حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحِ بْنِ هَانِئٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يُحَدِّثُ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهَا أَنَّهُ سَمِعَهَا تَقُولُكُنْتُ عَلَى بَعِيرٍ صَعْبٍ فَجَعَلْتُ أَضْرِبُهُ فَقَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيْكِ بِالرِّفْقِ فَإِنَّ الرِّفْقَ لَا يَكُونُ فِي شَيْءٍ إِلَّا زَانَهُ وَلَا يُنْزَعُ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا شَانَهُ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men qaysar bir tuya ustida edim va uni ura boshladim. Shunda Rasululloh ﷺ menga: «Muloyimlikni lozim tut. Zero muloyimlik qaysi narsada boʻlsa, uni bezaydi; qaysi narsadan sugʻurib olinsa, uni xunuk qiladi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен қайсар бир туя устида эдим ва уни ура бошладим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ менга: «Мулойимликни лозим тут. Зеро мулойимлик қайси нарсада бўлса, уни безайди; қайси нарсадан суғуриб олинса, уни хунук қилади», дедилар.
حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ قَالَ حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا سَلَمَةَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ يُحَدِّثُ عَنْ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهَا كَانَتْ تَقُولُقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَدِّدُوا وَقَارِبُوا وَأَبْشِرُوا فَإِنَّهُ لَنْ يُدْخِلَ الْجَنَّةَ أَحَدًا عَمَلُهُ قَالُوا وَلَا أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ وَلَا أَنَا إِلَّا أَنْ يَتَغَمَّدَنِي اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ مِنْهُ بِرَحْمَةٍ وَاعْلَمُوا أَنَّ أَحَبَّ الْعَمَلِ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ أَدْوَمُهُ وَإِنْ قَلَّ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Toʻgʻri (amal) qilinglar, (haddan oshmay) yaqinlashinglar va suyuning. Chunki hech kimni oʻz amali jannatga kirgizmaydi», dedilar. Ular: «Sizni ham emasmi, yo Rasululloh?» dedilar. U zot: «Meni ham — magar Alloh azza va jalla meni Oʻz rahmati ila qoplasa (kirgizadi). Bilinglarki, Allohga eng suyukli amal — ozgina boʻlsa-da, davomli boʻlganidir», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Тўғри (амал) қилинглар, (ҳаддан ошмай) яқинлашинглар ва суюнинг. Чунки ҳеч кимни ўз амали жаннатга киргизмайди», дедилар. Улар: «Сизни ҳам эмасми, ё Расулуллоҳ?» дедилар. У зот: «Мени ҳам — магар Аллоҳ азза ва жалла мени Ўз раҳмати ила қопласа (киргизади). Билингларки, Аллоҳга энг суюкли амал — озгина бўлса-да, давомли бўлганидир», дедилар.
قَالَ حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ طَلْحَةَ عَنْ زُبَيْدٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا زَالَ جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلَام يُوصِينِي بِالْجَارِ حَتَّى ظَنَنْتُ أَنَّهُ يُوَرِّثُهُ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Jabroil alayhissalom menga qoʻshni haqida shu qadar vasiyat qilaverdiki, men: ‹U qoʻshnini merosxoʻr qilib qoʻysa kerak› deb oʻylab qoldim», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Жаброил алайҳиссалом менга қўшни ҳақида шу қадар васият қилавердики, мен: ‹У қўшнини меросхўр қилиб қўйса керак› деб ўйлаб қолдим», дедилар.
حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنِي خَالِدُ بْنُ الْحَارِثِ قَالَ حَدَّثَنَا أَشْعَثُ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ سَعْدِ بْنِ هِشَامٍ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْ التَّبَتُّلِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ tabattul (turmush qurmaslik)dan qaytardilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ табаттул (турмуш қурмаслик)дан қайтардилар.
حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَكَرَ جَهْدًا شَدِيدًا يَكُونُ بَيْنَ يَدَيْ الدَّجَّالِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَأَيْنَ الْعَرَبُ يَوْمَئِذٍ قَالَ يَا عَائِشَةُ الْعَرَبُ يَوْمَئِذٍ قَلِيلٌ فَقُلْتُ مَا يُجْزِئُ الْمُؤْمِنِينَ يَوْمَئِذٍ مِنْ الطَّعَامِ قَالَ مَا يُجْزِئُ الْمَلَائِكَةَ التَّسْبِيحُ وَالتَّكْبِيرُ وَالتَّحْمِيدُ وَالتَّهْلِيلُ قُلْتُ فَأَيُّ الْمَالِ يَوْمَئِذٍ خَيْرٌ قَالَ غُلَامٌ شَدِيدٌ يَسْقِي أَهْلَهُ مِنْ الْمَاءِ وَأَمَّا الطَّعَامُ فَلَا طَعَامَ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ Dajjol chiqishi oldidan boʻladigan qattiq mashaqqatni zikr qildilar. Men: «Yo Rasululloh, u kunda arablar qayerda boʻladi?» dedim. U zot: «Ey Oisha, u kunda arablar oz boʻladi», dedilar. Men: «U kunda moʻminlarga taomdan nima kifoya qiladi?» dedim. U zot: «Farishtalarga kifoya qiladigan narsa — tasbeh, takbir, tahmid va tahlil», dedilar. Men: «U kunda qaysi mol yaxshiroq?» dedim. U zot: «Oilasini suv bilan sugʻoradigan baquvvat xizmatkor. Taomga kelsak, taom boʻlmaydi», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ Дажжол чиқиши олдидан бўладиган қаттиқ машаққатни зикр қилдилар. Мен: «Ё Расулуллоҳ, у кунда араблар қаерда бўлади?» дедим. У зот: «Эй Оиша, у кунда араблар оз бўлади», дедилар. Мен: «У кунда мўминларга таомдан нима кифоя қилади?» дедим. У зот: «Фаришталарга кифоя қиладиган нарса — тасбеҳ, такбир, таҳмид ва таҳлил», дедилар. Мен: «У кунда қайси мол яхшироқ?» дедим. У зот: «Оиласини сув билан суғорадиган бақувват хизматкор. Таомга келсак, таом бўлмайди», дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ يَزِيدَ بْنِ خُمَيْرٍ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ أَبِي مُوسَى قَالَأَرْسَلَنِي مُدْرِكٌ أَوْ ابْنُ مُدْرِكٍ إِلَى عَائِشَةَ أَسْأَلُهَا عَنْ أَشْيَاءَ قَالَ فَأَتَيْتُهَا فَإِذَا هِيَ تُصَلِّي الضُّحَى فَقُلْتُ أَقْعُدُ حَتَّى تَفْرُغَ فَقَالُوا هَيْهَاتَ فَقُلْتُ لِآذِنِهَا كَيْفَ أَسْتَأْذِنُ عَلَيْهَا فَقَالَ قُلْ السَّلَامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا النَّبِيُّ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ السَّلَامُ عَلَيْنَا وَعَلَى عِبَادِ اللَّهِ الصَّالِحِينَ السَّلَامُ عَلَى أُمَّهَاتِ الْمُؤْمِنِينَ أَوْ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ السَّلَامُ عَلَيْكُمْ قَالَ فَدَخَلْتُ عَلَيْهَا فَسَأَلْتُهَا فَقَالَتْ أَخُو عَازِبٍ نِعْمَ أَهْلُ الْبَيْتِ فَسَأَلْتُهَا عَنْ الْوِصَالِ فَقَالَتْ لَمَّا كَانَ يَوْمُ أُحُدٍ وَاصَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ فَشَقَّ عَلَيْهِمْ فَلَمَّا رَأَوْا الْهِلَالَ أَخْبَرُوا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَوْ زَادَ لَزِدْتُ فَقِيلَ لَهُ إِنَّكَ تَفْعَلُ ذَاكَ أَوْ شَيْئًا نَحْوَهُ قَالَ إِنِّي لَسْتُ مِثْلَكُمْ إِنِّي أَبِيتُ يُطْعِمُنِي رَبِّي وَيَسْقِينِي وَسَأَلْتُهَا عَنْ الرَّكْعَتَيْنِ بَعْدَ الْعَصْرِ فَقَالَتْ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَ رَجُلًا عَلَى الصَّدَقَةِ قَالَتْ فَجَاءَتْهُ عِنْدَ الظُّهْرِ فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الظُّهْرَ وَشُغِلَ فِي قِسْمَتِهِ حَتَّى صَلَّى الْعَصْرَ ثُمَّ صَلَّاهَا وَقَالَتْ عَلَيْكُمْ بِقِيَامِ اللَّيْلِ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ لَا يَدَعُهُ فَإِنْ
Abdulloh ibn Abu Muso aytadi: Meni Mudrik — yoki Ibn Mudrik — Oisha (roziyallohu anho)ning huzuriga baʼzi narsalarni soʻrash uchun yubordi. Men uning oldiga keldim, u chosht namozini oʻqiyotgan ekan. Men: «Tugatgunicha oʻtirib turaman», dedim. Ular: «Hali koʻp!» deyishdi. Men uning eshik ogʻasiga: «Undan qanday izn soʻrayman?» dedim. U: «Assalomu alayka ayyuhan-nabiyyu va rahmatullohi va barakotuh, assalomu alayna va alo ibodillahis-solihiyn, assalomu alo ummahatil-muʼminiyn — yoki Nabiy ﷺ ning zavjalariga — assalomu alaykum, degin», dedi. Men uning huzuriga kirib, undan soʻradim. U: «Ozibning ogʻasi — qanday yaxshi xonadon ahli!» dedi. Soʻng men undan visol (uzluksiz roʻza) haqida soʻradim. U: «Uhud kuni Rasululloh ﷺ va ashoblari visol tutdilar, bu ularga ogʻir keldi. Hilolni koʻrganlarida Nabiy ﷺ ga xabar berdilar. U zot: ‹Agar (oy) ziyoda boʻlganida, men ham ziyoda qilardim› dedilar. Unga: ‹Siz esa buni qilasiz-ku› yoki shunga oʻxshash bir soʻz aytildi. U zot: ‹Men sizlarga oʻxshamayman; men tunni Rabbim meni taomlantirib, sugʻorib turgan holda oʻtkazaman› dedilar», dedi. Men undan asrdan keyingi ikki rakaat haqida soʻradim. U: «Rasululloh ﷺ bir kishini sadaqa (yigʻish)ga yuborgan edilar. (Sadaqa) peshin paytida keldi, Rasululloh ﷺ peshinni oʻqidilar va uni taqsimlash bilan band boʻlib, asrni oʻqidilar, soʻng oʻsha (ikki rakaat)ni oʻqidilar», dedi. Va u: «Tun namozini lozim tutinglar, zero Rasululloh ﷺ uni tark etmas edilar. Agar…» dedi.Абдуллоҳ ибн Абу Мусо айтади: Мени Мудрик — ёки Ибн Мудрик — Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг ҳузурига баъзи нарсаларни сўраш учун юборди. Мен унинг олдига келдим, у чошт намозини ўқиётган экан. Мен: «Тугатгунича ўтириб тураман», дедим. Улар: «Ҳали кўп!» дейишди. Мен унинг эшик оғасига: «Ундан қандай изн сўрайман?» дедим. У: «Ассалому алайка айюҳан-набийю ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳ, ассалому алайна ва ало ибодиллаҳис-солиҳийн, ассалому ало уммаҳатил-муъминийн — ёки Набий ﷺ нинг завжаларига — ассалому алайкум, дегин», деди. Мен унинг ҳузурига кириб, ундан сўрадим. У: «Озибнинг оғаси — қандай яхши хонадон аҳли!» деди. Сўнг мен ундан висол (узлуксиз рўза) ҳақида сўрадим. У: «Уҳуд куни Расулуллоҳ ﷺ ва ашоблари висол тутдилар, бу уларга оғир келди. Ҳилолни кўрганларида Набий ﷺ га хабар бердилар. У зот: ‹Агар (ой) зиёда бўлганида, мен ҳам зиёда қилардим› дедилар. Унга: ‹Сиз эса буни қиласиз-ку› ёки шунга ўхшаш бир сўз айтилди. У зот: ‹Мен сизларга ўхшамайман; мен тунни Раббим мени таомлантириб, суғориб турган ҳолда ўтказаман› дедилар», деди. Мен ундан асрдан кейинги икки ракаат ҳақида сўрадим. У: «Расулуллоҳ ﷺ бир кишини садақа (йиғиш)га юборган эдилар. (Садақа) пешин пайтида келди, Расулуллоҳ ﷺ пешинни ўқидилар ва уни тақсимлаш билан банд бўлиб, асрни ўқидилар, сўнг ўша (икки ракаат)ни ўқидилар», деди. Ва у: «Тун намозини лозим тутинглар, зеро Расулуллоҳ ﷺ уни тарк этмас эдилар. Агар…» деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ سُلَيْمَانَ عَنْ أَبِي الضُّحَى عَنْ مَسْرُوقٍ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا عَادَ مَرِيضًا مَسَحَهُ بِيَدِهِ وَقَالَ أَذْهِبْ الْبَاسَ رَبَّ النَّاسِ وَاشْفِ أَنْتَ الشَّافِي لَا شِفَاءَ إِلَّا شِفَاؤُكَ شِفَاءً لَا يُغَادِرُ سَقَمًا فَلَمَّا مَرِضَ مَرَضَهُ الَّذِي مَاتَ فِيهِ قَالَتْ عَائِشَةُ أَخَذْتُ بِيَدِهِ فَذَهَبْتُ لِأَقُولَ فَانْتَزَعَ يَدَهُ وَقَالَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي وَاجْعَلْنِي فِي الرَّفِيقِ الْأَعْلَى
