكِرٍ حَرَامٌ " .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Alloh xamrni harom qildi va maʼkirlik qiluvchi har bir narsa haromdir», dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Аллоҳ хамрни ҳаром қилди ва маъкирлик қилувчи ҳар бир нарса ҳаромдир», дедилар.
أَخْبَرَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ مَنْصُورٍ، - يَعْنِي ابْنَ جَعْفَرٍ النَّيْسَابُورِيَّ - قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، قَالَ أَنْبَأَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرٍو، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " كُلُّ مُسْكِرٍ حَرَامٌ وَكُلُّ مُسْكِرٍ خَمْرٌ " . قَالَ أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَهَؤُلاَءِ أَهْلُ الثَّبْتِ وَالْعَدَالَةِ مَشْهُورُونَ بِصِحَّةِ النَّقْلِ وَعَبْدِ الْمَلِكِ لاَ يَقُومُ مَقَامَ وَاحِدٍ مِنْهُمْ وَلَوْ عَاضَدَهُ مِنْ أَشْكَالِهِ جَمَاعَةٌ وَبِاللَّهِ التَّوْفِيقُ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Maʼkirlik qiluvchi har bir narsa haromdir va maʼkirlik qiluvchi har bir narsa xamrdir», dedilar. Abu Abdurrahmon aytdi: Bular ishonchli va adolatli, naqli sahihligi bilan mashhur kishilardir. Abdulmalik esa, agar oʻ ziga oʻxshaganlardan bir jamoa uni qoʻllab-quvvatlasa ham, ularning birortasining oʻrnini bosolmaydi. Muvaffaqiyat Allohdandir.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Маъкирлик қилувчи ҳар бир нарса ҳаромдир ва маъкирлик қилувчи ҳар бир нарса хамрдир», дедилар. Абу Абдурраҳмон айтди: Булар ишончли ва адолатли, нақли саҳиҳлиги билан машҳур кишилардир. Абдулмалик эса, агар ў зига ўхшаганлардан бир жамоа уни қўллаб-қувватласа ҳам, уларнинг бирортасининг ўрнини босолмайди. Муваффақият Аллоҳдандир.
أَخْبَرَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ السَّعِيدِيِّ، قَالَ حَدَّثَتْنِي رُقَيَّةُ بِنْتُ عَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ، قَالَتْ كُنْتُ فِي حَجْرِ ابْنِ عُمَرَ فَكَانَ يُنْقَعُ لَهُ الزَّبِيبُ فَيَشْرَبُهُ مِنَ الْغَدِ ثُمَّ يُجَفَّفُ الزَّبِيبُ وَيُلْقَى عَلَيْهِ زَبِيبٌ آخَرُ وَيُجْعَلُ فِيهِ مَاءٌ فَيَشْرَبُهُ مِنَ الْغَدِ حَتَّى إِذَا كَانَ بَعْدَ الْغَدِ طَرَحَهُ . وَاحْتَجُّوا بِحَدِيثِ أَبِي مَسْعُودٍ عُقْبَةَ بْنِ عَمْرٍو .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Ruqayya binti Amr ibn Said aytdi: «Men Ibn Umarning tarbiyasida edim. Unga mayiz ivitilar, u ertasi kuni uni ichardi. Soʻng mayiz quritilib, ustiga boshqa mayiz qoʻshilar va unga suv solinardi, u ertasi kuni yana ichardi. Uch kunlik boʻlgach esa uni toʻ kib yuborardi.»Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Руқайя бинти Амр ибн Саид айтди: «Мен Ибн Умарнинг тарбиясида эдим. Унга майиз ивитилар, у эртаси куни уни ичарди. Сўнг майиз қуритилиб, устига бошқа майиз қўшилар ва унга сув солинарди, у эртаси куни яна ичарди. Уч кунлик бўлгач эса уни тў киб юборарди.»
أَخْبَرَنَا سُوَيْدٌ، قَالَ أَنْبَأَنَا عَبْدُ اللَّهِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ كَانَ يُنْبَذُ لَهُ فِي سِقَاءِ الزَّبِيبِ غُدْوَةً فَيَشْرَبُهُ مِنَ اللَّيْلِ وَيُنْبَذُ لَهُ عَشِيَّةً فَيَشْرَبُهُ غُدْوَةً وَكَانَ يَغْسِلُ الأَسْقِيَةَ وَلاَ يَجْعَلُ فِيهَا دُرْدِيًّا وَلاَ شَيْئًا . قَالَ نَافِعٌ فَكُنَّا نَشْرَبُهُ مِثْلَ الْعَسَلِ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U kishi uchun ertalab meshda mayiz nabizi tayyorlanardi, u kishi uni kechasi ichardilar, kechqurun tayyorlanganini esa ertalab ichardilar. U kishi meshlarni yuvib turardilar va ularga na quyqa, na boshqa narsa qoldirmasdilar. Nofeʼ aytadi: «Biz uni asaldek ichardik.»Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У киши учун эрталаб мешда майиз набизи тайёрланарди, у киши уни кечаси ичардилар, кечқурун тайёрланганини эса эрталаб ичардилар. У киши мешларни ювиб турардилар ва уларга на қуйқа, на бошқа нарса қолдирмасдилар. Нофеъ айтади: «Биз уни асалдек ичардик.»
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ، عَنْ عَمِّهِ، وَاسِعِ بْنِ حَبَّانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ لَقَدِ ارْتَقَيْتُ عَلَى ظَهْرِ الْبَيْتِ فَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى لَبِنَتَيْنِ مُسْتَقْبِلَ بَيْتِ الْمَقْدِسِ لِحَاجَتِهِ
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men uyning tomiga chiqdim va Rasululloh ﷺ ni ikkita gʻisht ustida Baytul-Maqdisga yuzlangan holda hojat chiqarib (oʻtirgan) holatda koʻrdim.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен уйнинг томига чиқдим ва Расулуллоҳ ﷺ ни иккита ғишт устида Байтул-Мақдисга юзланган ҳолда ҳожат чиқариб (ўтирган) ҳолатда кўрдим.
حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ رَجُلٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا أَرَادَ حَاجَةً لاَ يَرْفَعُ ثَوْبَهُ حَتَّى يَدْنُوَ مِنَ الأَرْضِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ عَبْدُ السَّلاَمِ بْنُ حَرْبٍ عَنِ الأَعْمَشِ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ وَهُوَ ضَعِيفٌ . قَالَ أَبُو عِيسَى الرَّمْلِيُّ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ الْوَلِيدِ حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَوْنٍ أَخْبَرَنَا عَبْدُ السَّلاَمِ بِهِ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ hojat chiqarmoqchi boʻlganlarida, yerga yaqinlashmaguncha kiyimlarini koʻtarmas edilar. Abu Dovud aytdi: Buni Abdussalom ibn Harb aʼmashdan, u Anas ibn Molikdan rivoyat qilgan, (lekin) bu (sanad) zaifdir (chunki aʼmashning Anas ibn Molikdan eshitgani sobit emas).Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ ҳожат чиқармоқчи бўлганларида, ерга яқинлашмагунча кийимларини кўтармас эдилар. Абу Довуд айтди: Буни Абдуссалом ибн Ҳарб аъмашдан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилган, (лекин) бу (санад) заифдир (чунки аъмашнинг Анас ибн Моликдан эшитгани собит эмас).
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ، وَأَبُو بَكْرٍ ابْنَا أَبِي شَيْبَةَ قَالاَ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ سَعْدٍ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنِ الضَّحَّاكِ بْنِ عُثْمَانَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ مَرَّ رَجُلٌ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ يَبُولُ فَسَلَّمَ عَلَيْهِ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيْهِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَرُوِيَ عَنِ ابْنِ عُمَرَ وَغَيْرِهِ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم تَيَمَّمَ ثُمَّ رَدَّ عَلَى الرَّجُلِ السَّلاَمَ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi Paygʻambar ﷺ kichik hojat chiqarayotganlarida u zotning yonidan oʻtib, salom berdi; ammo u zot unga (salomni) qaytarmadilar. Abu Dovud aytdi: Ibn Umar va boshqalardan rivoyat qilinishicha, Paygʻambar ﷺ tayammum qildilar, soʻng oʻsha kishiga salomni qaytardilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Бир киши Пайғамбар ﷺ кичик ҳожат чиқараётганларида у зотнинг ёнидан ўтиб, салом берди; аммо у зот унга (саломни) қайтармадилар. Абу Довуд айтди: Ибн Умар ва бошқалардан ривоят қилинишича, Пайғамбар ﷺ таяммум қилдилар, сўнг ўша кишига саломни қайтардилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ فَارِسٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ الْمُقْرِئُ، ح وَحَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ زِيَادٍ، - قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَأَنَا لِحَدِيثِ ابْنِ يَحْيَى، أَتْقَنُ - عَنْ غُطَيْفٍ، - وَقَالَ مُحَمَّدٌ عَنْ أَبِي غُطَيْفٍ الْهُذَلِيِّ، - قَالَ كُنْتُ عِنْدَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فَلَمَّا نُودِيَ بِالظُّهْرِ تَوَضَّأَ فَصَلَّى فَلَمَّا نُودِيَ بِالْعَصْرِ تَوَضَّأَ فَقُلْتُ لَهُ فَقَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ تَوَضَّأَ عَلَى طُهْرٍ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ عَشْرَ حَسَنَاتٍ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهَذَا حَدِيثُ مُسَدَّدٍ وَهُوَ أَتَمُّ .
Abu Gʻutayf al-Huzaliy aytadi: Men Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)ning yonida edim. Peshin (azoni) aytilganda, u tahorat olib namoz oʻqidi; asr (azoni) aytilganda, u yana tahorat oldi. Men undan (sababini) soʻradim. U: «Rasululloh ﷺ: ‹Kim tahoratli holida (yana) tahorat olsa, Alloh unga oʻnta yaxshilik (savob) yozadi›, — der edilar», — dedi. Abu Dovud aytdi: Bu — Musaddadning hadisi boʻlib, u toʻliqroqdir.Абу Ғутайф ал-Ҳузалий айтади: Мен Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)нинг ёнида эдим. Пешин (азони) айтилганда, у таҳорат олиб намоз ўқиди; аср (азони) айтилганда, у яна таҳорат олди. Мен ундан (сабабини) сўрадим. У: «Расулуллоҳ ﷺ: ‹Ким таҳоратли ҳолида (яна) таҳорат олса, Аллоҳ унга ўнта яхшилик (савоб) ёзади›, — дер эдилар», — деди. Абу Довуд айтди: Бу — Мусаддаднинг ҳадиси бўлиб, у тўлиқроқдир.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، وَعُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ، وَغَيْرُهُمْ، قَالُوا حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنِ الْوَلِيدِ بْنِ كَثِيرٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرِ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْمَاءِ وَمَا يَنُوبُهُ مِنَ الدَّوَابِّ وَالسِّبَاعِ فَقَالَ صلى الله عليه وسلم " إِذَا كَانَ الْمَاءُ قُلَّتَيْنِ لَمْ يَحْمِلِ الْخَبَثَ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهَذَا لَفْظُ ابْنِ الْعَلاَءِ وَقَالَ عُثْمَانُ وَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبَّادِ بْنِ جَعْفَرٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهُوَ الصَّوَابُ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ dan suv va unga (kelib-ketadigan) hayvonlar va yirtqichlar haqida soʻralganda, u zot ﷺ: «Suv ikki qulla (miqdorida) boʻlsa, u nopoklikni koʻtarmaydi (nopok boʻlmaydi)», — dedilar. Abu Dovud aytdi: Bu — Ibnul-Aloning lafzi; Usmon va Hasan ibn Ali esa «Muhammad ibn Abbod ibn Jaʼfardan» deb (rivoyat qilishgan). Abu Dovud aytdi: Toʻgʻrisi ham shudir.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ дан сув ва унга (келиб-кетадиган) ҳайвонлар ва йиртқичлар ҳақида сўралганда, у зот ﷺ: «Сув икки қулла (миқдорида) бўлса, у нопокликни кўтармайди (нопок бўлмайди)», — дедилар. Абу Довуд айтди: Бу — Ибнул-Алонинг лафзи; Усмон ва Ҳасан ибн Али эса «Муҳаммад ибн Аббод ибн Жаъфардан» деб (ривоят қилишган). Абу Довуд айтди: Тўғриси ҳам шудир.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، ح وَحَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ، - يَعْنِي ابْنَ زُرَيْعٍ - عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرٍ، - قَالَ أَبُو كَامِلٍ ابْنُ الزُّبَيْرِ - عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سُئِلَ عَنِ الْمَاءِ يَكُونُ فِي الْفَلاَةِ . فَذَكَرَ مَعْنَاهُ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ dan choʻldagi suv haqida soʻraldi. Soʻng (roviy) shu maʼnodagi (hadis)ni zikr qildi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ дан чўлдаги сув ҳақида сўралди. Сўнг (ровий) шу маънодаги (ҳадис)ни зикр қилди.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، أَخْبَرَنَا عَاصِمُ بْنُ الْمُنْذِرِ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا كَانَ الْمَاءُ قُلَّتَيْنِ فَإِنَّهُ لاَ يَنْجُسُ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ وَقَفَهُ عَنْ عَاصِمٍ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Suv ikki qulla (miqdorida) boʻlsa, u nopok boʻlmaydi», — dedilar. Abu Dovud aytdi: Hammod ibn Zayd buni Osimdan mavquf (sahobada toʻxtagan holda) rivoyat qilgan.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Сув икки қулла (миқдорида) бўлса, у нопок бўлмайди», — дедилар. Абу Довуд айтди: Ҳаммод ибн Зайд буни Осимдан мавқуф (саҳобада тўхтаган ҳолда) ривоят қилган.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، ح وَحَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَ الرِّجَالُ وَالنِّسَاءُ يَتَوَضَّئُونَ فِي زَمَانِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ مُسَدَّدٌ - مِنَ الإِنَاءِ الْوَاحِدِ جَمِيعًا .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ zamonida erkaklar va ayollar — Musaddadning rivoyatida — birgalikda bitta idishdan tahorat olar edilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ замонида эркаклар ва аёллар — Мусаддаднинг ривоятида — биргаликда битта идишдан таҳорат олар эдилар.