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ bemorni yoʻqlaganlarida uni qoʻllari bilan silar va: «Ozorni ketkaz, ey odamlarning Rabbi, Oʻzing shifo ber, shifo beruvchi Oʻzingsan, Sening shifoyingdan oʻzga shifo yoʻq, (shunday) shifoyki, hech qanday kasallik qoldirmaydigan», der edilar. U zot vafot etgan kasalliklariga uchraganlarida — deydi Oisha — men u zotning qoʻllaridan ushladim (va oʻsha duoni) aytmoqchi boʻldim. Shunda u zot qoʻllarini tortib olib: «Allohim, meni magʻfirat qil va meni eng oliy doʻst (Rafiqul aʼlo) bilan birga qil», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ беморни йўқлаганларида уни қўллари билан силар ва: «Озорни кетказ, эй одамларнинг Рабби, Ўзинг шифо бер, шифо берувчи Ўзингсан, Сенинг шифойингдан ўзга шифо йўқ, (шундай) шифойки, ҳеч қандай касаллик қолдирмайдиган», дер эдилар. У зот вафот этган касалликларига учраганларида — дейди Оиша — мен у зотнинг қўлларидан ушладим (ва ўша дуони) айтмоқчи бўлдим. Шунда у зот қўлларини тортиб олиб: «Аллоҳим, мени мағфират қил ва мени энг олий дўст (Рафиқул аъло) билан бирга қил», дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَفْصٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُمَا يَقْطَعُ الصَّلَاةَ قَالَ فَقُلْنَا الْحِمَارُ وَالْمَرْأَةُ قَالَ فَقَالَتْ عَائِشَةُ إِنَّ الْمَرْأَةَ إِذًا لَدَابَّةُ سُوءٍ لَقَدْ رَأَيْتُنِي بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُعْتَرِضَةً كَاعْتِرَاضِ الْجَنَازَةِ وَهُوَ يُصَلِّيقَالَ شُعْبَةُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْقِبْلَةِ فِيمَا أَظُنُّ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: (Urva) dedi: Oisha: «Nima namozni buzadi?» dedi. Biz: «Eshak va ayol», dedik. Shunda Oisha: «Ayol yomon jonivor ekan-da?! Men oʻzimni Rasululloh ﷺ namoz oʻqiyotganlarida, janoza koʻndalang qoʻyilgani kabi u zotning oldilarida koʻndalang yotgan holda koʻrganman», dedi. Shuʼba aytdi: «Oʻylashimcha, u zot bilan qibla orasida (degan edi)».Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: (Урва) деди: Оиша: «Нима намозни бузади?» деди. Биз: «Эшак ва аёл», дедик. Шунда Оиша: «Аёл ёмон жонивор экан-да?! Мен ўзимни Расулуллоҳ ﷺ намоз ўқиётганларида, жаноза кўндаланг қўйилгани каби у зотнинг олдиларида кўндаланг ётган ҳолда кўрганман», деди. Шуъба айтди: «Ўйлашимча, у зот билан қибла орасида (деган эди)».
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ الْحَكَمِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ الْأَسْوَدِ قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَكَيْفَ كَانَ يَصْنَعُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ كَانَ يَكُونُ فِي مِهْنَةِ أَهْلِهِ فَإِذَا حَضَرَتْ الصَّلَاةُ خَرَجَ فَصَلَّى
Asvad aytdi: Men Oisha (roziyallohu anho)dan: «Rasululloh ﷺ uylarida nima qilardilar?» deb soʻradim. U: «U zot oilasining (uy) ishlari bilan mashgʻul boʻlardilar; namoz (vaqti) kelganda esa chiqib, namoz oʻqirdilar», dedi.Асвад айтди: Мен Оиша (розияллоҳу анҳо)дан: «Расулуллоҳ ﷺ уйларида нима қилардилар?» деб сўрадим. У: «У зот оиласининг (уй) ишлари билан машғул бўлардилар; намоз (вақти) келганда эса чиқиб, намоз ўқирдилар», деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ الْحَكَمِ قَالَ سَمِعْتُ إِبْرَاهِيمَ يُحَدِّثُ عَنْ الْأَسْوَدِ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا كَانَ جُنُبًا فَأَرَادَ أَنْ يَنَامَ أَوْ يَأْكُلَ تَوَضَّأَ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ junub boʻlsalar va uxlashni yoki yeyishni istasalar, tahorat olar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ жунуб бўлсалар ва ухлашни ёки ейишни истасалар, таҳорат олар эдилар.
قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ الْحَكَمِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ أَنَّ عَلْقَمَةَ وَشُرَيْحَ بْنَ أَرْطَاةَ كَانَا عِنْدَ عَائِشَةَ فَقَالَ أَحَدُهُمَاسَلْهَا عَنْ الْقُبْلَةِ لِلصَّائِمِ فَقَالَ أَحَدُهُمَا لَا أَرْفُثُ عِنْدَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ فَقَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُقَبِّلُ وَهُوَ صَائِمٌ وَيُبَاشِرُ وَهُوَ صَائِمٌ وَكَانَ أَمْلَكَكُمْ لِإِرْبِهِ
Ibrohim aytdi: Alqama va Shurayh ibn Artot Oisha (roziyallohu anho)ning huzurida edilar. Ulardan biri: «Undan roʻzadorning oʻpishi haqida soʻra», dedi. Ikkinchisi esa: «Men moʻminlar onasi huzurida uyatli soʻz aytmayman», dedi. Shunda u (Oisha): «Rasululloh ﷺ roʻzador holda oʻpar va roʻzador holda quchoqlar edilar; u zot sizlarning ichingizda oʻz nafsiga eng koʻp egalik qiluvchi edilar», dedi.Иброҳим айтди: Алқама ва Шурайҳ ибн Артот Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг ҳузурида эдилар. Улардан бири: «Ундан рўзадорнинг ўпиши ҳақида сўра», деди. Иккинчиси эса: «Мен мўминлар онаси ҳузурида уятли сўз айтмайман», деди. Шунда у (Оиша): «Расулуллоҳ ﷺ рўзадор ҳолда ўпар ва рўзадор ҳолда қучоқлар эдилар; у зот сизларнинг ичингизда ўз нафсига энг кўп эгалик қилувчи эдилар», деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ الْحَكَمِ عَنْ عُمَارَةَ بْنِ عُمَيْرٍ عَنْ أُمِّهِ عَنْ عَائِشَةَعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ وَلَدُ الرَّجُلِ مِنْ كَسْبِهِ مِنْ أَطْيَبِ كَسْبِهِ فَكُلُوا مِنْ أَمْوَالِهِمْ هَنِيئًا
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ: «Kishining farzandi uning kasbidandir, balki eng pok kasbidandir. Bas, ularning mollaridan xush yeb-ichinglar», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ: «Кишининг фарзанди унинг касбидандир, балки энг пок касбидандир. Бас, уларнинг молларидан хуш еб-ичинглар», дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ قَالَ أَخْبَرَنَا ابْنُ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ أَبَا بَكْرٍ دَخَلَ عَلَيْهَا وَعِنْدَهَا جَارِيَتَانِ تَضْرِبَانِ بِدُفَّيْنِ فَانْتَهَرَهُمَا أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعْهُنَّ فَإِنَّ لِكُلِّ قَوْمٍ عِيدًا