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنِي نَافِعٌ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ كُنَّا نَتَوَضَّأُ نَحْنُ وَالنِّسَاءُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ إِنَاءٍ وَاحِدٍ نُدْلِي فِيهِ أَيْدِيَنَا .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Biz (erkaklar) va ayollar Rasululloh ﷺ zamonida bitta idishdan tahorat olar va qoʻllarimizni unga botirar edik.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Биз (эркаклар) ва аёллар Расулуллоҳ ﷺ замонида битта идишдан таҳорат олар ва қўлларимизни унга ботирар эдик.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي نَافِعٌ، حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شُغِلَ عَنْهَا لَيْلَةً فَأَخَّرَهَا حَتَّى رَقَدْنَا فِي الْمَسْجِدِ ثُمَّ اسْتَيْقَظْنَا ثُمَّ رَقَدْنَا ثُمَّ اسْتَيْقَظْنَا ثُمَّ رَقَدْنَا ثُمَّ خَرَجَ عَلَيْنَا فَقَالَ " لَيْسَ أَحَدٌ يَنْتَظِرُ الصَّلاَةَ غَيْرَكُمْ " .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir kecha Rasululloh ﷺ (biror ish bilan) band boʻlib qoldilar va (xufton namozini) shu qadar kechiktirdilarki, biz masjidda uxlab qoldik; soʻng uygʻondik, yana uxladik, yana uygʻondik, yana uxladik; soʻng u zot oldimizga chiqib: «Sizlardan boshqa hech kim namozni kutib turgani yoʻq», — dedilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Бир кеча Расулуллоҳ ﷺ (бирор иш билан) банд бўлиб қолдилар ва (хуфтон намозини) шу қадар кечиктирдиларки, биз масжидда ухлаб қолдик; сўнг уйғондик, яна ухладик, яна уйғондик, яна ухладик; сўнг у зот олдимизга чиқиб: «Сизлардан бошқа ҳеч ким намозни кутиб тургани йўқ», — дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ ذَكَرَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ تُصِيبُهُ الْجَنَابَةُ مِنَ اللَّيْلِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " تَوَضَّأْ وَاغْسِلْ ذَكَرَكَ ثُمَّ نَمْ " .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Umar ibn al-Xattob Rasululloh ﷺ ga — oʻziga kechasi janobat yetishini (eslab, nima qilishini soʻradi). Rasululloh ﷺ unga: «Tahorat ol va zakaringni yuv, soʻng uxla», — dedilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Умар ибн ал-Хаттоб Расулуллоҳ ﷺ га — ўзига кечаси жанобат етишини (эслаб, нима қилишини сўради). Расулуллоҳ ﷺ унга: «Таҳорат ол ва закарингни юв, сўнг ухла», — дедилар.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ بْنُ جَابِرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُصْمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَتِ الصَّلاَةُ خَمْسِينَ وَالْغُسْلُ مِنَ الْجَنَابَةِ سَبْعَ مِرَارٍ وَغَسْلُ الْبَوْلِ مِنَ الثَّوْبِ سَبْعَ مِرَارٍ فَلَمْ يَزَلْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَسْأَلُ حَتَّى جُعِلَتِ الصَّلاَةُ خَمْسًا وَالْغُسْلُ مِنَ الْجَنَابَةِ مَرَّةً وَغَسْلُ الْبَوْلِ مِنَ الثَّوْبِ مَرَّةً .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Namoz (avval) ellik (vaqt) edi; janobatdan gʻusl yetti marta, kiyimdan siydikni yuvish (ham) yetti marta (edi). Rasululloh ﷺ (Allohdan) soʻrayveradilar — toki namoz besh (vaqt), janobatdan gʻusl bir marta va kiyimdan siydikni yuvish (ham) bir marta qilingunicha.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Намоз (аввал) эллик (вақт) эди; жанобатдан ғусл етти марта, кийимдан сийдикни ювиш (ҳам) етти марта (эди). Расулуллоҳ ﷺ (Аллоҳдан) сўрайверадилар — токи намоз беш (вақт), жанобатдан ғусл бир марта ва кийимдан сийдикни ювиш (ҳам) бир марта қилингунича.
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ مَكَثْنَا ذَاتَ لَيْلَةٍ نَنْتَظِرُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِصَلاَةِ الْعِشَاءِ فَخَرَجَ إِلَيْنَا حِينَ ذَهَبَ ثُلُثُ اللَّيْلِ أَوْ بَعْدَهُ فَلاَ نَدْرِي أَشَىْءٌ شَغَلَهُ أَمْ غَيْرُ ذَلِكَ فَقَالَ حِينَ خَرَجَ " أَتَنْتَظِرُونَ هَذِهِ الصَّلاَةَ لَوْلاَ أَنْ تَثْقُلَ عَلَى أُمَّتِي لَصَلَّيْتُ بِهِمْ هَذِهِ السَّاعَةَ " . ثُمَّ أَمَرَ الْمُؤَذِّنَ فَأَقَامَ الصَّلاَةَ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi. U dedi: «Bir kecha xufton namozi uchun Rasululloh ﷺni kutib oʻtirdik. U zot bizning oldimizga kechaning uchdan biri oʻtganda yoki undan keyinroq chiqdilar. Biz u zotni biror narsa mashgʻul qildimi yoki boshqa narsami — buni bilmas edik. U zot chiqqanlarida: ‹Mana shu namozni kutyapsizlarmi? Agar ummatimga ogʻir boʻlmaganida edi, ularga bu namozni mana shu soatda oʻqirdim›, dedilar. Soʻng muazzinga buyurdilar, u namozga iqomat aytdi».Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади. У деди: «Бир кеча хуфтон намози учун Расулуллоҳ ﷺни кутиб ўтирдик. У зот бизнинг олдимизга кечанинг учдан бири ўтганда ёки ундан кейинроқ чиқдилар. Биз у зотни бирор нарса машғул қилдими ёки бошқа нарсами — буни билмас эдик. У зот чиққанларида: ‹Мана шу намозни кутяпсизларми? Агар умматимга оғир бўлмаганида эди, уларга бу намозни мана шу соатда ўқирдим›, дедилар. Сўнг муаззинга буюрдилар, у намозга иқомат айтди».