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Abu Bakr uning oldiga kirdi, uning yonida ikki choʻri doira chalayotgan edi. Abu Bakr ularni jerkib berdi. Shunda Nabiy ﷺ unga: «Ularni qoʻyib ber, chunki har bir qavmning hayiti bordir», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Абу Бакр унинг олдига кирди, унинг ёнида икки чўри доира чалаётган эди. Абу Бакр уларни жеркиб берди. Шунда Набий ﷺ унга: «Уларни қўйиб бер, чунки ҳар бир қавмнинг ҳайити бордир», дедилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ أَخْبَرَنَا الزُّهْرِيُّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّهَا كَانَتْ تَغْتَسِلُ هِيَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ إِنَاءٍ وَاحِدٍ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: U va Rasululloh ﷺ bitta idishdan gʻusl qilar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: У ва Расулуллоҳ ﷺ битта идишдан ғусл қилар эдилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ الْمِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحِ بْنِ هَانِئٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُكُنْتُ أَتَعَرَّقُ الْعَرْقَ وَأَنَا حَائِضٌ فَيَأْخُذُهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَضَعُ فَمَهُ حَيْثُ كَانَ فَمِي وَأَشْرَبُ مِنْ الْإِنَاءِ فَيَأْخَذُهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَضَعُ فَمَهُ حَيْثُ كَانَ فَمِي وَأَنَا حَائِضٌ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men hayzli boʻlgan holimda suyakdan goʻsht kemirib yer edim, Rasululloh ﷺ uni olib, ogʻzimni qoʻygan joyga ogʻizlarini qoʻyardilar. Idishdan ichardim, Rasululloh ﷺ uni olib, men hayzli boʻlsam ham, ogʻzimni qoʻygan joyga ogʻizlarini qoʻyardilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен ҳайзли бўлган ҳолимда суякдан гўшт кемириб ер эдим, Расулуллоҳ ﷺ уни олиб, оғзимни қўйган жойга оғизларини қўярдилар. Идишдан ичардим, Расулуллоҳ ﷺ уни олиб, мен ҳайзли бўлсам ҳам, оғзимни қўйган жойга оғизларини қўярдилар.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مُغِيرَةَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ قَالَسَأَلْتُ عَائِشَةَ عَنْ صَلَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ مَا رَأَيْتُهُ كَانَ يُفَضِّلُ لَيْلَةً عَلَى لَيْلَةٍ
Ibrohim aytdi: Men Oisha (roziyallohu anho)dan Rasululloh ﷺ ning namozlari haqida soʻradim. U: «Men u zotning bir kechani boshqa kechadan afzal koʻrganlarini koʻrmadim», dedi.Иброҳим айтди: Мен Оиша (розияллоҳу анҳо)дан Расулуллоҳ ﷺ нинг намозлари ҳақида сўрадим. У: «Мен у зотнинг бир кечани бошқа кечадан афзал кўрганларини кўрмадим», деди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ إِسْمَاعِيلَ قَالَ سَمِعْتُ الشَّعْبِيَّ يُحَدِّثُ عَنْ مَسْرُوقٍ قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَعَنْ الرَّجُلِ يَبْعَثُ بِهَدْيِهِ هَلْ يُمْسِكُ عَمَّا يُمْسِكُ عَنْهُ الْمُحْرِمُ قَالَ فَسَمِعْتُ صَوْتَ يَدَيْهَا مِنْ وَرَاءِ الْحِجَابِ ثُمَّ قَالَتْ قَدْ كُنْتُ أَفْتِلُ قَلَائِدَ هَدْيِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ يُرْسِلُ بِهِنَّ ثُمَّ لَا يَحْرُمُ مِنْهُ شَيْءٌ
Masruq aytdi: Men Oisha (roziyallohu anho)dan qurbonligini (Makkaga) yuborgan kishi haqida — u ehromdagi kishi tiyiladigan narsalardan tiyiladimi, deb soʻradim. Shunda men parda ortidan uning qoʻllari (chapak) ovozini eshitdim, soʻng u: «Men Rasululloh ﷺ ning qurbonliklariga qiladigan boʻyinbogʻlarni eshar edim, soʻng u zot ularni joʻnatardilar, ammo shundan keyin u zotga hech narsa harom boʻlmasdi», dedi.Масруқ айтди: Мен Оиша (розияллоҳу анҳо)дан қурбонлигини (Маккага) юборган киши ҳақида — у эҳромдаги киши тийиладиган нарсалардан тийиладими, деб сўрадим. Шунда мен парда ортидан унинг қўллари (чапак) овозини эшитдим, сўнг у: «Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг қурбонликларига қиладиган бўйинбоғларни эшар эдим, сўнг у зот уларни жўнатардилар, аммо шундан кейин у зотга ҳеч нарса ҳаром бўлмасди», деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عُمَارَةَ بْنِ عُمَيْرٍ عَنْ عَمَّةٍ لَهُسَأَلَتْ عَائِشَةَ عَنْ يَتِيمٍ فِي حِجْرِهَا فَقَالَتْ عَائِشَةُ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ أَطْيَبَ مَا أَكَلَ الرَّجُلُ مِنْ كَسْبِهِ وَإِنَّ وَلَدَهُ مِنْ كَسْبِهِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Undan qoʻl ostidagi bir yetim haqida soʻralganda, Oisha: Nabiy ﷺ: «Albatta, kishi yegan narsalarning eng pokizasi oʻz kasbidandir, va albatta uning farzandi ham uning kasbidandir», dedilar, dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Ундан қўл остидаги бир етим ҳақида сўралганда, Оиша: Набий ﷺ: «Албатта, киши еган нарсаларнинг энг покизаси ўз касбидандир, ва албатта унинг фарзанди ҳам унинг касбидандир», дедилар, деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا بَكَّارٌ يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ وَهْبٍ الصَّنْعَانِيَّ فَذَكَرَ حَدِيثًا قَالَ وَسَمِعْتُ ابْنَ أَبِي مُلَيْكَةَ يُحَدِّثُ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ حُوسِبَ عُذِّبَ قَالَتْ فَقُلْتُ أَرَأَيْتَ قَوْلَهُ عَزَّ وَجَلَّ {يُحَاسَبُ حِسَابًا يَسِيرًا} قَالَ إِنَّمَا ذَاكُمْ الْعَرْضُ وَلَكِنْ مَنْ نُوقِشَ الْحِسَابَ عُذِّبَ
Ibn Abu Mulayka Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qiladi, u aytdi: Rasululloh ﷺ: «Kimdan hisob olinsa, azoblanadi», dedilar. Men: «Alloh azza va jallaning ‹yengil hisob bilan hisob qilinadi› degan soʻzi haqida nima deysiz?» dedim. U zot: «U — faqat (amallarni) koʻrsatishdir. Lekin kim hisobda surishtirilsa, azoblanadi», dedilar.Ибн Абу Мулайка Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилади, у айтди: Расулуллоҳ ﷺ: «Кимдан ҳисоб олинса, азобланади», дедилар. Мен: «Аллоҳ азза ва жалланинг ‹енгил ҳисоб билан ҳисоб қилинади› деган сўзи ҳақида нима дейсиз?» дедим. У зот: «У — фақат (амалларни) кўрсатишдир. Лекин ким ҳисобда суриштирилса, азобланади», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ مُسْلِمٍ عَنْ مَسْرُوقٍ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا اشْتَكَى أَحَدٌ مَسَحَهُ بِيَمِينِهِ ثُمَّ قَالَ أَذْهِبْ الْبَاسَ رَبَّ النَّاسِ وَاشْفِ وَأَنْتَ الشَّافِي لَا شِفَاءَ إِلَّا شِفَاؤُكَ شِفَاءً لَا يُغَادِرُ سَقَمًا
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bizdan biror inson kasal boʻlsa, Rasululloh ﷺ uni oʻng qoʻllari bilan silardilar, soʻng: «Ozorni ketkaz, ey odamlarning Rabbi, Oʻzing shifo ber, shifo beruvchi Oʻzingsan, Sening shifoyingdan oʻzga shifo yoʻq, (shunday) shifoyki, hech qanday kasallik qoldirmaydigan», derdilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Биздан бирор инсон касал бўлса, Расулуллоҳ ﷺ уни ўнг қўллари билан силардилар, сўнг: «Озорни кетказ, эй одамларнинг Рабби, Ўзинг шифо бер, шифо берувчи Ўзингсан, Сенинг шифойингдан ўзга шифо йўқ, (шундай) шифойки, ҳеч қандай касаллик қолдирмайдиган», дердилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ أَبِي الضُّحَى عَنْ مَسْرُوقٍ قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُلَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى الْآيَاتِ آيَاتِ الرِّبَا مِنْ آخِرِ سُورَةِ الْبَقَرَةِ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَرَأَهُنَّ عَلَيْنَا ثُمَّ حَرَّمَ التِّجَارَةَ فِي الْخَمْرِ
Masruq aytdi: Oisha (roziyallohu anho) shunday dedi: Alloh tabaraka va taolo Baqara surasining oxiridagi oyatlarni — ribo oyatlarini nozil qilganida, Rasululloh ﷺ oʻrnidan turib, ularni bizga oʻqib berdilar, soʻng xamr savdosini harom qildilar.Масруқ айтди: Оиша (розияллоҳу анҳо) шундай деди: Аллоҳ табарака ва таоло Бақара сурасининг охиридаги оятларни — рибо оятларини нозил қилганида, Расулуллоҳ ﷺ ўрнидан туриб, уларни бизга ўқиб бердилар, сўнг хамр савдосини ҳаром қилдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَقْرَأُ فِي شَيْءٍ مِنْ صَلَاةِ اللَّيْلِ جَالِسًا حَتَّى دَخَلَ فِي السِّنِّ وَكَانَ إِذَا بَقِيَتْ عَلَيْهِ ثَلَاثُونَ آيَةً أَوْ أَرْبَعُونَ قَامَ فَقَرَأَهَا ثُمَّ سَجَدَ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ kecha namozining biror joyida oʻtirgan holda qiroat qilmas edilar, toki yoshlari ulgʻayguncha. Soʻng (qiroatdan) oʻttiz yoki qirq oyat qolganda turib, oʻshani oʻqir, keyin sajda qilar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ кеча намозининг бирор жойида ўтирган ҳолда қироат қилмас эдилар, токи ёшлари улғайгунча. Сўнг (қироатдан) ўттиз ёки қирқ оят қолганда туриб, ўшани ўқир, кейин сажда қилар эдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَابِسٍ عَنْ أَبِيهِ عَابِسِ بْنِ رَبِيعَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَسَأَلْنَاهَا أَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى أَنْ تُؤْكَلَ لُحُومُ الْأَضَاحِيِّ بَعْدَ ثَلَاثٍ فَقَالَتْ مَا قَالَهُ إِلَّا فِي عَامٍ جَاعَ النَّاسُ فِيهِ فَأَرَادَ أَنْ يُطْعِمَ الْغَنِيُّ الْفَقِيرَ وَقَدْ كُنَّا نَرْفَعُ الْكُرَاعَ فَنَأْكُلُهَا بَعْدَ خَمْسَ عَشْرَةَ قُلْتُ فَمَا اضْطَرَّكُمْ إِلَى ذَلِكَ قَالَ فَضَحِكَتْ وَقَالَتْ مَا شَبِعَ آلُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ خُبْزٍ مَأْدُومٍ ثَلَاثَ لَيَالٍ حَتَّى لَحِقَ بِاللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ
Obis ibn Rabia aytdi: Biz Oisha (roziyallohu anho)dan: «Rasululloh ﷺ qurbonlik goʻshtlarini uch kundan keyin yeyishdan qaytarganmidilar?» deb soʻradik. U: «Buni faqat odamlar ochlikka uchragan bir yilda aytgan edilar; u zot boy kambagʻalni taomlantirishini istagan edilar. Biz esa tuyoq (goʻshti)ni olib qoʻyib, oʻn besh kundan keyin ham yeb yurardik», dedi. Men: «Sizlarni bunga nima majbur qilardi?» dedim. Shunda u kulib: «Muhammad ﷺ ning oilalari Alloh azza va jallaga qovushgunlaricha uch kecha ketma-ket qatiq qoʻshilgan nondan toʻymadi», dedi.