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ فَارِسٍ، وَمُجَاهِدُ بْنُ مُوسَى، - وَهُوَ أَتَمُّ - قَالاَ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ صَالِحٍ، حَدَّثَنَا نَافِعٌ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، أَخْبَرَهُ أَنَّ الْمَسْجِدَ كَانَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَبْنِيًّا بِاللَّبِنِ وَالْجَرِيدِ - قَالَ مُجَاهِدٌ وَعَمَدُهُ مِنْ خَشَبِ النَّخْلِ - فَلَمْ يَزِدْ فِيهِ أَبُو بَكْرٍ شَيْئًا وَزَادَ فِيهِ عُمَرُ وَبَنَاهُ عَلَى بِنَائِهِ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِاللَّبِنِ وَالْجَرِيدِ وَأَعَادَ عَمَدَهُ - قَالَ مُجَاهِدٌ عُمُدَهُ خَشَبًا - وَغَيَّرَهُ عُثْمَانُ فَزَادَ فِيهِ زِيَادَةً كَثِيرَةً وَبَنَى جِدَارَهُ بِالْحِجَارَةِ الْمَنْقُوشَةِ وَالْقَصَّةِ وَجَعَلَ عَمَدَهُ مِنْ حِجَارَةٍ مَنْقُوشَةٍ وَسَقَّفَهُ بِالسَّاجِ . قَالَ مُجَاهِدٌ وَسَقْفُهُ السَّاجُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ الْقَصَّةُ الْجِصُّ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinishicha, Rasululloh ﷺ davrlarida masjid gʻisht va xurmo shoxlaridan qurilgan edi — Mujohid: «Uning ustunlari xurmo yogʻochidan edi», dedi. Abu Bakr unga hech narsa qoʻshmadi. Umar esa unga qoʻshib kengaytirdi va uni Rasululloh ﷺ davrida qurilganidek gʻisht va xurmo shoxlaridan bino qildi hamda ustunlarini yangiladi — Mujohid: «Uning ustunlarini yogʻochdan qildi», dedi. Usmon esa uni oʻzgartirib, koʻp narsa qoʻshib kengaytirdi va devorini naqshli tosh hamda gips bilan qurdi, ustunlarini naqshli toshdan qildi va tomini sof yogʻochdan yopdi. Mujohid: «Uning tomi sof yogʻoch edi», dedi. Abu Dovud aytdi: «Qassa» — gips degani.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинишича, Расулуллоҳ ﷺ даврларида масжид ғишт ва хурмо шохларидан қурилган эди — Мужоҳид: «Унинг устунлари хурмо ёғочидан эди», деди. Абу Бакр унга ҳеч нарса қўшмади. Умар эса унга қўшиб кенгайтирди ва уни Расулуллоҳ ﷺ даврида қурилганидек ғишт ва хурмо шохларидан бино қилди ҳамда устунларини янгилади — Мужоҳид: «Унинг устунларини ёғочдан қилди», деди. Усмон эса уни ўзгартириб, кўп нарса қўшиб кенгайтирди ва деворини нақшли тош ҳамда гипс билан қурди, устунларини нақшли тошдан қилди ва томини соф ёғочдан ёпди. Мужоҳид: «Унинг томи соф ёғоч эди», деди. Абу Довуд айтди: «Қасса» — гипс дегани.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى، عَنْ شَيْبَانَ، عَنْ فِرَاسٍ، عَنْ عَطِيَّةَ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ مَسْجِدَ النَّبِيِّ، صلى الله عليه وسلم كَانَتْ سَوَارِيهِ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ جُذُوعِ النَّخْلِ أَعْلاَهُ مُظَلَّلٌ بِجَرِيدِ النَّخْلِ ثُمَّ إِنَّهَا نَخِرَتْ فِي خِلاَفَةِ أَبِي بَكْرٍ فَبَنَاهَا بِجُذُوعِ النَّخْلِ وَبِجَرِيدِ النَّخْلِ ثُمَّ إِنَّهَا نَخِرَتْ فِي خِلاَفَةِ عُثْمَانَ فَبَنَاهَا بِالآجُرِّ فَلَمْ تَزَلْ ثَابِتَةً حَتَّى الآنَ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinishicha, Nabiy ﷺ masjidlarining ustunlari Rasululloh ﷺ davrlarida xurmo tanalaridan boʻlib, usti xurmo shoxlari bilan soyabon qilingan edi. Soʻng ular Abu Bakrning xalifaligi davrida chirib qoldi, u esa uni xurmo tanalari va xurmo shoxlaridan qayta qurdi. Soʻng ular Usmonning xalifaligi davrida yana chirib qoldi, u esa uni pishiq gʻishtdan qurdi. U hozirgacha mustahkam turibdi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинишича, Набий ﷺ масжидларининг устунлари Расулуллоҳ ﷺ даврларида хурмо таналаридан бўлиб, усти хурмо шохлари билан соябон қилинган эди. Сўнг улар Абу Бакрнинг халифалиги даврида чириб қолди, у эса уни хурмо таналари ва хурмо шохларидан қайта қурди. Сўнг улар Усмоннинг халифалиги даврида яна чириб қолди, у эса уни пишиқ ғиштдан қурди. У ҳозиргача мустаҳкам турибди.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ بَيْنَمَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ يَوْمًا إِذْ رَأَى نُخَامَةً فِي قِبْلَةِ الْمَسْجِدِ فَتَغَيَّظَ عَلَى النَّاسِ ثُمَّ حَكَّهَا قَالَ وَأَحْسِبُهُ قَالَ فَدَعَا بِزَعْفَرَانٍ فَلَطَّخَهُ بِهِ وَقَالَ " إِنَّ اللَّهَ قِبَلَ وَجْهِ أَحَدِكُمْ إِذَا صَلَّى فَلاَ يَبْزُقْ بَيْنَ يَدَيْهِ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ إِسْمَاعِيلُ وَعَبْدُ الْوَارِثِ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ نَافِعٍ وَمَالِكٌ وَعُبَيْدُ اللَّهِ وَمُوسَى بْنُ عُقْبَةَ عَنْ نَافِعٍ نَحْوَ حَمَّادٍ إِلاَّ أَنَّهُ لَمْ يَذْكُرُوا الزَّعْفَرَانَ وَرَوَاهُ مَعْمَرٌ عَنْ أَيُّوبَ وَأَثْبَتَ الزَّعْفَرَانَ فِيهِ وَذَكَرَ يَحْيَى بْنُ سُلَيْمٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ نَافِعٍ الْخَلُوقَ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Bir kuni Rasululloh ﷺ xutba qilib turgan edilar, masjidning qibla (tomoni)da balgʻam koʻrib qoldilar va odamlardan gʻazablandilar, soʻng uni qirib tashladilar. (Roviy) aytdi: «Oʻylashimcha, u shunday dedi:» Soʻng zaʼfaron keltirishni buyurib, oʻsha joyni u bilan boʻyab qoʻydilar va: «Albatta, Alloh biringiz namoz oʻqiganda yuzining oldida boʻladi, shuning uchun oldiga tupurmasin», dedilar. Abu Dovud aytdi: Buni Ismoil va Abdulvoris Ayyubdan, u Nofeʼdan rivoyat qildi; Molik, Ubaydulloh va Muso ibn Uqba esa Nofeʼdan Hammod (rivoyatiga) oʻxshash rivoyat qildilar, faqat ular zaʼfaronni zikr qilmadilar. Maʼmar buni Ayyubdan rivoyat qilib, unda zaʼfaronni isbotladi. Yahyo ibn Sulaym esa Ubaydullohdan, u Nofeʼdan «xaluq (atir)» (deb) zikr qildi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Бир куни Расулуллоҳ ﷺ хутба қилиб турган эдилар, масжиднинг қибла (томони)да балғам кўриб қолдилар ва одамлардан ғазабландилар, сўнг уни қириб ташладилар. (Ровий) айтди: «Ўйлашимча, у шундай деди:» Сўнг заъфарон келтиришни буюриб, ўша жойни у билан бўяб қўйдилар ва: «Албатта, Аллоҳ бирингиз намоз ўқиганда юзининг олдида бўлади, шунинг учун олдига тупурмасин», дедилар. Абу Довуд айтди: Буни Исмоил ва Абдулворис Айюбдан, у Нофеъдан ривоят қилди; Молик, Убайдуллоҳ ва Мусо ибн Уқба эса Нофеъдан Ҳаммод (ривоятига) ўхшаш ривоят қилдилар, фақат улар заъфаронни зикр қилмадилар. Маъмар буни Айюбдан ривоят қилиб, унда заъфаронни исботлади. Яҳё ибн Сулайм эса Убайдуллоҳдан, у Нофеъдан «халуқ (атир)» (деб) зикр қилди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ، يُحَدِّثُ عَنْ مُسْلِمٍ أَبِي الْمُثَنَّى، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ إِنَّمَا كَانَ الأَذَانُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَرَّتَيْنِ مَرَّتَيْنِ وَالإِقَامَةُ مَرَّةً مَرَّةً غَيْرَ أَنَّهُ يَقُولُ قَدْ قَامَتِ الصَّلاَةُ قَدْ قَامَتِ الصَّلاَةُ فَإِذَا سَمِعْنَا الإِقَامَةَ تَوَضَّأْنَا ثُمَّ خَرَجْنَا إِلَى الصَّلاَةِ . قَالَ شُعْبَةُ وَلَمْ أَسْمَعْ مِنْ أَبِي جَعْفَرٍ غَيْرَ هَذَا الْحَدِيثِ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytadi: Rasululloh ﷺ davrlarida azon ikki marta, ikki marta (juft) aytilar, iqomat esa bir marta, bir marta (toq) aytilar edi, faqat «Qad qomatis-salah, qad qomatis-salah» (degani ikki marta aytilar) edi. Biz iqomatni eshitsak, taharat qilib, soʻng namozga chiqar edik. Shuʼba aytadi: Men Abu Jaʼfardan bu hadisdan boshqasini eshitmaganman.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтади: Расулуллоҳ ﷺ даврларида азон икки марта, икки марта (жуфт) айтилар, иқомат эса бир марта, бир марта (тоқ) айтилар эди, фақат «Қад қоматис-салаҳ, қад қоматис-салаҳ» (дегани икки марта айтилар) эди. Биз иқоматни эшитсак, таҳарат қилиб, сўнг намозга чиқар эдик. Шуъба айтади: Мен Абу Жаъфардан бу ҳадисдан бошқасини эшитмаганман.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، وَدَاوُدُ بْنُ شَبِيبٍ، - الْمَعْنَى - قَالاَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ بِلاَلاً، أَذَّنَ قَبْلَ طُلُوعِ الْفَجْرِ فَأَمَرَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَرْجِعَ فَيُنَادِيَ " أَلاَ إِنَّ الْعَبْدَ قَدْ نَامَ أَلاَ إِنَّ الْعَبْدَ قَدْ نَامَ " . زَادَ مُوسَى فَرَجَعَ فَنَادَى أَلاَ إِنَّ الْعَبْدَ نَامَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهَذَا الْحَدِيثُ لَمْ يَرْوِهِ عَنْ أَيُّوبَ إِلاَّ حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Bilol tong yorishmasdan oldin azon aytdi. Shunda Paygʻambar ﷺ unga qaytib: «Ogʻoh boʻlinglar, banda uxlab qolgan ekan, ogʻoh boʻlinglar, banda uxlab qolgan ekan», deb chaqirishni buyurdilar. Muso oʻz rivoyatida shuni qoʻshimcha qildi: «U qaytib: ‹Ogʻoh boʻlinglar, banda uxlab qolgan ekan›, deb chaqirdi». Abu Dovud aytadi: Bu hadisni Ayyubdan faqat Hammod ibn Salama rivoyat qilgan.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Билол тонг ёришмасдан олдин азон айтди. Шунда Пайғамбар ﷺ унга қайтиб: «Оғоҳ бўлинглар, банда ухлаб қолган экан, оғоҳ бўлинглар, банда ухлаб қолган экан», деб чақиришни буюрдилар. Мусо ўз ривоятида шуни қўшимча қилди: «У қайтиб: ‹Оғоҳ бўлинглар, банда ухлаб қолган экан›, деб чақирди». Абу Довуд айтади: Бу ҳадисни Айюбдан фақат Ҳаммод ибн Салама ривоят қилган.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا أَبُو يَحْيَى الْقَتَّاتُ، عَنْ مُجَاهِدٍ، قَالَ كُنْتُ مَعَ ابْنِ عُمَرَ فَثَوَّبَ رَجُلٌ فِي الظُّهْرِ أَوِ الْعَصْرِ قَالَ اخْرُجْ بِنَا فَإِنَّ هَذِهِ بِدْعَةٌ .