Обис ибн Рабиа айтди: Биз Оиша (розияллоҳу анҳо)дан: «Расулуллоҳ ﷺ қурбонлик гўштларини уч кундан кейин ейишдан қайтарганмидилар?» деб сўрадик. У: «Буни фақат одамлар очликка учраган бир йилда айтган эдилар; у зот бой камбағални таомлантиришини истаган эдилар. Биз эса туёқ (гўшти)ни олиб қўйиб, ўн беш кундан кейин ҳам еб юрардик», деди. Мен: «Сизларни бунга нима мажбур қиларди?» дедим. Шунда у кулиб: «Муҳаммад ﷺ нинг оилалари Аллоҳ азза ва жаллага қовушгунларича уч кеча кетма-кет қатиқ қўшилган нондан тўймади», деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ مَنْصُورِ ابْنِ صَفِيَّةَ عَنْ أُمِّهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْتُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَدْ شَبِعْنَا مِنْ الْأَسْوَدَيْنِ التَّمْرِ وَالْمَاءِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ biz ikki qora (narsa) — xurmo va suvdan toʻygan holda vafot etdilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ биз икки қора (нарса) — хурмо ва сувдан тўйган ҳолда вафот этдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْأَقْمَرِ عَنْ أَبِي حُذَيْفَةَ رَجُلٍ مِنْ أَصْحَابِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْذَهَبْتُ أَحْكِي امْرَأَةً أَوْ رَجُلًا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا أُحِبُّ أَنْ حَكَيْتُ أَحَدًا وَأَنَّ لِي كَذَا وَكَذَا أَعْظَمَ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺ ning huzurlarida bir ayolga yoki erkakka taqlid qilib koʻrsatmoqchi boʻldim. Shunda Rasululloh ﷺ: «Menga shuncha-shuncha ulugʻ (mol) berilsa ham, birovga taqlid qilishimni yoqtirmayman», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг ҳузурларида бир аёлга ёки эркакка тақлид қилиб кўрсатмоқчи бўлдим. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Менга шунча-шунча улуғ (мол) берилса ҳам, бировга тақлид қилишимни ёқтирмайман», дедилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَطَاءٍ قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ الدَّسْتُوَائِيُّ عَنْ حَمَّادٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ الْأَسْوَدِ بْنِ يَزِيدَ قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَأَيُبَاشِرُ الصَّائِمُ يَعْنِي امْرَأَتَهُ قَالَتْ لَا قُلْتُ أَلَيْسَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ كَانَ يُبَاشِرُ وَهُوَ صَائِمٌ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمْلَكَكُمْ لِإِرْبِهِ
Asvad ibn Yazid aytdi: Men Oisha (roziyallohu anho)ga: «Roʻzador (xotinini) quchoqlaydimi?» dedim. U: «Yoʻq», dedi. Men: «Rasululloh ﷺ roʻzador holda quchoqlamasmidilar?» dedim. U: «Rasululloh ﷺ sizlarning ichingizda oʻz nafsiga eng koʻp egalik qiluvchi edilar», dedi.Асвад ибн Язид айтди: Мен Оиша (розияллоҳу анҳо)га: «Рўзадор (хотинини) қучоқлайдими?» дедим. У: «Йўқ», деди. Мен: «Расулуллоҳ ﷺ рўзадор ҳолда қучоқламасмидилар?» дедим. У: «Расулуллоҳ ﷺ сизларнинг ичингизда ўз нафсига энг кўп эгалик қилувчи эдилар», деди.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ عَنْ حَمَّادٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ الْأَسْوَدِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا قَالَتْكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى وَبِيصِ الطِّيبِ فِي مَفْرِقِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ مُحْرِمٌ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Goʻyo men hozir ham Rasululloh ﷺ ehromda boʻlganlarida, sochlari ajragan joyidagi atirning yaltirashiga qarab turgandekman.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Гўё мен ҳозир ҳам Расулуллоҳ ﷺ эҳромда бўлганларида, сочлари ажраган жойидаги атирнинг ялтирашига қараб тургандекман.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ الدَّسْتُوَائِيُّ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ عَائِشَةَ حَدَّثَتْهُأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمْ يَكُنْ يَصُومُ مِنْ شَهْرٍ مِنْ السَّنَةِ أَكْثَرَ مِنْ صِيَامِهِ مِنْ شَعْبَانَ فَإِنَّهُ كَانَ يَصُومُ شَعْبَانَ كُلَّهُ وَكَانَ يَقُولُ خُذُوا مِنْ الْعَمَلِ مَا تُطِيقُونَ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ لَا يَمَلُّ حَتَّى تَمَلُّوا فَإِنَّهُ كَانَ أَحَبُّ الصَّلَاةِ إِلَيْهِ مَا دَاوَمَ عَلَيْهَا وَإِنْ قَلَّ وَكَانَ إِذَا صَلَّى صَلَاةً يُدَاوِمُ عَلَيْهَا
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ yilning biror oyida Shaʼbondagichalik koʻp roʻza tutmas edilar; u zot Shaʼbonning hammasida roʻza tutar edilar. Va: «Amaldan kuchingiz yetadiganini olinglar, zero Alloh azza va jalla sizlar zerikmagunlaringizcha zerikmaydi», der edilar. U zotga namozning eng suyuklisi — ozgina boʻlsa-da, davom ettirilgani edi; qaysi bir namozni oʻqisalar, unga davom qilar edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ йилнинг бирор ойида Шаъбондагичалик кўп рўза тутмас эдилар; у зот Шаъбоннинг ҳаммасида рўза тутар эдилар. Ва: «Амалдан кучингиз етадиганини олинглар, зеро Аллоҳ азза ва жалла сизлар зерикмагунларингизча зерикмайди», дер эдилар. У зотга намознинг энг суюклиси — озгина бўлса-да, давом эттирилгани эди; қайси бир намозни ўқисалар, унга давом қилар эдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ عَنْ يَحْيَى عَنْ أَبِي سَلَمَةَ قَالَ حَدَّثَتْنِي عَائِشَةُأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ بَيْنَ النِّدَاءِ وَالْإِقَامَةِ مِنْ صَلَاةِ الصُّبْحِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Bomdod namozining azoni bilan iqomati orasida Nabiy ﷺ ikki rakaat oʻqir edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Бомдод намозининг азони билан иқомати орасида Набий ﷺ икки ракаат ўқир эдилар.
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ عَنْ يَحْيَى عَنْ أَبِي سَلَمَةَ قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَهَلْ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْقُدُ وَهُوَ جُنُبٌ قَالَتْ نَعَمْ وَيَتَوَضَّأُ وُضُوءَهُ لِلصَّلَاةِ
Abu Salama aytdi: Men Oisha (roziyallohu anho)dan: «Nabiy ﷺ junub holda uxlar edilarmi?» deb soʻradim. U: «Ha, va namoz tahoratidek tahorat olar edilar», dedi.Абу Салама айтди: Мен Оиша (розияллоҳу анҳо)дан: «Набий ﷺ жунуб ҳолда ухлар эдиларми?» деб сўрадим. У: «Ҳа, ва намоз таҳоратидек таҳорат олар эдилар», деди.
حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ قَالَ أَخْبَرَنَا عَطَاءٌ الْخُرَاسَانِيُّ أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ أَبِي بَكْرٍدَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ يَوْمَ عَرَفَةَ وَهِيَ صَائِمَةٌ وَالْمَاءُ يُرَشُّ عَلَيْهَا فَقَالَ لَهَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ أَفْطِرِي فَقَالَتْ أُفْطِرُ وَقَدْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ صَوْمَ يَوْمِ عَرَفَةَ يُكَفِّرُ الْعَامَ الَّذِي قَبْلَهُ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Abdurahmon ibn Abu Bakr Arafa kuni uning huzuriga kirdi; u roʻzador edi va unga suv sepilayotgan edi. Abdurahmon unga: «Roʻzangni och», dedi. U: «Men Rasululloh ﷺ ning: ‹Albatta, Arafa kunining roʻzasi undan oldingi yilning (gunohlariga) kafforat boʻladi› deganlarini eshitgan boʻlsam ham, roʻzamni ochaymi?» dedi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Абдураҳмон ибн Абу Бакр Арафа куни унинг ҳузурига кирди; у рўзадор эди ва унга сув сепилаётган эди. Абдураҳмон унга: «Рўзангни оч», деди. У: «Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг: ‹Албатта, Арафа кунининг рўзаси ундан олдинги йилнинг (гуноҳларига) каффорат бўлади› деганларини эшитган бўлсам ҳам, рўзамни очайми?» деди.
حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَهَا رَأَيْتُكِ فِي الْمَنَامِ مَرَّتَيْنِ إِذَا رَجُلٌ يَحْمِلُكِ فِي سَرَقَةٍ مِنْ حَرِيرٍ فَيَقُولُ هَذِهِ امْرَأَتُكَ فَأَكْشِفُ عَنْهَا فَإِذَا هِيَ أَنْتِ فَأَقُولُ إِنْ يَكُ هَذَا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ يُمْضِهِ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ unga: «Sen menga tushimda ikki marta koʻrsatilding. Bir kishi seni ipakdan (toʻqilgan) bir parchada koʻtarib kelib: ‹Bu sening xotining› derdi. Men uni ochsam — u sen eding. Men: ‹Agar bu Alloh azza va jalla tomonidan boʻlsa, U buni amalga oshiradi› derdim», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ унга: «Сен менга тушимда икки марта кўрсатилдинг. Бир киши сени ипакдан (тўқилган) бир парчада кўтариб келиб: ‹Бу сенинг хотининг› дерди. Мен уни очсам — у сен эдинг. Мен: ‹Агар бу Аллоҳ азза ва жалла томонидан бўлса, У буни амалга оширади› дердим», дедилар.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ الْحَجَّاجِ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ أَبِي حَازِمٍ عَنْ يَزِيدَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْهَادِ عَنْ أَبِي بَكْرٍ عَنْ عَمْرَةَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ أُمَّ حَبِيبَةَ بِنْتَ جَحْشٍ كَانَتْ تَحْتَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ وَأَنَّهَا اسْتُحِيضَتْ فَلَا تَطْهُرُ فَذُكِرَ شَأْنُهَا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ لَيْسَتْ بِالْحَيْضَةِ وَلَكِنَّهَا رَكْضَةٌ مِنْ الرَّحِمِ فَلْتَنْظُرْ قَدْرَ قُرْئِهَا الَّتِي كَانَتْ تَحِيضُ لَهُ فَلْتَتْرُكْ الصَّلَاةَ ثُمَّ لِتَنْظُرْ مَا بَعْدَ ذَلِكَ فَلْتَغْتَسِلْ عِنْدَ كُلِّ صَلَاةٍ وَلْتُصَلِّ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Abdurahmon ibn Avfning nikohida boʻlgan Umm Habiba binti Jahshni istihoza tutgan boʻlib, u pok boʻlmasdi. Uning bu holati Rasululloh ﷺ ga zikr qilinganda, u zot: «Bu hayz emas, balki bachadondan bir tepish, xolos. U hayz koʻradigan odatdagi kunlari miqdoriga qarasin va oʻsha kunlarda namozni tark qilsin, soʻng undan keyingi holatiga qarasin va har namozda gʻusl qilib, namoz oʻqisin», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Абдураҳмон ибн Авфнинг никоҳида бўлган Умм Ҳабиба бинти Жаҳшни истиҳоза тутган бўлиб, у пок бўлмасди. Унинг бу ҳолати Расулуллоҳ ﷺ га зикр қилинганда, у зот: «Бу ҳайз эмас, балки бачадондан бир тепиш, холос. У ҳайз кўрадиган одатдаги кунлари миқдорига қарасин ва ўша кунларда намозни тарк қилсин, сўнг ундан кейинги ҳолатига қарасин ва ҳар намозда ғусл қилиб, намоз ўқисин», дедилар.
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ الْحَجَّاجِ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ قَالَ أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ عَنْ نَافِعٍ عَنْ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا رَأَى الْمَطَرَ قَالَ اللَّهُمَّ صَيِّبًا هَنِيئًا
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ yomgʻirni koʻrganlarida: «Allohim, (bu) foydali, sermahsul yomgʻir boʻlsin», der edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ёмғирни кўрганларида: «Аллоҳим, (бу) фойдали, сермаҳсул ёмғир бўлсин», дер эдилар.
حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ قَالَ أَخْبَرَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ عَيَّاشٍ عَنْ عَاصِمٍ عَنْ مُسْلِمٍ عَنْ مَسْرُوقٍ وَأَبِي حَصِينٍ عَنْ يَحْيَى بْنِ وَثَّابٍ عَنْ مَسْرُوقٍ قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَعَنْ وَتْرِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَتْ مِنْ كُلِّ اللَّيْلِ قَدْ أَوْتَرَ وَسَطَهُ وَآخِرَهُ وَأَوَّلَهُ فَانْتَهَى وِتْرُهُ إِلَى السَّحَرِ حَتَّى مَاتَ
Masruq aytdi: Men Oisha (roziyallohu anho)dan Nabiy ﷺ ning vitrlari haqida soʻradim. U: «Kechaning har qismida — uning oʻrtasida ham, oxirida ham, avvalida ham vitr oʻqiganlar. Vafot etgunlariga qadar vitrlari sahar vaqtiga borib toʻxtadi», dedi.Масруқ айтди: Мен Оиша (розияллоҳу анҳо)дан Набий ﷺ нинг витрлари ҳақида сўрадим. У: «Кечанинг ҳар қисмида — унинг ўртасида ҳам, охирида ҳам, аввалида ҳам витр ўқиганлар. Вафот этгунларига қадар витрлари саҳар вақтига бориб тўхтади», деди.