Mujohid (rahimahulloh) aytadi: Men Ibn Umar (roziyallohu anhumo) bilan birga edim. Bir kishi peshin yoki asr namozida tasvib qildi (azondan keyin namozga chaqirdi). Shunda u: «Biz bilan chiqaylik, chunki bu bidʼatdir», dedi.Мужоҳид (раҳимаҳуллоҳ) айтади: Мен Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) билан бирга эдим. Бир киши пешин ёки аср намозида тасвиб қилди (азондан кейин намозга чақирди). Шунда у: «Биз билан чиқайлик, чунки бу бидъатдир», деди.
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَمْنَعُوا إِمَاءَ اللَّهِ مَسَاجِدَ اللَّهِ " .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Allohning choʻrilarini Allohning masjidlaridan toʻsmanglar.»Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Аллоҳнинг чўриларини Аллоҳнинг масжидларидан тўсманглар.»
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا الْعَوَّامُ بْنُ حَوْشَبٍ، حَدَّثَنِي حَبِيبُ بْنُ أَبِي ثَابِتٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لاَ تَمْنَعُوا نِسَاءَكُمُ الْمَسَاجِدَ وَبُيُوتُهُنَّ خَيْرٌ لَهُنَّ " .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ shunday dedilar: «Ayollaringizni masjidlardan toʻsmanglar, (lekin) ularning uylari ular uchun yaxshiroqdir.»Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ шундай дедилар: «Аёлларингизни масжидлардан тўсманглар, (лекин) уларнинг уйлари улар учун яхшироқдир.»
حَدَّثَنَا أَبُو مَعْمَرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَارِثِ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَوْ تَرَكْنَا هَذَا الْبَابَ لِلنِّسَاءِ " . قَالَ نَافِعٌ فَلَمْ يَدْخُلْ مِنْهُ ابْنُ عُمَرَ حَتَّى مَاتَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ رَوَاهُ إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَيُّوبَ عَنْ نَافِعٍ قَالَ قَالَ عُمَرُ وَهَذَا أَصَحُّ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Koshki bu eshikni ayollar uchun (ajratib) qoldirsak edi», dedilar. Nofeʼ aytdi: Ibn Umar oʻlguniga qadar u (eshik)dan kirmadi. Abu Dovud aytdi: Buni Ismoil ibn Ibrohim Ayyubdan, u Nofeʼdan rivoyat qilib: «Umar aytdi», dedi va bu sahihroqdir.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Кошки бу эшикни аёллар учун (ажратиб) қолдирсак эди», дедилар. Нофеъ айтди: Ибн Умар ўлгунига қадар у (эшик)дан кирмади. Абу Довуд айтди: Буни Исмоил ибн Иброҳим Айюбдан, у Нофеъдан ривоят қилиб: «Умар айтди», деди ва бу саҳиҳроқдир.
حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ، عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، - يَعْنِي مَوْلَى مَيْمُونَةَ - قَالَ أَتَيْتُ ابْنَ عُمَرَ عَلَى الْبَلاَطِ وَهُمْ يُصَلُّونَ فَقُلْتُ أَلاَ تُصَلِّي مَعَهُمْ قَالَ قَدْ صَلَّيْتُ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لاَ تُصَلُّوا صَلاَةً فِي يَوْمٍ مَرَّتَيْنِ " .
Maymunaning ozod qilingan quli Sulaymon ibn Yasor (rahimahulloh) aytdi: Men Ibn Umar (roziyallohu anhumo)ning oldiga Balotda (Madinadagi bir joyda) keldim, odamlar namoz oʻqishayotgan edi. Men: «Siz ular bilan birga oʻqimaysizmi?» dedim. U: «Men oʻqib boʻldim. Men Rasululloh ﷺning: ‹Bir kunda bitta namozni ikki marta oʻqimanglar› deganlarini eshitganman», dedi.Маймунанинг озод қилинган қули Сулаймон ибн Ясор (раҳимаҳуллоҳ) айтди: Мен Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)нинг олдига Балотда (Мадинадаги бир жойда) келдим, одамлар намоз ўқишаётган эди. Мен: «Сиз улар билан бирга ўқимайсизми?» дедим. У: «Мен ўқиб бўлдим. Мен Расулуллоҳ ﷺнинг: ‹Бир кунда битта намозни икки марта ўқиманглар› деганларини эшитганман», деди.
حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، حَدَّثَنَا أَنَسٌ يَعْنِي ابْنَ عِيَاضٍ، ح وَحَدَّثَنَا الْهَيْثَمُ بْنُ خَالِدٍ الْجُهَنِيُّ، - الْمَعْنَى - قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّهُ قَالَ لَمَّا قَدِمَ الْمُهَاجِرُونَ الأَوَّلُونَ نَزَلُوا الْعَصْبَةَ قَبْلَ مَقْدَمِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَكَانَ يَؤُمُّهُمْ سَالِمٌ مَوْلَى أَبِي حُذَيْفَةَ وَكَانَ أَكْثَرَهُمْ قُرْآنًا . زَادَ الْهَيْثَمُ وَفِيهِمْ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ وَأَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الأَسَدِ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo) aytadi: Dastlabki muhojirlar (Madinaga) kelganlarida, Paygʻambar ﷺ kelishlaridan oldin Asoba (degan joy)ga tushdilar. Abu Huzayfaning ozod qilingan quli Solim ularga imomlik qilardi, chunki u ulardan Qurʼonni eng koʻp (bilgani) edi. Haysam (rivoyatiga) shuni qoʻshdi: Ularning orasida Umar ibn al-Xattob va Abu Salama ibn Abdul Asad ham bor edi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) айтади: Дастлабки муҳожирлар (Мадинага) келганларида, Пайғамбар ﷺ келишларидан олдин Асоба (деган жой)га тушдилар. Абу Ҳузайфанинг озод қилинган қули Солим уларга имомлик қиларди, чунки у улардан Қуръонни энг кўп (билгани) эди. Ҳайсам (ривоятига) шуни қўшди: Уларнинг орасида Умар ибн ал-Хаттоб ва Абу Салама ибн Абдул Асад ҳам бор эди.
حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ بْنِ غَانِمٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ عَبْدٍ الْمَعَافِرِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُ " ثَلاَثَةٌ لاَ يَقْبَلُ اللَّهُ مِنْهُمْ صَلاَةً مَنْ تَقَدَّمَ قَوْمًا وَهُمْ لَهُ كَارِهُونَ وَرَجُلٌ أَتَى الصَّلاَةَ دِبَارًا " . وَالدِّبَارُ أَنْ يَأْتِيَهَا بَعْدَ أَنْ تَفُوتَهُ " وَرَجُلٌ اعْتَبَدَ مُحَرَّرَهُ " .
Abdulloh ibn Amr (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ (shunday) der edilar: «Uch toifa kishining namozini Alloh ulardan qabul qilmaydi: oʻzini yoqtirmaydigan qavmga imomlik qilgan kishi va namozga dibor (kechikib) kelgan kishi» — dibor uning vaqti oʻtib ketganidan keyin kelishidir — «va ozod qilgan (qulini) qaytadan qul qilib olgan kishi».Абдуллоҳ ибн Амр (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ (шундай) дер эдилар: «Уч тоифа кишининг намозини Аллоҳ улардан қабул қилмайди: ўзини ёқтирмайдиган қавмга имомлик қилган киши ва намозга дибор (кечикиб) келган киши» — дибор унинг вақти ўтиб кетганидан кейин келишидир — «ва озод қилган (қулини) қайтадан қул қилиб олган киши».
حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَوْ قَالَ قَالَ عُمَرُ رضى الله عنه " إِذَا كَانَ لأَحَدِكُمْ ثَوْبَانِ فَلْيُصَلِّ فِيهِمَا فَإِنْ لَمْ يَكُنْ إِلاَّ ثَوْبٌ وَاحِدٌ فَلْيَتَّزِرْ بِهِ وَلاَ يَشْتَمِلِ اشْتِمَالَ الْيَهُودِ " .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Rasululloh ﷺ aytdilar — yoki: Umar (roziyallohu anhu) aytdi, dedi —: «Agar birortangizda ikkita kiyim boʻlsa, ularda namoz oʻqisin. Agar bittagina kiyim boʻlsa, uni izor qilib (belga) bogʻlasin va yahudiylarning oʻranishidek oʻranib olmasin».Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: У айтди: Расулуллоҳ ﷺ айтдилар — ёки: Умар (розияллоҳу анҳу) айтди, деди —: «Агар бирортангизда иккита кийим бўлса, уларда намоз ўқисин. Агар биттагина кийим бўлса, уни изор қилиб (белга) боғласин ва яҳудийларнинг ўранишидек ўраниб олмасин».
حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْغَافِقِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، ح وَحَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، - وَحَدِيثُ ابْنِ وَهْبٍ أَتَمُّ - عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ صَالِحٍ، عَنْ أَبِي الزَّاهِرِيَّةِ، عَنْ كَثِيرِ بْنِ مُرَّةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، - قَالَ قُتَيْبَةُ عَنْ أَبِي الزَّاهِرِيَّةِ، عَنْ أَبِي شَجَرَةَ، لَمْ يَذْكُرِ ابْنَ عُمَرَ - أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " أَقِيمُوا الصُّفُوفَ وَحَاذُوا بَيْنَ الْمَنَاكِبِ وَسُدُّوا الْخَلَلَ وَلِينُوا بِأَيْدِي إِخْوَانِكُمْ " . لَمْ يَقُلْ عِيسَى " بِأَيْدِي إِخْوَانِكُمْ " . " وَلاَ تَذَرُوا فُرُجَاتٍ لِلشَّيْطَانِ وَمَنْ وَصَلَ صَفًّا وَصَلَهُ اللَّهُ وَمَنْ قَطَعَ صَفًّا قَطَعَهُ اللَّهُ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ أَبُو شَجَرَةَ كَثِيرُ بْنُ مُرَّةَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَمَعْنَى " وَلِينُوا بِأَيْدِي إِخْوَانِكُمْ " . إِذَا جَاءَ رَجُلٌ إِلَى الصَّفِّ فَذَهَبَ يَدْخُلُ فِيهِ فَيَنْبَغِي أَنْ يُلَيِّنَ لَهُ كُلُّ رَجُلٍ مَنْكِبَيْهِ حَتَّى يَدْخُلَ فِي الصَّفِّ .
Iso ibn Ibrohim al-Gʻofiqiy bizga aytdi: Ibn Vahb bizga aytdi. (Boshqa sanad bilan) Qutayba ibn Said ham bizga aytdi: al-Lays bizga aytdi — Ibn Vahbning hadisi toʻliqroq — Muoviya ibn Solihdan, u Abuz-Zohiriyyadan, u Kasir ibn Murradan, u Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qiladi. Qutayba esa: Abuz-Zohiriyyadan, u Abu Shajaradan dedi va Ibn Umarni zikr qilmadi. (Rivoyat qilinishicha,) Rasululloh ﷺ: «Saflarni togʻrilanglar, yelkalarni bir tekisda tutinglar, boʻshliqlarni toʻldiringlar, birodarlaringizning qoʻllariga muloyim boʻlinglar, — Iso ‹birodarlaringizning qoʻllariga› demadi — shaytonga (qoldirib) boʻshliqlar qoldirmanglar. Kim bir safni ulasa, Alloh uni (oʻz rahmatiga) ulaydi, kim bir safni uzsa, Alloh uni (rahmatidan) uzadi», dedilar. Abu Dovud aytdi: Abu Shajara — bu Kasir ibn Murradir. Abu Dovud aytdi: «Birodarlaringizning qoʻllariga muloyim boʻlinglar» degan soʻzning maʼnosi shuki, bir kishi safga kelib unga kirmoqchi boʻlsa, har bir kishi u safga kirib olguncha unga yelkalarini muloyimlik bilan boʻshatib berishi lozim.Исо ибн Иброҳим ал-Ғофиқий бизга айтди: Ибн Ваҳб бизга айтди. (Бошқа санад билан) Қутайба ибн Саид ҳам бизга айтди: ал-Лайс бизга айтди — Ибн Ваҳбнинг ҳадиси тўлиқроқ — Муовия ибн Солиҳдан, у Абуз-Зоҳирийядан, у Касир ибн Муррадан, у Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилади. Қутайба эса: Абуз-Зоҳирийядан, у Абу Шажарадан деди ва Ибн Умарни зикр қилмади. (Ривоят қилинишича,) Расулуллоҳ ﷺ: «Сафларни тоғриланглар, елкаларни бир текисда тутинглар, бўшлиқларни тўлдиринглар, биродарларингизнинг қўлларига мулойим бўлинглар, — Исо ‹биродарларингизнинг қўлларига› демади — шайтонга (қолдириб) бўшлиқлар қолдирманглар. Ким бир сафни уласа, Аллоҳ уни (ўз раҳматига) улайди, ким бир сафни узса, Аллоҳ уни (раҳматидан) узади», дедилар. Абу Довуд айтди: Абу Шажара — бу Касир ибн Муррадир. Абу Довуд айтди: «Биродарларингизнинг қўлларига мулойим бўлинглар» деган сўзнинг маъноси шуки, бир киши сафга келиб унга кирмоқчи бўлса, ҳар бир киши у сафга кириб олгунча унга елкаларини мулойимлик билан бўшатиб бериши лозим.