حَدَّثَنَا رَوْحٌ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا قَالَتْاخْتَصَمَ سَعْدُ بْنُ أَبِي وَقَّاصٍ وَعَبْدُ بْنُ زَمْعَةَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ سَعْدٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ ابْنُ أَخِي عُتْبَةَ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ عَهِدَ إِلَيَّ أَنَّهُ ابْنُهُ انْظُرْ إِلَى شَبَهِهِ وَقَالَ عَبْدُ بْنُ زَمْعَةَ هَذَا أَخِي يَا رَسُولَ اللَّهِ وُلِدَ عَلَى فِرَاشِ أَبِي فَنَظَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى شَبَهِهِ فَرَأَى شَبَهًا بَيِّنًا بِعُتْبَةَ فَقَالَ هُوَ لَكَ يَا عَبْدُ بْنَ زَمْعَةَ الْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ وَلِلْعَاهِرِ الْحَجَرُ وَاحْتَجِبِي مِنْهُ يَا سَوْدَةُ ابْنَةَ زَمْعَةَ قَالَتْ فَلَمْ يَرَ سَوْدَةَ قَطُّ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Saʼd ibn Abu Vaqqos bilan Abd ibn Zamʼa Rasululloh ﷺ huzurlarida daʼvolashdilar. Saʼd: «Yo Rasululloh, bu — akam Utba ibn Abu Vaqqosning oʻgʻli; (Utba) menga uning oʻzining oʻgʻli ekanini vasiyat qilgan edi. Uning oʻxshashligiga qarang», dedi. Abd ibn Zamʼa esa: «Yo Rasululloh, bu — mening akam; otamning toʻshagida tugʻilgan», dedi. Rasululloh ﷺ uning oʻxshashligiga qaradilar va Utbaga ochiq oʻxshashlikni koʻrdilar. Soʻng: «U — seniki, ey Abd ibn Zamʼa. Bola toʻshakka (uning egasiga) tegishli, zinokorga esa tosh (mahrumlik). Ey Savda binti Zamʼa, sen undan pardalangin», dedilar. (Oisha) dedi: Shundan keyin u (bola) Savdani hech qachon koʻrmadi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Саъд ибн Абу Ваққос билан Абд ибн Замъа Расулуллоҳ ﷺ ҳузурларида даъволашдилар. Саъд: «Ё Расулуллоҳ, бу — акам Утба ибн Абу Ваққоснинг ўғли; (Утба) менга унинг ўзининг ўғли эканини васият қилган эди. Унинг ўхшашлигига қаранг», деди. Абд ибн Замъа эса: «Ё Расулуллоҳ, бу — менинг акам; отамнинг тўшагида туғилган», деди. Расулуллоҳ ﷺ унинг ўхшашлигига қарадилар ва Утбага очиқ ўхшашликни кўрдилар. Сўнг: «У — сеники, эй Абд ибн Замъа. Бола тўшакка (унинг эгасига) тегишли, зинокорга эса тош (маҳрумлик). Эй Савда бинти Замъа, сен ундан пардалангин», дедилар. (Оиша) деди: Шундан кейин у (бола) Савдани ҳеч қачон кўрмади.
قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الطُّفَاوِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ عَنْ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَبْعَثُ بِالْهَدْيِ ثُمَّ لَا يَصْنَعُ مَا يَصْنَعُ الْمُحْرِمُ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Allohning Nabiysi ﷺ qurbonlikni (Makkaga) joʻnatar, soʻng ehromdagi kishi qiladigan ishni qilmas edilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Аллоҳнинг Набийси ﷺ қурбонликни (Маккага) жўнатар, сўнг эҳромдаги киши қиладиган ишни қилмас эдилар.
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ قَالَ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْجُمَحِيُّ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا يَبْقَى بَعْدِي مِنْ النُّبُوَّةِ شَيْءٌ إِلَّا الْمُبَشِّرَاتُ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ وَمَا الْمُبَشِّرَاتُ قَالَ الرُّؤْيَا الصَّالِحَةُ يَرَاهَا الرَّجُلُ أَوْ تُرَى لَهُقَالَ أَبُو عَبْد الرَّحْمَنِ وَقَدْ سَمِعْتُ مِنْ يَحْيَى بْنِ أَيُّوبَ هَذَا الْحَدِيثَ غَيْرَ مَرَّةٍ حَدَّثَنَاهُ يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ أَمْلَاهُ عَلَيْنَا إِمْلَاءً قَالَ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْجُمَحِيُّ مِثْلَهُ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ: «Mendan keyin paygʻambarlikdan mubashshirotdan boshqa hech narsa qolmaydi», dedilar. Ular: «Yo Rasululloh, mubashshirot nima?» dedilar. U zot: «Kishi oʻzi koʻradigan yoxud unga koʻrsatiladigan solih tushdir», dedilar.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинадики, Набий ﷺ: «Мендан кейин пайғамбарликдан мубашширотдан бошқа ҳеч нарса қолмайди», дедилар. Улар: «Ё Расулуллоҳ, мубашширот нима?» дедилар. У зот: «Киши ўзи кўрадиган ёхуд унга кўрсатиладиган солиҳ тушдир», дедилар.
حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ مَرْوَانَ قَالَ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ جَابِرٍ عَنْ عَامِرٍ عَنْ مَسْرُوقٍ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكُنْتُ أَغْتَسِلُ أَنَا وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ إِنَاءٍ وَاحِدٍ وَإِنَّا لَجُنُبَانِ وَلَكِنَّ الْمَاءَ لَا يَجْنُبُ
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Men va Rasululloh ﷺ bitta idishdan gʻusl qilardik, ikkalamiz ham junub edik; lekin suv junub boʻlmaydi.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Мен ва Расулуллоҳ ﷺ битта идишдан ғусл қилардик, иккаламиз ҳам жунуб эдик; лекин сув жунуб бўлмайди.
حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ قَالَ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ عَنْ ابْنِ سِيرِينَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَرِهَ الصَّلَاةَ فِي مَلَاحِفِ النِّسَاءِقَالَ قَتَادَةُ وَحَدَّثَنِي إِمَّا قَالَ كَثِيرٌ وَإِمَّا قَالَ عَبْدُ رَبِّهِ شَكَّ هَمَّامٌ عَنْ أَبِي عِيَاضٍ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَّى وَعَلَيْهِ مِرْطٌ مِنْ صُوفٍ لِعَائِشَةَ عَلَيْهَا بَعْضُهُ وَعَلَيْهِ بَعْضُهُ
Ibn Siriyndan rivoyat qilinadiki, Nabiy ﷺ ayollarning yopinchiqlarida namoz oʻqishni yoqtirmas edilar. Qatoda aytdi: Menga — yo Kasir, yo Abdu Rabbih (Hammom shubha qildi) — Abu Iyoddan, u Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilib aytdiki, Nabiy ﷺ Oishaga tegishli junli yopinchiqda namoz oʻqidilar; uning bir qismi Oishaning ustida, bir qismi u zotning ustida edi.Ибн Сирийндан ривоят қилинадики, Набий ﷺ аёлларнинг ёпинчиқларида намоз ўқишни ёқтирмас эдилар. Қатода айтди: Менга — ё Касир, ё Абду Раббиҳ (Ҳаммом шубҳа қилди) — Абу Иёддан, у Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилиб айтдики, Набий ﷺ Оишага тегишли жунли ёпинчиқда намоз ўқидилар; унинг бир қисми Оишанинг устида, бир қисми у зотнинг устида эди.