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُصَفَّى الْحِمْصِيُّ، حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ، حَدَّثَنَا الزُّبَيْدِيُّ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ رَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى تَكُونَا حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ ثُمَّ كَبَّرَ وَهُمَا كَذَلِكَ فَيَرْكَعُ ثُمَّ إِذَا أَرَادَ أَنْ يَرْفَعَ صُلْبَهُ رَفَعَهُمَا حَتَّى تَكُونَا حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ ثُمَّ قَالَ سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ وَلاَ يَرْفَعُ يَدَيْهِ فِي السُّجُودِ وَيَرْفَعُهُمَا فِي كُلِّ تَكْبِيرَةٍ يُكَبِّرُهَا قَبْلَ الرُّكُوعِ حَتَّى تَنْقَضِيَ صَلاَتُهُ .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Rasululloh ﷺ namozga turganlarida qoʻllarini yelkalari barobarida boʻlguncha koʻtarardilar, soʻng qoʻllari shu holatda turgan paytida takbir aytar, keyin ruku qilardilar. Soʻng belini koʻtarmoqchi boʻlganlarida, qoʻllarini yelkalari barobarida boʻlguncha koʻtarib: ‹Samiʼallohu liman hamidah› derdilar. Sajdada esa qoʻllarini koʻtarmasdilar, balki rukudan oldin aytadigan har bir takbirda namozlari tugaguncha ularni koʻtarardilar.»Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Расулуллоҳ ﷺ намозга турганларида қўлларини елкалари баробарида бўлгунча кўтарардилар, сўнг қўллари шу ҳолатда турган пайтида такбир айтар, кейин руку қилардилар. Сўнг белини кўтармоқчи бўлганларида, қўлларини елкалари баробарида бўлгунча кўтариб: ‹Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ› дердилар. Саждада эса қўлларини кўтармасдилар, балки рукудан олдин айтадиган ҳар бир такбирда намозлари тугагунча уларни кўтарардилар.»
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ الْمُحَارِبِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ، عَنْ عَاصِمِ بْنِ كُلَيْبٍ، عَنْ مُحَارِبِ بْنِ دِثَارٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا قَامَ مِنَ الرَّكْعَتَيْنِ كَبَّرَ وَرَفَعَ يَدَيْهِ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: u zot dedilar: Rasululloh ﷺ ikki rakaʼatdan (keyin) turganlarida takbir aytib, ikki qoʻllarini koʻtarardilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: у зот дедилар: Расулуллоҳ ﷺ икки ракаъатдан (кейин) турганларида такбир айтиб, икки қўлларини кўтарардилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، وَيَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، وَهُشَيْمٌ، عَنْ سُلَيْمَانَ التَّيْمِيِّ، عَنْ أُمَيَّةَ، عَنْ أَبِي مِجْلَزٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم سَجَدَ فِي صَلاَةِ الظُّهْرِ ثُمَّ قَامَ فَرَكَعَ فَرَأَيْنَا أَنَّهُ قَرَأَ تَنْزِيلَ السَّجْدَةِ . قَالَ ابْنُ عِيسَى لَمْ يَذْكُرْ أُمَيَّةَ أَحَدٌ إِلاَّ مُعْتَمِرٌ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ peshin namozida sajda qildilar, soʻng turib ruku qildilar, shunda biz u zot «Tanziylus-Sajda» (Sajda surasi)ni oʻqiganlar, deb angladik. Ibn Iso aytdi: Umayyani Muʼtamirdan boshqa hech kim zikr qilmagan.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ пешин намозида сажда қилдилар, сўнг туриб руку қилдилар, шунда биз у зот «Танзийлус-Сажда» (Сажда сураси)ни ўқиганлар, деб англадик. Ибн Исо айтди: Умайяни Муътамирдан бошқа ҳеч ким зикр қилмаган.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - يَعْنِي ابْنَ إِبْرَاهِيمَ - عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، رَفَعَهُ قَالَ " إِنَّ الْيَدَيْنِ تَسْجُدَانِ كَمَا يَسْجُدُ الْوَجْهُ فَإِذَا وَضَعَ أَحَدُكُمْ وَجْهَهُ فَلْيَضَعْ يَدَيْهِ وَإِذَا رَفَعَ فَلْيَرْفَعْهُمَا " .
Ahmad ibn Hanbal bizga Ismoil — yaʼni ibn Ibrohim — dan, u Ayyubdan, u Nofeʼdan, u Ibn Umardan hadis aytib, uni (Nabiy ﷺ ga) marfuʼ qildi. (Rasululloh ﷺ) shunday dedilar: «Albatta, ikki qoʻl yuz sajda qilganidek sajda qiladi. Biringiz yuzini (yerga) qoʻyganida, ikki qoʻlini ham qoʻysin; uni koʻtarganida, ikkovini ham koʻtarsin».Аҳмад ибн Ҳанбал бизга Исмоил — яъни ибн Иброҳим — дан, у Айюбдан, у Нофеъдан, у Ибн Умардан ҳадис айтиб, уни (Набий ﷺ га) марфуъ қилди. (Расулуллоҳ ﷺ) шундай дедилар: «Албатта, икки қўл юз сажда қилганидек сажда қилади. Бирингиз юзини (ерга) қўйганида, икки қўлини ҳам қўйсин; уни кўтарганида, икковини ҳам кўтарсин».
حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، عَنْ وَكِيعٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ زِيَادِ بْنِ صُبَيْحٍ الْحَنَفِيِّ، قَالَ صَلَّيْتُ إِلَى جَنْبِ ابْنِ عُمَرَ فَوَضَعْتُ يَدَىَّ عَلَى خَاصِرَتَىَّ فَلَمَّا صَلَّى قَالَ هَذَا الصَّلْبُ فِي الصَّلاَةِ وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْهَى عَنْهُ .
Ziyod ibn Subayh al-Hanafiy (rahimahulloh) aytadi: Men Ibn Umar (roziyallohu anhumo)ning yonida namoz oʻqidim va qoʻllarimni belimga qoʻydim. U namozni tugatgach: «Bu namozdagi salbdir (qoʻlni belga tirab turishdir), Rasululloh ﷺ undan qaytarar edilar», dedi.Зиёд ибн Субайҳ ал-Ҳанафий (раҳимаҳуллоҳ) айтади: Мен Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)нинг ёнида намоз ўқидим ва қўлларимни белимга қўйдим. У намозни тугатгач: «Бу намоздаги салбдир (қўлни белга тираб туришдир), Расулуллоҳ ﷺ ундан қайтарар эдилар», деди.